కాలాస్త్రి

బిజినెస్ మాన్ - అబ్బో....సూపర్!

2012-01-18T23:06:00.000-05:00

ఉదయం ఎండకి పవన్ కళ్యాణ్ బయటకి వచ్చాడు. పవన్ గొడవకి నాగ చైతన్య కూడా బయటకి వచ్చి "బాబాయ్, ఇంట్లో వాళ్ళు లేచారా?" అన్నాడు.

పవన్ కళ్యాణ్: నిన్న భోగి పండగ కదా అబయా! అందరూ లేచి స్నానం చేసారు, ఈరోజు సంక్రాంతి కదా! స్నానం చెయ్ బళ్ళా?

నాగ చైతన్య: నిన్న నన్ను పిలవకుండానే సినిమాకి దొబ్బిచ్చుకున్నావ్! నేనూ వచ్చి ఉండేవాడిని కదా!

పవన్ కళ్యాణ్: నాకు టైము లేకుండినింది అబయా...ఒక్కసారి బయటపడి లగెత్తి సినిమా చూసేసా. మహేష్ ఒక్కడే విరగదీసి యాక్టింగ్ చేసాడు. నా సామిరంగా! డైలాగులు ఉన్నాయి, వింటుంటే బల్బులు పగిలిపోయాయి.

నాగ చైతన్య: అయితే ఈసారి ఆస్కార్ మనకేనంటావా?

పవన్ కళ్యాణ్: అంతే కదా! అసలు మన తెలుగు సినిమా హాలీవుడ్ ని ఎపుడో దాటేసింది. వాళ్ళు అసలు మనకి పోటీనే కాదెహే! సార్...వస్తారు పాటకి మహేష్ స్టెప్పులు ఉన్నాయీ...అసలు హాలీవుడ్ లో ఎవడూ అలాగ వెయ్యడం నేనింతవరకూ చూడలేదు.

నాగ చైతన్య: ఫైట్స్ ఎలా ఉన్నాయ్?

పవన్ కళ్యాణ్: భీభత్సం! మహేష్ కొట్టే దెబ్బలకి ఒక్కొక్కడు ఎక్కడో పడుతుంటారు!జాకీ చాన్, బ్రూస్ లీ కూడా ఎపుడూ ఇంతలా ఫైట్ చేసి ఉండరు!!

నాగ చైతన్య: పూరీ దర్శకత్వం ఎలా ఉంది బాబాయ్!

పవన్ కళ్యాణ్: అదిరింది! ఉపేంద్రకి ఈ సినిమా పిచ్చ,పిచ్చగా నచ్చేసిందట! నా నెక్స్ట్ సినిమా పూరీతోనే అని శపధం చేసాడట!

నాగ చైతన్య: కాజల్ ఎలా ఉంది బాబాయ్!

పవన్ కళ్యాణ్: కాజల్ కూడా చాలా బాగా చేసింది. అసలు ఇన్ని రోజులు ఆమెని కాలీవుడ్ కి పంపి చాలా తప్పు చేసాం. ఇక మన దగ్గరే ఉంచేసుకుంటాం.

నాగ చైతన్య: ఇంతకీ కథ ఏమిటి బాబాయ్!

పవన్ కళ్యాణ్: నీ ఎంకమ్మ! ఇదేమన్నా అరం, మళయాళం సినిమా అనుకున్నావా? కథ ఏందిరా నీ ...(బీప్..బీప్...బీప్)!

నాగ చైతన్య: సారీ బాబాయ్! నిన్న రాత్రి తమిళ్ డీవీడీ ఒకటి చూసాను, అందుకే అనుకోకుండా కథ అనేసాను.

పవన్ కళ్యాణ్: మన తెలుగు సినిమా సూపర్ ఎహే! మనం ఎన్ని సినిమాలని కాపీ కొడుతున్నా ఒరిజినల్ కంటే మనవే బాగుంటున్నాయ్!! అసలు మనకే ఈ ఐడియాలు వచ్చేసి ఉండాలి, కాకపోతే అందరం ఎపుడూ బిజీగా ఉంటాం. మనం హాలీవుడ్ వాళ్ళ లాగా ఖాళీగా ఉండం కదా!

నాగ చైతన్య: అవును బాబాయ్! మన సినిమాలు ప్రపంచం ప్రతి మూలలో రిలీజ్ అవుతున్నాయ్. మనం సూపర్ బాబాయ్!

పవన్ కళ్యాణ్: అవునురా అబ్బాయ్!

***

బావిలోకి బక్కెట్టు పడడం చూసి నాగ చైతన్య చెంగున ఎగిరి అందులోకి దూకాడు.

'టాటా బాబాయ్' అని బెక బెక భాషలో చెప్పి నాగ చైతన్య బయట పడ్డాడు.

పంజా - పులిది కాదు, పిల్లిది!

2011-12-11T18:37:00.001-05:00

నేను ఇంటరు చదివే రోజుల్లో మొదటి సంవత్సరం చంద్రారెడ్డి & శ్రీనివాసులు రెడ్డి కోచింగ్ సెంటరులో ట్యూషన్ కి వెళ్ళేవాడిని. రెండో సంవత్సరం కీలకం కాబట్టి కోరాలో చేరాను. మా క్లాసులో అందరూ ఫస్ట్ ఇయర్ కూడా ఇక్కడే చదివారనమాట. నేను, ఇంక కొంతమంది ఆశాజీవులు మాత్రం కోరాలో చేరాం. ప్రతి వారమో లేక నెలకో మాకు పరీక్షలు పెడుతుండేవాళ్ళు. రాజగోపాలాచారి అని మా మేష్టారు ఆర్గానిక్ కెమిస్ట్రీ విరగ చెబుతుండేవాడు. నాకు కూడా ఈ కెమిస్ట్రీ బాగా నచ్చేది.

నాకెందుకో పరీక్షలంటే పెద్ద ఇష్టముండేది కాదు. అసలు మూడ్ వచ్చేది కాదు, మూడ్ వచ్చాక పరీక్షలు రాస్తే బాగుండేదేమో? నేను చాలా క్రియేటివ్ అని మీకు తెలుసు కదా! అందరి లాగా కాకుండా సమాధానాలు కూడా కొంచెం కొత్తగా ఉండాలని తహతహ లాడేవాడిని. నా క్రియేటివిటీని సమాజం హర్షించేది కాదు. మేష్టారు కూడా సమాజంలో ఉండే ఒక జీవే కదా!

ఒక రోజు ఉదయం అందరికీ మార్కులు చెప్తూ నన్ను నిలబెట్టాడు.

"ఈ పిలకాయ్ ఏదో వూడబొడుస్తాడని మన కాడ చేరాడు. ఇట్టాంటి మార్కులు మనం యాడా చూడలేదు." అని యాష్ట బోయాడు.

"ఎహే..ఈనెప్పుడూ ఇంతే" అని ఆయన్ని నేను ప్రతి సారి లాగే లైట్ తీసుకున్నా. ఆరోజు అతని మాటలు నాకు అప్పుడు అర్థం కాలేదు. నిన్న పంజా సినిమా చూసాక మా మేష్టారే గుర్తుకు వచ్చాడు.

మన దగ్గర ఉన్న దర్శకులు కాకుండా విష్ణువర్ధన్ ఏదో ఊడబెరకతాడని తీసుకు వస్తే మన తెలుగు సినిమానే మళ్ళీ మనకి చూపించి భలే కామెడీ చేసాడు.

అసలు రివ్యూ రాసేముందు విష్ణు, పవన్ మధ్య స్టొరీ డిస్కషన్ రాద్దామనుకున్నా, నా బ్లాగు మరీ తెలుగు సినిమాలాగా రొటీన్ అయిపోతుందని ఆ అవిడియాని తొక్కేసా.

మద్రాస్ సెంట్రలులో దిగి ఆటో మాట్లాడామనుకోండి, మనం తెలుగు వాళ్ళమని తెలిస్తే మనకి అవసరం లేకున్నా మద్రాస్ అంతా చూపించేస్తారు. వంద రూపాయల ట్రిప్పుకి ఆయిదు వందలు గుంజేస్తారు. ఇలా చెప్పుకుంటూ వెళ్తే "నా ఆటోవాడి హాట్ మెమొరీస్" అని పెద్ద పుస్తకమే అచ్చు వెయ్యచ్చు.

అసలీ తమిళ్ వాళ్ళున్నరే, తరతరాలుగా మనల్ని మోసం చేస్తూనే ఉన్నారు.

అయినా మన బంగారం బాగుంటే వాళ్ళనీ, వీళ్ళనీ నానా మాటలు అనాల్సిన పని లేదు కదా!

ఆదివారం అనుబంధాలలో కొన్ని పజిల్స్ ఉంటాయి. రెండు బొమ్మలని పక్క, పక్కన పెట్టి ఆ రెండింటిలో ఒక అయిదు తేడాలు ఉన్నాయి. వాటిని మీరు గుర్తు పెట్టండి అని ఉంటాయి. అలాగే పంజా సినిమాని, బాలూ సినిమాని పక్క, పక్కన పెట్టి ఈ రెండింటిలో లేని అయిదు తేడాలని మీరు వెతకండి అంటే మన జుట్టు మనం పీకేసుకుని పవన్ కళ్యాణ్ గడ్డం పీకినా పజిల్ సాల్వ్ అవదు.

శని దేవుడు ఏడు సంవత్సరాల వరకూ ఉంటాడు. పవన్ కి కూడా జల్సా సినిమా ముందు ఏడు సినిమాలు ఫట్టయ్యాయి. ఈ సినిమాని కూడా ఆ లెక్కలో వేసుకుని, ఏడో సినిమా వరకూ మనకీ సినిమా కష్టాలు తప్పవు. ఈ లెక్కన మన తెలంగాణా స్టార్ నితిన్ ని ఎవరు పట్టుకున్నారో? ఎన్ని ఫ్లాపులయినా బ్రదర్ కి హిట్టు లేదు.

మీరు బాలు సినిమా చూడకపోతే ఈ సినిమాకి వెళ్ళండి. చూసి ఉంటే ఆ మచ్చలు చెరిపేసుకుని వెళ్ళండి, లేకపోతే వెళ్ళబాకండి.

ఫాన్స్ మాత్రం పాపం, మరో రెండు వారాలు టంకు వేసుకుని సైలెంట్ అయిపోవచ్చు.

"అబ్బో...సినిమా బ్రమ్మాండం" అని యూనిట్ సక్సెస్ ట్రిప్ వేసుకుని విష్ణుకి ఆంధ్ర చూపించచ్చు.

ఓ..మై ఫ్రెండ్ - చెట్టల్, పట్టల్...

2011-11-20T12:39:00.001-05:00

ఈ సినిమా చూసిన పక్క రోజు నేను కాబేజీ కూర చేసాను. మసాలా, కనీసం కారం కూడా లేకుండా వంట ముగించాను. కాబేజీలోని సహజ సిద్ధమయిన రుచిని అందరికీ అందించాలని చూసాను, కానీ సమాజం హర్షించలేదు. ఈ సినిమాకీ, నా కూరకి అవినాష్ బావ సంబంధం ఉంది. ఆ సంబంధం గురించి నేను ఇపుడు మాట్లాడబోతున్నాను.

ఎపుడో నేను యూత్ గా ఉన్నపుడు వచ్చిన ఇద్దరు మిత్రులు సినిమాని మళ్ళీ మన ముందుకు తీసుకువచ్చాడు దర్శకుడు వేణు శ్రీరాం. పాత చింతకాయ పచ్చడి. పెద్దగా మసాలా లేకుండా సింపిల్ గా లాక్కొచ్చాడు. సుత్తి కూడా లేకుంటే సినిమా బాగుండేది, కొంచెం సుత్తిగా ఉండేసరికి ఇంకొక తెలుగు సినిమాలా మిగిలిపోయింది.

సిద్ధార్ధ్, శ్రుతీ హాసన్ బాల్య మిత్రులు. చిన్నప్పటి నుండీ చెట్టలు, పట్టలు వేసుకుని తెగ తిరుగుతూ ఉంటారు. ఇద్దరూ పెరిగి పెద్దవుతారు. ఆడపిల్ల శ్రుతీ బాగనే చదువుకుని అందరికీ తకిట, తథిములు నేర్పిస్తూ ఉంటుంది. సిద్ధార్ధ్ చదువు మీద మనసు పెట్టక వాసు - వాయిస్ ఆఫ్ యూత్ లాగా గిటార్ పట్టుకుంటాడు.

ఎదిగి వచ్చిన కూతురు అంటే గుండె మీద కుంపటి అంటాం, ఎదగలేని కొడుకు అంటే ఎక్కడో కుంపటి అనుకుందాం. ఈ సెగ భరించలేక తనికెళ్ళ భరణి కొడుకుని 'మంట తగ్గించరా బాబూ..' అని తిడుతూ ఉంటాడు. సిద్దూ మంట తగ్గించక పోగా హై ఫ్లేములో వంట చేస్తూ ఉంటాడు. పెద్దయ్యాక కూడా ఇద్దరూ ఇంకా చెట్టలు, పట్టలు కంటిన్యూ చేస్తూ ఉంటారు. ఇంట్లో పెద్దవాళ్ళకి వీళ్ళిద్దరి జంట చూస్తే చాలా ముచ్చటగా ఉంటుంది. ఈ స్నేహితులు నవనీత్, హన్సికలతో ప్రేమలో పడతారు. అప్పటివరకూ వేసుకున్న చెట్టలు, పట్టలకి మోక్షం వచ్చి తెగిపోతాయి. జంట పక్షులు వీళ్ళ స్నేహాన్ని అర్ధం చేసుకోలేక అపార్థం చేసుకుంటారు. అపార్థాన్ని అర్ధంగా విడగొట్టలేక సినిమాని అడ్డంగా తెగ్గొట్టడంతో సినిమా ముగుస్తుంది.

చెట్టలు, పట్టలు వేసుకుని తిరుగుతున్న ఈ స్నేహితులని "మీరు లవర్సా" అని ఒక అనామకుడు అడిగితే "మేమా..లవర్సా" అని ఇద్దరూ వంకర తిరుగుతారు. ఈ షాట్ ఇద్దరు మిత్రులులో కూడా ఉంది. అక్కడ చిరుని ఆ రోజుల్లో నేను ఆక్సెప్ట్ చెయ్యలేకపోయాను. ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఒక యువ జంట అదే డవిలాగుని చప్పరించడంతో ఇన్ని రోజులుగా అసంతృప్తితో రగిలిపోతున్న నేను శాంతించాను.

పూరీని ఎవరో ఒకసారి "మీరు చపాతీ ఎలా చేస్తారూ" అంటే ఇలా సమాధానమిచ్చాడు.

"నా సినిమాల్లో కథ మొదలుపెట్టే ముందు కామెడీ ముందే ఏర్పాటు చేసుకుంటాను. అది బాగా వచ్చాక కథ మొదలుపెడతాను".

సిద్దూతో సినిమాలు తీసేటపుడు కూడా చివరి షాట్ ముందే అనుకుని మిగతా కథ రాసుకుంటారనుకుంటా. సరిగ్గ లెక్కలు రాని వాళ్ళంతా ఇలాగే చేస్తుంటారని నాకొక ఫ్రెండు చెప్పాడు.

లీడర్ సినిమాలో రాణాకి విషయం లేదు కాబట్టి అతను ప్రతి ఫ్రేములో సిగరెట్టు తగలేస్తూ ఉండేవాడు. సుహాసినీ ఏడుస్తూ చాలా షాట్స్ బాగా కవర్ చేసింది. సాంబారు పాప శ్రుతికి కూడా ఇంచుమించు ఇదే విషయం కాబట్టి ఆమె చేత సిగరెట్టు తాగించలేక సిద్దు (చివరి సీన్) నటిస్తున్నపుడు ఏడుస్తూ ఉంటుంది. కదిలే బొమ్మలు కదలనంతవరకూ ఈ కుందనపు బొమ్మ బాగుంది. కదిలినప్పుడు తేడా కొట్టేసింది. హన్సిక తెలుగు టీవీ సీరియల్ లాగా రెండే పనులు చేసింది. నవ్వడం లేదా ఏడవడం.... నవనీత్ బాగనే చేసాడు. ఇతనొక మంచి వ్యవసాయదారుడు, ఇటువంటి పాత్రలని ఏరుకుంటూ ఉంటాడు.

ఎపుడూ చమటలు పోసే చెన్నై సునామీ వచ్చినపుడు చల్లగా ఉండింది. ఈ సినిమాలో ఆలీ చేట సునామీలా వచ్చి రాయిలా బిగుసుకు పోతున్న మనపై నీళ్ళు చల్లి వెళ్ళిపోతాడు. ఆలీ లేకుంటే మళ్ళీ ఎంటీవోడు "శివశంకరీ" పాట వేసుకోవలసిందేననుకుంటా.

హర హర మహాదేవ!

2011-11-15T21:39:00.000-05:00

నా బ్లాగు పేరు చూసి మీలో చాలామందికి మా ఊరు శ్రీకాళహస్తి అని తెలుసు అనుకుంటా. తెలియని వాళ్ళకి మళ్ళీ చెప్తాను "అవునండీ! మా ఊరు శ్రీకాళహస్తి". కాళహస్తిలో అద్భుతమయిన శివుడి గుడి ఉంటుంది. మా కాలాస్త్రిలో ఉన్న మేమంతా కైలాసంలో ఉన్నామన్న ఫీలింగులో జీవిస్తూ ఉంటాము.

నేను పెద్ద శివ భక్తుడిని కాదేమో అని నేననుకుంటూ ఉండేవాడిని. ఈమధ్య వరకూ ఈ విషయం నాకు తెలియలేదు. అసలు మన గురించి మనకెందుకు తెలియదో నాకెప్పుడూ అర్ధం కాదు. ఎప్పటికప్పుడు మన గురించి మనం తెలుసుకోవలసిందేనా? మన మోహన్ బాబు గారు చెప్పినట్టు "అయ్యా..మీరొక పుస్తకం వెయ్యండి. వీటి గురించి తెలియజేస్తూ ఈ పని చేస్తే వాళ్ళు వీళ్ళు. ఆ పని చేస్తే వీళ్ళు వాళ్ళు! ఆ పుస్తకం మీరు అచ్చు వెయ్యండి. అపుడు అందరికీ తెలుస్తుంది". మన గురించి ఒక పుస్తకం అచ్చు వేసేస్తే దాని ప్రకారం మన పని మనం చేసుకోవచ్చు. అసలు మన పని ఏమిటో తెలిసొచ్చే సమయానికి వయసు కాస్తా హుళక్కి అవుతుంది. ఇపుడు కూడా చూసారా? అసలు విషయం వదిలేసి నేను ఏదేదో మాట్లాడేస్తున్నాను. విషయం వదిలేసి వేరే మాట్లాడడం కూడా మంచి సరదాగా ఉంటుంది. అది వేరే విషయం!

ఈ శివ దీక్షని నేను ఎప్పటి నుండి చేస్తున్నానో నాకు సరిగ్గా గుర్తు లేదు. కాకపోతే చేస్తున్నాను అని మాత్రం తెలుసు. అందరి భక్తులలాగే నేనూ తెల్లవారక ముందే నిద్ర లేచి కాలకృత్యాలు ముగించి ఈ దీక్షని మొదలుపెట్టను. అసలు ఈ దీక్ష నేనెపుడు మొదలుపెడతానో నాకే తెలియదు. నాకు తెలియకుండానే "చట్టం, తన పని తాను చేసుకు పోతుంది" అన్నట్టు నా దీక్ష సాగిపోతుంది.

నేను ఈమధ్య కాలంలో రేడియో జాకీనయ్యాను కాబట్టి సమయానికి తగ్గట్టు ఒక పాట కూడా వేసుకుందాం. ఒక్కడు సినిమాలో మణిశర్మగారి సంగీతం నుండి మన మహేష్ పాట "సాహసం...శ్వాసగా...అబ్బ..సాగిపో సోదరా..." మీ కోసం...

పాట ఎంజాయ్ చేసారు కదా! మీకు ఇంకొక విషయం చెప్పాలి, నేను డ్రైవింగ్ చేసేటపుడు దీక్షలో ఉండను. వేరే వాళ్ళు డ్రైవ్ చేస్తే మాత్రం నేను సందు చూసుకుని తపోదీక్షలోకి వెళ్ళిపోతాను. నేను కార్ పూలింగ్ చేసేటపుడు నాతో పాటూ ఇంకో పూలబ్బాయ్ కూడా దీక్షలో ఉండేవాడు. ఇలా సామూహిక దీక్షలో కూడా నాకు, మాకు అనుభవం ఉంది. మా దీక్షని భంగం చెయ్యడానికి రంభ, ఊర్వశీ దిగి రానక్కరలేదు. గమ్యం (క్రిష్ ది కాదు) వస్తే చాలు, మేమే లేచి కూర్చుకుంటాం. దీక్షలో నుండి బయటకి వస్తే చాలా ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. దానికి తోడూ కొంచెం అలసట కూడా ఉంటుంది, ఎందుకంటే దీక్ష అన్నపుడు బాగా ఏకాగ్రత కూడా అవసరం కదా.

నేను దీక్షలో ఉన్నపుడు మా ఆవిడ నన్ను ఇబ్బంది పెట్టదు. "మా ఆయన బంగారం, ముద్దుగా దీక్ష చేసుకుంటున్నాడు" అని మురిసిపోతూ ఉంటుంది. మా కాలాస్త్రికి వెళ్ళినపుడు కూడా మా వాళ్ళందరూ "అబ్బా..మా వాడు చూసారా? ఎంత భక్తి! భక్త కన్నప్ప మళ్ళీ పుట్టాడేమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది" అని నా గురించి చుట్టుపక్కల తెగ చెప్పేస్తూ ఉంటారు. నా దీక్షలో ఎదో తెలియని శక్తి ఉంది. దీక్షలో ఉన్న నన్ను చాలా సార్లు నా స్నేహితుడు గమనిస్తూ ఉండేవాడు. అతనికి తెలియకుండానే అతను కూడా దీక్షలోకి వెళ్ళిపోతున్నాడని ఈమధ్యనే తెలిసింది.

కాకపోతే నన్ను కొత్తగా చూసేవాళ్ళే అయోమయంలో పడిపోతున్నారు.

ఏమిటితను, ఇలా నోరు తెరుచుకుని "గుర..గుర" అంటున్నాడూ అని!

"అబ్బా..అది గుర గుర కాదండీ! హర..హర..." అని నేను సర్ది చెప్పాల్సి వస్తుంది. ఏమిటో ఈ మనుషులు, అర్ధం చేసుకోరూ?

కాంచీవరం - పుట్టింటి పట్టుచీర

2011-10-29T08:23:00.000-05:00

సినిమా: కాంచీవరం (తమిళం)

కథ, దర్శకత్వం: ప్రియదర్శన్

సంగీతం: ఎం.జీ.శ్రీకుమార్

సినిమాటోగ్రఫీ: తిరునావుక్కరసు

ఎడిటింగ్: అరుణ్ కుమార్

తారాగణం: ప్రకాష్ రాజ్, శ్రేయ రెడ్డి, షమ్మూ

విడుదల: సెప్టెంబరు 2008

హిందూ సంప్రదాయంలో పట్టు చీరకి చాలా ప్రాముఖ్యత ఉంటుంది. పండగకీ, పెళ్ళికీ తళతళలాడే పట్టు చీరలు ఉండాల్సిందే! మా చిత్తూరు, నెల్లూరు జిల్లాలలో పెళ్ళి అంటే కంచికి ప్రత్యేకంగా వెళ్ళి నచ్చిన చీరలు కొనాల్సిందే!

ఈ సినిమా కథ 1948 సంవత్సరంలోది, కాంచీపురం (వాడుకలో కంచి అంటూ ఉంటాం) కి చెందిన ఒక నేతగాడి కథ ఈ సినిమా. అందరికీ నచ్చే పట్టు చీరలు నేసే నేతగాడి జీవితంలో పట్టు చీర కొనుక్కోవడం ఒక కల! తన పెళ్ళికి పెళ్ళానికి పట్టు చీర పెడతానని ఊరిలో చెప్పి ఉంటాడు ఈ సినిమాలో కథా నాయకుడు. అది కుదరదు, కనీసం తన కూతురు పెళ్ళికయినా ఒక పట్టు చీర ఇవ్వాలని తపన పడుతూ ఉంటాడు, ఆ తపననే మనకి దర్శకుడు ప్రియదర్శన్ కాంచీవరం రూపంలో అందించాడు.

కథ:

కంచిలో ఒక ఆసామి ఊరిలోని నేతగాళ్ళకి పట్టు ఇచ్చి చీరలు నేపిస్తూ ఉంటాడు. నేసిన చీరలని ఎక్కువ డబ్బులకి అమ్ముకుంటూ నేతగాళ్ళకి తక్కువ కూలీ డబ్బులు ఇస్తూ ఉంటాడు. నేతగాళ్ళు పట్టు దొంగిలిస్తున్నారనే నెపంతో అందరినీ గుడి ఆవరణలో కూర్చోపెట్టి నేపిస్తూ ఉంటాడు. ఆ ఊరికి ఒక కమ్యూనిస్ట్ వచ్చి వాళ్ళతో ఉండి వాళ్ళకు జరుగుతున్న అన్యాయాన్ని గుర్తు చేస్తాడు.

వెంగడం (ప్రకాష్ రాజ్) కి కంచిలో మంచి పేరు మోసిన నేతగాడని పేరు. తను పెళ్ళానికి పట్టుచీర కట్టి ఊరికి తీసుకువస్తానని చెప్పి ఉంటాడు, కానీ డబ్బులు సరిపోక నూలు చీరలోనే అన్నం (శ్రేయ రెడ్డి)ని ఇంటికి తీసుకు వస్తాడు. కూతురు పుట్టిన సందర్భంలో మళ్ళీ ఇంకో ప్రగల్భం పలుకుతాడు. కూతురు పెళ్ళికి పట్టుచీర పెడతానని అంటాడు. వెంగడం అనుకున్న ప్రకారం కూతురు పెళ్ళికి పట్టుచీర పెట్టాడా? కంచిలో నేతగాళ్ళ పరిస్థితులు ఎలా మెరుగయ్యాయో తెలుసుకోవాలంటే ఈ సినిమాని మీరు తప్పక చూడాల్సిందే.

ఈ సినిమాకి జాతీయ ఉత్తమ చిత్రం అవార్డు లభించింది. దానితో పాటూ ప్రకాష్ రాజ్ కి ఉత్తమ నటుడు అవార్డు కూడా లభించింది. వెంగడంగా ప్రకాష్ రాజ్ నటన అద్భుతం. సినిమా అంతా తన నెత్తి మీద పెట్టుకుని నడిపిస్తాడు. జైలు నుండి బస్సులో కంచికి వెళ్తుండగా సినిమా అంతా ఫ్లాష్ బాక్ లో చెప్తూ ఉండడం చాలా బాగా ఉంది. మంచి ఎడిటింగ్ వర్క్ చేసారు ఇక్కడ. బస్సులో ఉన్నంతసేపూ ప్రకాష్ రాజ్ నటన కూడా చాలా బాగుంటుంది. ఇంటికి చేరుకోవాలన్న ఆదుర్దా అతని కళ్ళలో కనిపిస్తూ ఉంటుంది.

శ్రేయరెడ్డి నటన కూడా చాలా బాగుంది. ఇంతకు ముందు వెయ్యిళ్ అన్న సినిమాలో కూడా ఈమెకి పల్లెట్టూరి పిల్ల పాత్రే. ఆమె రంగుకి, రూపానికీ ఈ పాత్ర సరిగ్గా సరిపోయింది. శ్రేయ నటన కూడా బాగుంది. కూతురు కోసం దాచి పెట్టిన డబ్బులు ఆడపడుచు కాపురం కోసం వాడేసినపుడు పడే బాధని కళ్ళలో బాగా చూపించింది. సినిమాలోకంతా నాకు ఈ సీన్ చాలా బాగా నచ్చింది. హుండీలో దాచుకున్న డబ్బులు తీసుకొని ప్రకాష్ రాజ్ బయటకు వస్తూ ఉంటే గడపలో శ్రేయ కనిపిస్తుంది. ఇద్దరి మధ్య మాటలు ఉండవు, కానీ ఉయ్యాలలో పడుకున్న పాప అసహనంగా కదిలి ఏడుస్తుంది.

సినిమాలో చెప్పుకోవలసిన ఇంకొక విషయం సినిమాటోగ్రఫీ. ఈ సినిమాకి పని చేసిన తిరునావుక్కరసు ఇంతకు ముందు పీ.సీ.శ్రీరాం కి పని చేసేవాడట. ప్రియదర్శన్ తో కూడా కలిసి చాలా హిందీ సినిమాలకి చేసాడు. 1940 నాటి కాలం మనుషులు, బస్సులు, కార్లు, ఇల్లు ఇవన్నీ చాలా అందంగా తయారు చేసారు. దీనిలో కళా దర్శకుడి పాత్ర కూడా చాలా వరకు ఉంటుందనుకుంటా.

ప్రియదర్శన్ సినిమాలలో ఇదొక ప్రత్యేక చిత్రంగా ఉంటుందేమో! ఇతను తీసిన ఇంకో సీరియస్ సినిమా కాలా-పానీ. హిందీలో ఎక్కువగా కామెడీ సినిమాలు బాగా తీస్తాడు. డోలీ సజాకె రఖ్నా సినిమాని కొంచెం సున్నితంగా, చాలా బాగా తీసాడు. అటు హాస్యం, ఎమోషన్ సినిమాలని బాగనే బాలన్స్ చేస్తూ వస్తున్నాడు. కంచి గురించి మనందరికీ తెలుసుకానీ దాని చరిత్రని మన ముందుకు తీసుకువచ్చినందుకు ప్రియదర్శన్ ని అభినందించాల్సిందే!

1948 తరువాత కమ్యూనిస్ట్ విప్లవం వచ్చి నేతగాళ్ళందరూ సహకార సంఘాలు స్థాపించుకుని బాగు పడ్డారు. నాకు తెలిసి వెంకటగిరిలో ఇటువంటి సహకార సంఘాలు ఉన్నాయి. వ్యాపారపరంగా లాభాలలో ఉన్నటువంటి కంచి సహకార సంఘాలు మిగతా నేతగాళ్ళకి మార్గదర్శకం కావాలి.

చివరకు మిగిలేది - ఆసక్తి కలిగించే నవల

2011-10-22T01:25:00.000-05:00

గురువారం రాత్రి పడుకోబోయేసరికి ఈ నవల చదవడం ముగించాను. తెలుగు నవలల్లో గుర్తుండిపోయే నవల అని అందరికీ తెలిసింది కాబట్టి దీన్ని చాలామందే చదివారు. ఒక స్నేహితుడయితే ఈ నవలని చదవమని నేనే నీకు చెప్పాను అని ఒక రాయేసాడు. మా ఆవిడ కూడా ఈ నవలని చదివానని చెప్పింది. నీకెలా అనిపించింది? అని మా ఆవిడని అడిగాను. ఈ నవల గురించి మాలతి గారు మంచి వ్యాసం రాసారు. మన కత్తి మహేష్ గారు కూడా 2009 లో ఈ నవల మీద తన బ్లాగులో బ్లాగారు. ఆ బ్లాగులో నా కామెంట్ చూసి నాకు గుర్తు వచ్చిన విషయం ఏమిటంటే "2009 నాటికి నేను 20 పేజీలు చదివాను". తరువాత ఎందుకో పూర్తిగా చదవలేకపోయాను. పుస్తకం.నెట్ లో కూడా ఈ పుస్తకం గురించి రాసి పారేసారు. ఇంతమంది రాసాక నేను రాయడం అవసరమా? అని నన్ను నేను ప్రశ్నించుకున్నాను. పెద్ద సమయం తీసుకోకుండా "అవసరమే" అని నా అంతరాత్మ "నువు రాసెయ్ భయ్యా.." అని చెప్పింది.

ఈ పుస్తకం మీద మా ఊరిలో (ఇంకా మా ఊరేమిటి, ఊరు ఎల్లలు దాటి రెండు వారాలవుతుంది) చర్చకు నేను హాజరు అవలేకపోయాను. ఇదొక్కటే మిస్ అయ్యానా? మిగతావన్నీ హాజరయ్యావా? అని మా క్లబ్బు మిత్రులు నన్నడగవచ్చు, తప్పులేదు. చర్చకి వెళ్ళి ఉంటే వాళ్ళ అభిప్రాయాలు కూడా నాకు తెలిసి ఉండేది. ఇపుడు తెలియకపోయినా పెద్ద నష్టం జరగలేదు.

అసెంబ్లీ రౌడీ సినిమాలో మోహన్ బాబు ఒక సీనులో విలన్లని చితగ్గొట్టిన తరువాత అతని నాన్నగారయిన జగ్గయ్యతో ఇలా అంటాడు.

"నాన్నా..ఇన్ని రోజులు పని లేకుండా గాలికి తిరిగాననని నన్ను తిట్టావ్, ఈరోజు నుండీ నాకు పని దొరికింది" అంటాడు.

నేను ఎవరినీ కొట్టలేదు కానీ, నాకూ ఈమధ్య కాలంలో పని కాదు ఖాళీ దొరికింది. ఈ ఖాళీలో బాకీ ఉన్న పుస్తకాలని తీసి చదవడం మొదలుపెట్టాను. అటువంటి పుస్తకాలలో ఈ "చివరకు మిగిలేది" ఒకటి.

ఈ నవలలో కథానాయకుడు దయానిథి, కథానాయికలు చాలామందే ఉంటారు. నవలా సమయం వచ్చి మనకి స్వాతంత్ర్యం రావడానికి పది సంవత్సరాల ముందు అనుకోవచ్చు. దయానిథి సర్కారు జిల్లాలోని ఒక బ్రాహ్మణ కుటుంబానికి చెందినవాడు. పట్నంలో ఎంబీబియస్ చదువుతూ ఉంటాడు. దయానిథి అతని ఊరులోనే లేచివచ్చినామె కూతురు అయిన కోమలితో ప్రేమలో పడతాడు. సంఘాన్ని ఎదిరించి కోమలిని పెళ్ళి చేసుకోలేకపోతాడు. మేనమామ కూతురు అయిన సుశీలతో పెళ్ళి అనుకుంటారు కానీ నిథి తల్లి ప్రవర్తన బాగాలేదని ముందుకు వెళ్ళరు. తండ్రి మాట మీద ఇందిర మెడలో తాళి కడతాడు. నిథికి ఇంకొక అత్త కూతురు ఉంటుంది, పేరు అమృతం. నిథికి అమృతం అంటే ఇష్టం, ఈమెకి పెళ్ళి అయి శుభ్రంగా కాపురం చేసుకుంటూ ఉంటుంది.

ఎంబీబియస్ పూర్తి అయ్యాక ప్రాక్టీస్ చేస్తూ కాంగ్రెస్ సమావేశాల ప్రభావంతో ప్రభుత్వంకి వ్యతిరేకంగా చేసే పోరాటాలలో పిల్లనిచ్చిన మామ మాధవయ్య గారితో భేదాభిప్రాయాలు వస్తాయి. సుశీల పెళ్ళి తన స్నేహితుడు కృష్ణమూర్తితో జరుగుతుంది.అమృతం మీద అభిమానం ఒక బలహీన క్షణంలో బలపడి నిథి, ఆమె ఒకటవుతారు. నిథికి కోమలి, సుశీలతో అక్రమ సంబంధాలున్నాయంటూ చాలా మంది పుకార్లు లేవదీస్తూ ఉంటారు. ప్రాక్టీసు కూడా దెబ్బ తినేసరికి నిథి ఊరు వదిలేసి రాయలసీమ వెళ్తాడు. ఇక్కడ అనంతాచారి గారితో పరిచయమయి అనుకోకుండా ఒక వజ్రం దొరికి లక్షాధికారి అవుతాడు.

దబ్బులొచ్చి సెటిల్ అయ్యాక ఇందిరతో కాపురం చేసాడా? పాత ప్రియిరాలు కోమలి ప్రేమాయణం మొదలుపెట్టాడా? అనంతాచారి కూతురు కాత్యాయనికి దగ్గరయ్యాడా? పెళ్ళి అయి కాపురం చేసుకుంటున్న అమృతం ని ఆరాధిస్తూ కూర్చున్నాడా? ఈ ప్రశ్నలకి సమాధానాలు తెలుసుకోవాలంటే ఈ నవల చదవాల్సిందే!

టైటిల్ చూడగానే ఈ నవలలో ఏమి చెప్తాడు అని చాలా ఆసక్తి కలగడం సహజమే. నవల నడిపించే విధానం చాలా బాగుంది, దయానిథి మనోభావాలని పాఠకులతో పంచుకున్న తీరు చాలా బాగుంది. ఈ తీరే నవలకి మంచి పేరు తెచ్చి పెట్టాయని నా అభిప్రాయం. సంఘంతో నిథి చేసే పోరాటం చాలా బాగుంటుంది, కాకపోతే చివరకు ఇతను సంఘానికి లొంగిపోవడం జరుగుతుంది, అలా లొంగిపోకుండా ఉంటే నిథి పాత్ర మంచి వీర పాత్రగా కూడా ఉండేదేమో? లేకపోతే ఎంతవారయినా సంఘానికి కట్టుబడి ఉండాలని బుచ్చిబాబు గారు చెప్పారా?

నిథి పెళ్ళిలో బ్రామ్మలు భోజనాలు చేస్తుండగా పెద కాపు నారయ్య కిటికీలో నుండి చూసాడని మాధవయ్య కోపంతో రెండు దెబ్బలు వేస్తాడు. నిథి అడ్డు వెళ్ళి నారయ్యని కాపాడడం బాగుంది. నారయ్యని కూడా బంతిలో కూర్చోపెట్టడానికి నిథి పంతం పట్టడం లాంటివి ఆనాటి కట్టుబాట్లు మనకి తెలియజేస్తాయి.

కోమలితో నిథి ప్రేమ నాకు బాగా నచ్చింది. ఆమె మీద ఉన్న వాంచని తీర్చుకుంటే ప్రేమ తగ్గుతుందేమోనని నిథి పడే తపన బాగుంది. కాకపోతే సమాజానికి ఎదురు తిరిగి ఆమెని పెళ్ళి చేసుకోవడానికి భయపడుతూ ఉంటాడు. ఇక్కడ హీరోయిజం కాకుండా రియాలిటీకి దగ్గరలో కథని ఉంచారు బుచ్చిబాబు గారు. కోమలిని తక్కిన ఆడవాళ్ళు గేలి చెయ్యకుండా ఆమెకి నిథి సపోర్ట్ ఇస్తూ ఉంటాడు. చుట్టూ ఉన్న ఆడవాళ్ళకి ఈమెలో ఏమి ప్రత్యేకత ఉందో ఎప్పటికీ అర్థం కాదు. ఆమెకి చదువు చెప్పించడం లాంటివి ఆదర్శవంతంగా ఉంది.

అమృతం తో నిథి పెళ్ళి అయి ఉంటే కథ వేరే విధంగా ఉండేదేమో? అమృతం అంటే ఎందుకో నిథికి అంత అభిమానం, ఆమెకి కూడా బావ అంటే బాగా ఇష్టం. వీళ్ళిద్దరి మధ్యలో రహస్యం మనకి తెలుస్తుంది కానీ, నిథికి పూర్తిగా తెలియనివ్వలేదు రచయిత. కోమలి పాత్ర లేకపోయి ఉంటే నిథి అమృతాన్ని లేపుకు పోయి ఉండేవాడనిపిస్తుంది నాకు.

దయానిథి మామగారితో గొడవపడ్డాడు అని చదవగానే నాకు "కొళ్ళాయిగట్టితేనేమి" నవలలో రామనాధం గుర్తుకు వచ్చాడు. ఈ మామా,అల్లుళ్ళ గొడవలలో పెళ్ళాలని అశ్రద్ధ చేయడం ఏమీ బాగుండదు. ఆ కాలంలో ఈ పట్టింపులు బాగా ఎక్కువనమాట! పాపం, ఇందిర కాపురం చెయ్యకుండానే నిష్క్రమిస్తుంది.

నవల మొదలయినపుడూ అదే ప్రశ్న, పూర్తి అయేటపుడూ అదే ప్రశ్న "చివరకు మిగిలేది" ఏమిటి అని. చివరలో మిగిలేది బతుకు జీవితంలో కలిగే జ్ఞాపకాలే అని మా బాగా సెలవిచ్చాడు రచయిత. నిథి రాయలసీమకి వచ్చినపుడు ఏమీ తీసుకురాడు, మధ్యలో బాగా సంపాదిస్తాడు. చివరలో అన్నీ పోయి మళ్ళీ అదే ప్రయాణం మొదలుపెడతాడు.

నవల మొదలు పెట్టినపుడు చదవడానికి కొంచెం కష్టపడ్డాను, కొంచెం దూరం పోయాక కథలో బాగా ఇరుక్కుపోయాను. కత్తి మహేష్ గారన్నట్టు ఈ నవలని ఇంకో పది సంవత్సరాల తరువాత చదివితే ఇంకా బాగుంటుందేమో?

ఊసరవెల్లి - పెద్ద కాట్రవెల్లి

2011-10-06T19:45:00.002-05:00

సురేందర్ రెడ్డి ఇప్పటికి ఒక నాలుగైదు సినిమాలు తీసాడు. మొదటి సినిమా 'అతనొక్కడే' పరవాలేదు అనుకునేలా తీసాడు. జూ తో తీసిన అశోక్ కూడా ఓకే, అతిథి కొంత వరకు బాగనే తీసాడు. ఇక కిక్ సినిమాతో కొంచెం కామెడీ మిక్స్ చేసి ఒక మాదిరి హిట్ చేసాడు. ఇన్ని సినిమాలు చూసాక, నాకు తెలిసి రెడ్డి మీద ఎక్స్పెక్టేషన్స్ ఆంధ్ర దేశంలో ఎవరికీ ఉండవు.

సినిమా మొదటి సగం సరదాగా ఉంటుంది. ఇంటర్వెల్ లో మంచి ట్విస్ట్ ఇచ్చాడు. ఈ ఇంటర్వెల్ ట్విస్టులు అతనొక్కడే సినిమా నుంచి అలాగే లాక్కొస్తున్నాడు. ఒక మంచి సీన్ పెట్టి సమోసా తినేటపుడు "అబ్బా...ఏముంది మామా, ఆ సీన్" అని మాట్లాడుకోవచ్చు. అంతవరకు ఎంత పులిహారా కలిపినా ఈ ఇంటర్వెల్ సీన్ బాగా డామినేట్ చేస్తుంది.

సురేందర్ రెడ్డికి సెకండ్ హాఫ్ తియ్యడం ఇంతవరకు రాలేదు. అతనొక్కడే సినిమాలో బాగనే పండింది, మొదటి సినిమా కాబట్టి చాలా రోజుల నుండి కథ గురించి అలోచించి ఉండచ్చు. అతిథిలో సెకండ్ హాఫ్ బాడ్, పాడు చేసాడు. కిక్ సినిమాలో కూడా ఇంటర్వెల్ తరువాత పిచ్చి, పిచ్చిగా తీసాడు. ఈ పిచ్చి రవితేజా బాడీ లాంగ్వేజికి సూట్ అయ్యింది కాబట్టి దానికి వర్క్ అవుట్ అయింది. ఈ సినిమాలో కూడా సెకండ్ హాఫ్ ఫ్లాష్ బాక్ మనం ఊహించినట్టే పుచ్చింది.

జూ మన రెడ్డిని అడిగాడేమో "భయ్యా, నా నరుకుడు సెక్షన్ సినిమాలో పెట్టు భయ్యా" అని. సింహాద్రిలోలా కత్తి ఇవ్వకుండా రెడ్డి ఈతూరి (అంటే ఈసారి, అది మా చిత్తూరు యాస) సుత్తి ఇచ్చాడు. నరసింహుడులో కూడా జూ సుత్తి పట్టుకుని మనుషుల్ని చంపుతాడు. జూకి కత్తి వర్క్ అవుట్ అయింది కానీ సుత్తి వర్క్ అవుట్ అవడం లేదు. తెలుగు సినిమాలో బాగా నరకడం చూపించేవాడు రాజమౌళి మాత్రమే! రాజమౌళి మనల్ని ఎమోషనల్ గా ప్రిపేర్ చేస్తాడు, సురేందర్ కి ఇంకా అలా తియ్యటం రాలేదు. నరికేటపుడు పాట నాకు నచ్చలేదు, కీరవాణి అయి ఉంటే ఏదోదో వాయించి మనల్ని బుజ్జగించేవాడు. మళ్ళీ చాలా రోజుల తర్వాత స్కార్పియోలు ఎగిరాయి, ఈమధ్య తెలుగు సినిమాలో ఇలా ఎగరడం లేదు అనుకున్నా.

తమన్నా ఈ సినిమాలో ఎప్పటిలాగే మబ్బుగా (ఈ మాట తిరుపతిలో ఎక్కువగా అంటూ ఉంటారు) నటించింది. ఈ పిల్ల ఇంక హైదరాబాదుకు రావడం అనవసరం, ఇల్లు ఖాళీ చేసి చెన్నైలోనే ఉండచ్చు. ఎందుకు ఇక్కడ అనవసరంగా బాడుగ దండగ, ఊరికే అటూ, ఇటు తిరగడం ఎందుకు? తమిళ్ వాళ్ళయితే పాటలకి బాగా వాడుకుంటారు, ఏదో ఒకటి వర్క్ అవుట్ అవుతుంది ఆమెకి.

జూ కోసం ఈ సినిమా ఒకసారి ఖచ్చితంగా చూడచ్చు. అతిథి సినిమాలో లాగే ఫ్లాష్ బాక్ పక్కన పెట్టి చూస్తే సినిమా ఒకే అనిపిస్తుంది. కామెడీ మీద అబ్బాయ్ చాలా సినిమాలు చేస్తూ వచ్చాడు, ఈ సినిమాలో నాకు పరవాలేదు అనిపించాడు. నేను అలవాటు పడిపోయానేమో! సినిమాలో ఇంక పెద్దగా చెప్పుకోవడానికి ఏమీ లేదు.

దసరాకి ఇంక పెద్ద సినిమా వేరేది లేదు కాబట్టి శ్రీరామరాజ్యం వచ్చేంత వరకూ దూకుడు డబ్బులు పిండుకోవచ్చు. ఈ సినిమా చూసి ఇంటికి వచ్చేటపుడు దారిలో అలోచనలో పడ్డాను. అలోచనలు సంతృప్తిగా సాగాయి, వచ్చే టపాలో వాటిని మనం చదువుకుందాం.

Clash (2009) - వియత్నాం పులిహోర!

2011-10-04T17:16:00.000-05:00

నాకు ఎక్కువగా డ్రామా సినిమాలు ఇష్టం. సినిమా స్లోగా నడిచినా సీనులో లోతు ఉండాలి నాకు, అలాగని నేను గజ ఈతగాడిని కాదు. కాకపోతే గజం మాత్రం ఈదగలను. యాక్షన్ సినిమాలు కూడా చూస్తూ ఉంటాను. చాలా రోజుల నుండీ ఈ సినిమా నన్ను ఆకర్షించాలని తెగ ప్రయత్నిస్తూ ఉంది. ఒక శుభ ముహూర్తం రోజు ఈ సినిమా కూడా చూసేసా.

సినిమా మొదలయిన అయిదు నిముషాలకి ఒక సీను చూసేసరికి నాకు సినిమాలో సరుకు అర్ధమయిపోయింది. అన్నం ఉడికిందో లేదో తెలుసుకోవడానికి ఒక్క మెతుకు చూస్తే చాలు, అలాగే మంచి సినిమానో కాదో తెలుసుకోవడానికి ఒక చిన్న సీన్ చాలు. ఆ సీన్ మీకు ఇపుడు చెప్తాను ఉండండి.

**************

ఒక ఫైటింగులో తల్లీ, కూతురు ఒకరినొకరు చంపుకుంటారు. వాళ్ళ శవాలని చూసి కథానాయిక ఇలా అంటుంది.

కథానాయిక: వీళ్ళిద్దరూ తల్లీ, కూతుళ్ళు.

ప్రతినాయకుడు: తల్లీ, కూతురు. కమాండర్, రథం, సైనికుడు, ఏనుగు. తేడా ఏముంది?

**************

ప్రస్థానం సినిమాలో లాగా ఇక్కడ అందరూ పాత్రలే!

సినిమా కథలోకి వస్తే కథానాయిక తాన్ వాన్ కూతురుని అడ్డం పెట్టుకుని ప్రతి నాయకుడు హుయాంగ్ ఫుక్ ఆమెకి ఒక పని అప్పగిస్తాడు. పని పూర్తి చేస్తే కూతురుని చేతికిస్తానని చెప్తాడు. తాన్ వాన్ పని కోసం ఒక టీం చేసుకుంటుంది. ఈ టీములో మన నాయకుడు హ్యూ హైన్ ఉంటాడు, నిదానంగా తాన్ వాన్ హీరోతో ప్రేమలో పడిపోతుంది. తాన్ వాన్ పని పూర్తి చేయడం స్థూలంగా కథ అనమాట.

సినిమాలో చెప్పుకోవలసింది ఫైట్లు అన్నమాట. చైనీస్ సినిమాలో ఫైట్స్ మనకి తెలిసిందే కదా, ఈ వియత్నమీస్ సినిమాలో పాత, కొత్త మార్షల్ ఆర్ట్స్ మిక్స్ చేసి చూపించారు అని నాకు అనిపించింది. వియత్నమీస్ భోజనం కొంచెం స్పైసీగా ఉంటుంది, ఈ సినిమాలో కూడా మన సినిమాలలో ఉండే మసాలా బాగా ఉంది. సంగీతం కూడా మంచి హుషారుగా ఉంటుంది.

ఈ సినిమాలో థాన్ వాన్ తన టీముకి పేర్లు పెట్టే సీన్ రోనిన్, రిజర్వాయర్ డాగ్స్ సినిమాలోది. చెయ్యబోయే పని ముందు స్కెచ్ గీసుకోవడం మళ్ళీ రోనిన్ లాగే ఉంది. ఇక విలన్, హీరోయిన్ని బ్లాక్ మెయిల్ చెయ్యడం కిల్ బిల్ సినిమా నుండి తీసుకున్నాడు. అన్ని సినిమాలు కలిపి మంచి పులిహోరా తినిపించాడు.

హీరో, హీరోయిన్ ఇద్దరూ ఫైటింగ్ లో బాగా ఆరితేరినట్టున్నారు, చాలా బాగా ఉంటాయి వీళ్ళ ఫైట్ సీన్స్. విలన్ కూడా కోట లాగా చేతులు ముడుచుకునే టైపు కాదు, వాడు కూడా చొక్కా విప్పి ఫైట్ చెయ్యడమే! హీరోని రెండు సెకన్లలో కింద పడగొట్టి తొడ కొడుతాడు (కొట్టలేదు ). సినిమాలో మంచి ట్విస్టులు కూడా ఉన్నాయి.

తోటకూర, అక్కూర లాంటి సినిమాలు చూస్తూ మధ్యలో ఇలా మసాలా సినిమా చుస్తే అదొక తుత్తి!

మీ కాలాస్త్రి రేడియో జాకీ అయిపోయాడోచ్!

2011-10-02T23:51:00.001-05:00

యాహూ ... నిన్నటి నుండి నేను రేడియో జాకీనయిపోయానోచ్! రేడియో జోష్ అనే కొత్త రేడియో స్టేషన్ వాళ్ళు నన్ను జాకీగా తీసుకున్నారు. నేను కూడా ఇక "గుడ్ మార్నింగ్ వియత్నాం" సినిమాలో రాబిన్ విలియంస్ లాగా, "లగే రహో మున్నా భాయ్"లో విద్యా బాలన్ లాగా ఇంకా మా స్నేహితుడు కనక బైరాజు లాగా మీ ముందుకు వచ్చేస్తున్నా.

మా ఈ కొత్త రేడియో స్టేషన్ రేడియో జోష్ అంతర్జాలంలో నడుస్తుంది. మీరందరూ ఇక్కడకి వచ్చి మా కబుర్లు వింటూ, మీకు నచ్చిన పాటలను అడిగితే వేసేస్తూ ఉంటామనమాట. ఈ స్టేషన్ పుట్టి ఇంకా పట్టుమని పది రోజులు కూడా కాలేదు. త్వరలో వెబ్ సైటు పూర్తి హంగులతో మీ ముందుకు వచ్చేస్తుంది. ఇంక కొన్ని రోజుల్లో తెలుగు సినీ రంగంలో పేరున్న మీ అభిమాన కథానాయకుడు మా ఈ రేడియో జోష్ వెబ్ సైటు లాంచ్ చెయ్యబోతున్నారు.

అసలు నేను ఇలా రేడియోకి రావడానికి చిన్న కథ ఉంది. మా కాలేజీలోనే చదివిన మా కనక బైరాజు నాకు ఈమధ్య ఫేస్ బుక్కులో తారసపడ్డాడు. ఇద్దరికీ వాకాడులో పెద్దగా పరిచయం లేకపోయినా ఇక్కడ ఫేస్ బుక్కులో బాగానే మాట్లాడుకునే వాళ్ళం. కనక రేడియోజాకీలాగా చేస్తూ ఉంటారు. నేను ఒకసారి కనకతో మట్లాడాను, మంచి సరదాగా ఉండేసరికి కనకకి ఫోన్ చెయ్యడం లేకపోతే వాళ్ళ పాటలు, మాటలు వింటూ ఉండడం అలవాటయిపోయింది.

ఇలా మిగతా జాకీలతో కూడా "స్నేహమేరా జీవితం" పాట పాడేసాను. అలా ఒక జాకీ "అగ్ని పుత్ర" తో నా పరిచయమయిపోయింది. మా కనక లాగే అగ్ని కూడా మంచి సరదా మనిషి. పేరులో నిప్పు ఉంది కానీ మనిషి విపరీతమయిన కూల్ అనమాట. ఇద్దరం వీలున్నపుడంతా ఫేస్ బుక్కులో "హలో బ్రదర్" చెప్పుకునేవాళ్ళం. మా అగ్ని, జమదగ్నిగారు కొత్తగా ఒక రేడియో జోష్ పెట్టేయడం దానికి నా జోష్ కూడా కావాలనడం నా ఎంట్రీకి కారణమయ్యింది.

ఇన్ని రోజులూ నా రాతలతో మిమ్మల్ని అహ్లాదపరుస్తున్నాననుకునే నేను ఇక నుండి మాటలతో కూడా అలరించగలను. ఈ అవకాశంతో నన్ను మీరు ఇంకొక కోణంలో చూసుకునే సౌభాగ్యం కలగబోతోంది మీకు, అబ్బా...మీరు భలే లక్కీ అండీ! ఇంక ఒక వారం, పది రోజులు ఓపిక పట్టండి! నా షో టైమింగ్స్, స్కెడ్యూల్స్ వివరాలు రాగానే మీకు అందిస్తాను. మీరందరూ మా ఈ రేడియో స్టేషన్ అందించే పసందయిన పాటలు వింటూ మా సేవలందుకుని పండగ చేసుకోండి.

ఈ మహద్భాగ్యాన్ని నాకు ప్రసాదించిన మా స్టేషన్ మాస్టారు అగ్ని, జమదగ్ని గారికి వందనములు! నాకు లాటరీ టిక్కెట్టు తీసి నన్నిలా భాగ్యలక్ష్మి వరించేలా చేసి పుణ్యం కట్టుకున్న కనక బైరాజుకి శతకోటి వందనాలు!! లింగు లిటుకు అనుకుంటూ ఒక్క జాకీనే అనుకునేరూ! లేదండీ, ఇంకా నాలుగు జాకీలున్నారు. నందూ, సనా, లక్కీలతో అద్భుతమయిన టీం, మీతొ జల్సా చేయిస్తాం! Trust me, you will have fun!!

ఖాదర్ లేడు - నా పరిశీలన

2011-09-30T00:43:00.000-05:00

నెల్లూరులో ట్రంకు రోడ్ ఉన్నట్టే కావలిలో కూడా ఒక ట్రంక్ రోడ్ ఉంది. ఊరిలో ఎవరికి ఏమి కావాలన్నా ట్రంకు రోడ్ కి రావలసిందే. బైసాని వెంకటసుబ్బయ్యకి తండ్రి ద్వారా సంక్రమించిన అంగడి ఈ ట్రంక్ రోడ్ మీదనే ఉంటుంది. రోడ్ కి రెండు వైపులా ఉన్న మార్జిన్ లో చిన్నా, చితకా వ్యాపారస్థులు ఉంటారు. ఖాదర్ కి కూడా ఇలాంటి మార్జిన్ షాపే ఉంటుంది. కొన్ని సైకిళ్ళు అద్దెకి ఇచ్చుకుంటూ రిపేర్లు చేస్తూ వ్యాపారం చేసుకుంటూ ఉంటాడు ఖాదర్.

వీళ్ళిద్దరకీ పరిచయం గమ్మత్తుగా జరుగుతుంది. బైసాని వయసులో ఖాదర్ కంటే చిన్నోడు. పిలకాయలు తొక్కుకునే సైకిళ్ళు ఖాదర్ దగ్గరే దొరుకుతాయి. బైసాని తరచూ సైకిలు అద్దెకి తీసుకుంటూ ఉండడముతో ఇద్దరికీ పరిచయం పెరుగుతుంది. సైకిల్ షాపులో ఖాళీ దొరికితే ఖాదర్, బైసాని షాపు దగ్గరకి వచ్చి కూర్చునేవాడు. ఇద్దరూ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఉంటారు ఆ ఖాళీ సమయాల్లో. బైసాని, ఖాదర్ కి కొన్ని వ్యాపార సలహాలు కూడా ఇస్తూ ఉంటాడు. ఖాదర్ కూడా వాటిని పాటిస్తూ వ్యాపారం పెంచుకుంటూ ఉంటాడు.

ఒక రోజు ట్రంకు రోడ్ వెడల్పు చేసే పనిలో మార్జిన్ షాపులన్నిటినీ పీకేస్తారు అధికారులు. బైసాని అంగడిని కూడా కొంచెం రోడ్ మీదకు ఉందని బుల్ డోజర్లతో కొంత పడగొట్టేసారు. ఖాదర్ షాపు పూర్తిగా పీకి పారేస్తారు. నాలుగురోజులూ బజారు వెళ్ళిన బైసాని ఒక్క ఆదివారం మాత్రం వెళ్ళడు. అన్ని రోజులూ కనపడిన ఖాదర్ ఆదివారం నుండి కనపడడు. ఖాదర్ ఎటు వెళ్ళాడో తెలియదు, బజారులో కనిపించిన వాళ్ళనంతా అడుగుతూ ఉంటాడు.

కథ ముచ్చటగా ముప్పయ్ పేజీలు కూడా ఉండదు. నాకు చదవడానికి కొంచెం ఎక్కువ టైం పడుతుంది, తొందరగా చదివే వాళ్ళకయితే సరిగ్గా అరగంట కూడా పట్టదు. చదవడానికి అరగంట పట్టినా పూర్తి చేసాక దీని జ్ఞాపకాలు చాలా సేపు వెంటాడుతాయి. బజారులో పెద్ద అంగడి వ్యాపారాలు వేరు, రోడ్ పక్కన చిన్న చిన్న వ్యాపారు వేరు. ఈ చిన్న వ్యాపారస్తుల జీవితాల గురించే ఈ కథ. వీళ్ళ పెట్టుబడులంతా చూస్తే వెయ్యి, రెండు వేల కంటే ఎక్కువ కాదు. ఆరోజుకి గడిస్తే చాలు అని జీవిస్తూ ఉంటారు.

రోడ్ వెడల్పు చేయడం మంచిదే, కాకపోతే ఖాదర్ లాంటి చిన్న వ్యాపారస్థులు చేసుకునే వ్యాపారాలు పీకేయడం మంచిది కాదు. ప్రభుత్వం వాళ్ళకి ప్రత్యామ్నాయం కూడా చూపిస్తే మంచిదని రచయిత మనకి చెప్పాలని ప్రయత్నించాడు. వీళ్ళకి ఉండడానికి ఇళ్ళు ఉండదు, ఎక్కడో ఒక చోట కొంత స్థలం ఆక్రమించి అక్కడ ఉండిపోతారు. అప్పటికి ఇందిరమ్మ ఇళ్ళు లేవు, లేకపోతే ఖాదర్ ఒక ఇంటివాడయి ఉండేవాడేమో!

చిన్నపుడు రాపూరులో నేను కూడా చిన్న సైకిళ్ళు అద్దెకి తీసుకున్నాను. అందరిదగ్గరా ఈ సైకిళ్ళు ఉండవు, ఊరిలో కొంత మంది దగ్గరే ఉంటాయి. బైసాని చిన్న సైకిల్ రెంటు చేయడం నన్ను నా చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలకి తీసుకువెళ్ళింది. కథలో నెల్లూరు యాస చూసి కడుపు నిండింది. ఈ పుస్తక రచయిత మొహమ్మద్ ఖదీర్ బాబు రాసిన దర్గామిట్ట కథలు కూడా బాగుంటాయని విన్నాను.

పుడింగి - జూ.ఎంటీఆర్ తో శ్రీను వైట్ల తీస్తున్న కొత్త సినిమా

2011-09-27T21:55:00.000-05:00

తెలుగు సినిమా చరిత్రలో ఒక పెద్ద సంచలనం అందించిన శ్రీను వైట్ల తన తదుపరి చిత్రం జూ.ఎంటీఆర్ తో చేయాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. సరయిన కథ తయారు చేసుకుని అతనికి వినిపించడానికి జూ.ఎంటీఆర్ నివాసం చేరుకున్నాడు.

శ్రీను వైట్ల: ఈ సినిమాలో మీ పాత్ర చాలా వెరైటీగా ఉంటుంది, పరవాలేదా?

జూ.ఎంటీఆర్: భలేవాడివే శీనూ, నాకూ వెరైటీనే కావాలి.

శ్రీను వైట్ల: అలాగే! నీ పాత్ర ఇంచుమించు పది రసాలు పోషిస్తాడు. నేను మొన్న మహేష్ కి తొమ్మిదే ఇచ్చా, నీ కోసం చిక్కడపల్లి సెంటర్ నుండి కొత్త రసం తీసుకొచ్చా. అది నువ్వు మాత్రమే చెయ్యగలవు.

జూ.ఎంటీఆర్: సరే, ఇక కథ ఏమిటో చెప్పండి.

కథని పూర్తిగా వినిపించేసాడు శ్రీను వైట్ల.

శ్రీను వైట్ల: ఎలా అనిపిస్తుంది కథ? బాగా కొత్తగా ఉందా?

జూ.ఎంటీఆర్: అబ్బా...సింప్లీ సూపర్! విరగ దీసావ్!! కాకపోతే ఇంతకు ముందు ఇలాంటి కథే విన్నాను. కాదు, కాదు చూసాను. నువ్వు చెప్పిన కథ ఢీ, రెడీ, కింగ్, దూకుడు సినిమాలలాగే ఉంది. నాకు కొత్తగా ఏమీ అనిపించడం లేదు.

శ్రీను వైట్ల: నేను మహేష్ కి దూకుడు సినిమా కథ చెప్పేటపుడు కూడా అతను ఇలాగే అన్నాడు. సినిమా చూసావా? ఎంత హిట్ అయిందో? నా కథ విన్నాక అతను చెప్పిన డైలాగు సినిమాలో కూడా పెట్టించా. ఇపుడు నువ్వు చెప్పిన డైలాగ్ కూడా మన 'పుడింగి' సినిమాలో పెట్టించేస్తా.

జూ.ఎంటీఆర్: మన సినిమా దూకుడు కంటే పెద్ద హిట్ అవ్వాలి. తెలుగు సినీ చరిత్రలో మన సినిమా పెద్ద పుడింగిలా మిగిలిపోవాలి.

శ్రీను వైట్ల: సినిమా మొదటి సగం నీకు నచ్చిన కంట్రీలో తీసేస్తా. లేకపోతే నువ్వు ఇంత వరకు ఎపుడూ వెళ్ళని కంట్రీ చెప్పు, అక్కడ మనం షూటింగ్ చేసేసుకుందాం.

జూ.ఎంటీఆర్: నేను ఒకసారి మా ఆవిడని, అత్తయ్యని, మామయ్యని, బాబాయిని ఆడిగి నీకు చెపుతా.

శ్రీను వైట్ల: నువ్వు శక్తి సినిమాలో పోలీసుగా చేసావు కాబట్టి ఈ సినిమాలో నువ్వు ఒక గూండా దగ్గర పని చేస్తూ ఉంటావు. ఆ గూండా చెల్లెలితో ప్రేమలో పడతావ్. సినిమా చివరలో నువ్వొక అండర్ కవర్ ఐ.ఏ.ఎస్ ఆఫీసరని తెలుస్తుంది. ఇది మన సినిమాలో పెద్ద ట్విస్ట్.

జూ.ఎంటీఆర్: ట్విస్ట్ అదిరింది.

శ్రీను వైట్ల: ఈ డైలాగ్ కూడా సినిమాలో పెడతాను. ట్విస్ట్ అయిపోగానే నువ్వే చెప్పుకుంటావ్! నీకు కామెడీ చెయ్యడం రాదు కాబట్టి మన సినిమాలో బ్రమ్మీ, ఎమ్మెస్ మొదట నుండి చివరిదాకా ఉంటారు.

జూ.ఎంటీఆర్: భరత్ ని కూడా పెట్టుకో.

శ్రీను వైట్ల: వాడు లేకుండా నేను అసలు సినిమా ఎలా తీస్తాననుకున్నావ్?

జూ.ఎంటీఆర్: నాకు చాలా రోజులయింది హిట్ సినిమా వచ్చి, నువ్వు సినిమాని బాగా తీసి నాకు బాగా పేరు వచ్చేటట్టు చెయ్యాలి.

శ్రీను వైట్ల: దూకుడు చూసావ్ కదా, నువ్వు మన సినిమాలో ప్రతి ఫ్రేములో ఉంటావ్. నా సంత ఎలాగూ ఉంటుంది, వాళ్ళు చూసుకుంటారు సినిమాని. నా సినిమాలో కథలు ఏమీ ఉండవు, అప్పటికప్పుడు నవ్విచ్చేస్తూ ఉంటా. జనాలకి ఇంత కన్నా ఏమి కావాలి?

జూ.ఎంటీఆర్: నిజమే! దూకుడు సినిమా చూసి బయటకి వచ్చి కథ గురించి అలోచిస్తే ఏమీ గుర్తు రాలేదు.

శ్రీను వైట్ల: అసలు ఉంటే కదా, నీకూ ఇలాంటిదే ఒకటి తీసి పడేస్తాను.

క్రికెట్ - అబ్బా...నేనూ ఆడి ఉండాల్సింది!

2011-09-25T23:24:00.000-05:00

నెత్తి మీద ఎండ ఉన్నన్నాళ్ళూ మా ఊరిలో క్రికెట్ ఆడుతూ ఉంటారు. చలి కాలం మొదలవగానే ఇండోర్ లీగులు కూడా మొదలవుతాయి. నాకు తెలిసి ఎంత లేదన్నా ఒక పది, పదిహేను క్రికెట్ లీగులు డెట్రాయిటులో ఆడుతూ ఉంటారు. నేను ఇంతకు ముందు పని చేసిన ఆఫీసులో కూడా గత పది సంవత్సరాలుగా క్రికెట్ ఆడుతున్నారు. మా ఆఫీసు లీగులో ప్రతి సంవత్సరం కనీసం పది టీములు ఉంటాయి. ఈ లీగు ఉన్నన్ని రోజులూ అందరికీ మంచి సరదాగా ఉంటుంది. లీగుని సమర్ధవంతంగా నిర్వహించడానికి కమిటీలు ఉంటాయి. అడడానికి స్థలాలు చూసి పెట్టే వాళ్ళు, టీముల మధ్యలో గొడవలు పరిష్కరించే వాళ్ళూ, ఆట రూల్స్ రాసేవాళ్ళు, అంపైర్లు ఇలా ఒక పెద్ద వ్యవస్థే ఉంటుంది.

నేను క్రికెట్ ఆడడం కంటే చూడడానికే ఎక్కువ ప్రాధాన్యతనిస్తూ ఉంటాను, ఎందుకంటే నాకు ఆట పెద్దగా రాదు కాబట్టి. నిన్న శనివారం మా ఊరిలో రెండు రోజుల కోసం ఒక చిన్న లీగ్ మొదలయింది. మా ఇంటి పక్కనే ఆడుతున్నారు కాబట్టి కాసేపు చూసి వద్దామని బయలుదేరాను. ఆడుతున్న పార్కుకి వెళ్ళి కారు పార్కు చేసి గ్రౌండ్ వైపు నడుస్తూ ఉంటే నా అలోచనలు వెనక్కు వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాయి.

నేను ఆటలు ఆడడం మొదలుపెట్టింది రాపూరు హైస్కూలులో చేరినప్పటి నుండే, అప్పటి వరకు చంటి సినిమాలో మీనా లాగా నా చదువంతా ఇంటి దగ్గరే సాగింది. అలా అని మాది రాచరికం కాదు, దీనికి సంబంధించిన రీలుని ఇదివరకే ఇక్కడ తిప్పాను. రాపూరు హైస్కూలులో క్లాసులు అయిపోగానే రోజూ కనీసం ఒక రెండు గంటలు బాడ్మింటన్ ఆడేవాళ్ళం. తొమ్మిదో తరగతిలో ఒకసారి కప్ కూడా గెలిచాము. ఆ రోజుల్లోనే మా ఊరిలో క్రికెట్ కూడా ఆడడం మొదలుపెట్టారు. ఈ ఆట ఎలా ఉంటుందని కొన్ని రోజులు అట చూడ్డానికి వెళ్ళాను. నేనూ, నా స్నేహితుడు చిలకా (అతని ఇంటి పేరు) కలిసి ఆట చూస్తూ ఉంటే నన్ను కూడా ఆడడానికి పిలిచారు. నేను అదే మొదటసారి బాట్ పట్టుకోవడం! నాకు వేసిన మొదటి బాల్ నా బాటుకి తగలకుండా ముక్కుకి తగిలి కొన్ని రోజులు నన్ను క్రికెట్ కి దూరం చేసాయి.

క్రికెట్ నేర్చుకుందామని ప్రయత్నిస్తుండగా బాలజ్యోతిలో ఈ ఆట గురించి రాయడం మొదలుపెట్టారు. బాటింగ్, బౌలింగ్ గురించి బాగా చదివి నా బాడీ లంగ్వేజ్ ప్రకారం లెగ్ స్పిన్ నాకు సరిపోతుందని దాన్ని బాగా ప్రాక్టీస్ చేసాను. నాతో పాటూ కోటి కూడా నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. మేమిద్దరం రోజూ కాసేపు చెక్క బాటుతో ఆడుకుని ఇంటికి వచ్చేసేవాళ్ళం. తరువాత నేను పై చదువులకోసం లండన్, కాదు కాదు నెల్లూరు వెళ్ళడం జరిగింది. మాతో పాటూ చిలకా కుటుంబం కూడా నెల్లూరు వచ్చేసింది.

నెల్లూరులో వీ.ఆర్ కాలేజీ ఎదురుగా ఉండే ఎగ్జిబిషన్ గ్రౌండులో నేను, చిలకా కలిసి క్రికెట్ ఆడేవాళ్ళం. ఆట కంటే మధ్యలో తాగే నిమ్మకాయ సోడా మీద బాగా ఆసక్తి చూపేవాడిని. నెల్లూరులో కృష్ణ, కావేరి, కళ్యాణీ, లీలామహల్, నర్తకి, అర్చన లాంటి అద్భుతమయిన సినిమా హాళ్ళు ఉండేవి. వీటన్నిటిలో పడిపోయి ఆట మీద ధ్యాస తగ్గిపోయింది. ఇన్ని సినిమాలని కవర్ చెయ్యడం చాలా కష్టమయ్యేది. ఇంట్లో పాత పేపర్లు అమ్మడం, మొలతాడు కొనుక్కోకుండా ఆ డబ్బులతో సినిమాకి వెళ్ళడం చేస్తూ ఉండేవాడిని. అందుకే నాకు ఇంటరు మొదటి సంవత్సరం నుండీ ఇప్పటివరకు మొలతాడు వేసుకోలేదు. అసలు ఈమధ్య మొలతాడు ఎవరన్నా కట్టుకుంటున్నారా?

విద్యానగరులో ఇంజినీరింగ్ చేరినపుడు ఏదో అమావాస్యకొకసారి ఆడి ఉంటానేమో! మళ్ళీ సూళ్ళూరుపేటలో వెంకటేశ్వర స్వామి గుడి పక్కన నారాయణ మెస్ శీను, గుడ్డి రమేష్, సురేష్, కర్రి శీను, నెల్లూరు పెద్దారెడ్డితో కలిసి అపుడపుడూ ఆడేవాడిని. సూళ్ళూరుపేట, తడ టీముల మధ్య బాగా పోటీ ఉండేది. నాకూ, పెద్దారెడ్డికి క్రికెట్ రాకపొయ్యేసరికి మేము పెద్దరికం పోగొట్టుకోకుండా ఉండడం కోసం మేనేజిమెంటులో ఉండేవాళ్ళం. మళ్ళీ జీవితములో ఉరుకులు, పరుగులు మొదలయ్యి ఆటలకి దూరం అయిపోయాను.

డెట్రాయిట్ వచ్చాక కూడా చాలా సంవత్సరాలు క్రికెట్ కి దూరంగా ఉండేవాడిని. మనకి వచ్చిన బాడ్మింటన్ ఆటతో టెన్నిస్ ఆడుకుంటూ కాలం గడిపాను. మా ఆఫీసులో క్రికెట్ హంగామా చూసి నాకూ ఆడాలనిపించింది, అనుకున్నట్టే నన్ను ఎవరూ ఏ టీములోకీ తీసుకోలేదు. ఇక చేసేదేముందని నాలాంటి వాళ్ళని పోగేసి నేనే ఒక టీం పెట్టేసా. నా టీం అయినా టీం బాగు కోసం నేను బాట్ పట్టేవాడిని కాదు (నాకు బాట్ ఇచ్చే వాళ్ళు కాదు లెండి, అది వేరే విషయం). కాకపోతే టీముకి, లీగుకి సహకరిస్తూ సరదాగా గడిపేసేవాడిని.

ఎంత సేపూ చదువు, చదువు అని పుస్తకాలు పట్టుకోకుండా ఉంటే నేను కూడా టెండూల్కర్ అంత ప్లేయర్ అయిపోయి ఉండేవాడినేమో అనిపిస్తుంటుంది అపుడపుడూ.

దూకుడు - మైండులో ఫిక్స్ అయింది, ఇక బ్లెయిండుగా దూసుకు వెళ్తాడు.

2011-09-23T03:38:00.001-05:00

కథ: శంకర్ నారాయణ్ ఆ ఊరిలో ఒక పెద్ద మనిషి. ప్రజల బాగు కోసం పాటు పడే ఒక నాయకుడు. ఎవరింటికి పిలిచినా వెళ్ళిపోతూ ఉంటాడు, అందరి ఆప్యాయతని పొందిన ఈ నాయకుడు ఒక దుర్ఘటనలో మరణిస్తాడు. అతని కొడుకే మన మహేష్ బాబు (అజయ్). అజయ్ ఒక పోలీస్ ఆఫీసరు, ఫీల్ అవ్వద్దండి ఇది సస్పెన్స్ ఏమీ కాదు. ముంబైని గడగడలాడిస్తున్న ఒక మాఫియా లీడరు (సోనూ సూద్) ఆచూకీ తియ్యడం కోసం టర్కీ వెళ్తుంది అజయ్ బృందం. ఇక్కడ అజయ్ కి ప్రశాంతి (సమంతా) తారసపడుతుంది, ఇద్దరి ప్రేమాయణానికి అంకురార్పణ జరుగుతుంది. సోనూ సూద్ ని పట్టుకోవడం కోసం అజయ్ అతని తమ్ముడిని ట్రాప్ చేసి పట్టుకుని చంపేస్తాడు.

ఎపుడో దుర్ఘటనలో చనిపోయాడనుకున్న శంకర్ నారాయణ చనిపోకుండా కోమాలో ఉంటాడు. ఇరవై ఏళ్ళ తరువాత మళ్ళీ ఈలోకం లోకి వస్తాడు. ఎపుడూ జనం కోసం అలోచించే తండ్రిని సంతోషంగా ఉంచడం కోసం అజయ్ తండ్రి చుట్టూ అబద్దాల కోటని కట్టి మురిపిస్తాడు. తన తండ్రిని చంపాలనుకున్న అందరినీ తండ్రి చేతనే మట్టు పెట్టేలా శత్రువులని ఉచ్చులో బిగిస్తాడు. స్థూలంగా ఇదీ కథ.

నటన: టీవీ9 చెప్పినట్టే మహేష్ బాబు ఈ సినిమాలో తెలంగాణా యాసలో మట్లాడుతాడు. అయ్యా, కేసీఆర్! నువ్వు ఈ సినిమా ప్రదర్శనని ఆపద్దు, మనవాడు మన భాషలోనే మాట్లాడాడు. మహేష్ బాబు పంచ్ డైలాగులు కడప బాంబుల్లా పేలాయి. మనవాడు కామెడీ సితక్కొట్టేసాడు. మహేష్ పక్కన సమంతా జోడీ చాలా బాగా సరిపోయింది. ఏం మాయ చేసావే లో సమంతాకి డబ్బింగ్ చెప్పిన చిన్మయి శ్రీపాదనే ఈ సినిమాకి కూడా డబ్బింగ్ చెప్పింది. తనకిచ్చిన గ్లామర్ పాత్రకి సమంతా మంచి న్యాయమే చేసింది.

ఈ సినిమాలో బ్రహ్మానందం పాత్ర నిజంగా అమోఘం. సినిమా అంతా రియాలిటీ షోలో ఒక పాత్రలో నటిస్తున్నానన్న భ్రమలో ఉంటాడు. బాగా నటించి ప్రైజ్ మనీ కొట్టేయాలని విపరీతంగా నటించేస్తూ ఉంటాడు. బ్రహ్మానందం ఎస్సెమ్మెస్ అడిగే సీన్ బాగా పండింది. అజయ్ తీసే సినిమాలో తనే హీరో అన్న భ్రమలో ఎమ్మెస్.నారాయణ ఉంటాడు. ఎమ్మెస్.నారాయణ యమదొంగలో ఎంటీఆర్ లాగా, మగధీరలో రాం చరణ్ తేజ లాగా, రోబోలో రజనీకాంత్ లాగా నటించే సీన్ కూడా మంచి సరదాగా ఉంటుంది. క్లైమాక్సులో కామెడీ చాలా బాగుంది. ధర్మవరపు సుబ్రహ్మణ్యం కూడా కాసేపు అందరినీ కామెడీలో ముంచుతాడు.

సినిమాటోగ్రఫీ: శ్రీను వైట్ల సినిమాలలో పాటల చిత్రీకరణ పెద్ద గొప్పగా ఉండదు. మహేష్ బాబుతో సినిమా అంటే పాటలు బాగా తీయాలి. పాటల చిత్రీకరణ చాలా అందంగా బాగుంది. అతడుకి సినిమాటోగ్రాఫరుగా పని చేసిన గుహన్ ఈ సినిమాకి కూడా పని చేసాడు. దూకుడులో టైటిల్ సాంగు చూస్తుంటే అతడులో పాట చూసినట్లే ఉంటుంది.

దర్శకత్వం: ఇది పూర్తిగా శ్రీను వైట్ల మార్కు సినిమా. ఇంటికొచ్చి అసలు కథ ఏమిటి అని అలోచిస్తే అంతా కలగూరగంపలా ఉంటుంది. కథలో గందరగోళం సాగుతూ ఉంటే కామెడీ తన పని తను చేసుకుంటూ పోతూ ఉంటుంది. కథ ఎలా ఉన్నా, అసలు లేకున్నా కథని నడిపిన తీరు బాగుంటుంది. ఎక్కడా బోరు కొట్టనివ్వకుండా నడిపించడమే ఈ సినిమాని నిలబెడుతుంది. మహేష్ బాబు ఇమేజుని సరిగ్గా కాష్ చేసుకోవడముతో పాటూ బ్రహ్మానందం, ఎమ్మెస్.నారాయణలతో సినిమాని పకడ్బందీగా లాక్కొచ్చేసాడు. గోపీమోహన్ కథకి ముప్పతిప్పలు పెట్టాడు.

సంగీతం: సినిమాలో పాటలు బాగానే హిట్ అయ్యాయి. పువ్వాయ్, పువ్వాయ్ అప్పారావ్ పాట 80లలో వచ్చిన హిందీ సినిమా పాటలాగ ఉంటుంది వినడానికి. ఈ పాటకి పార్వతీ మెల్టన్ ఐటం గర్లుగా బాగా చేసింది, పాటకి సెట్టు సూపరుగా ఉంది. బ్యాక్ గ్రౌండ్ సౌండ్ కూడా బాగనే ఉంది, తమన్ పరవాలేదు అనిపించుకున్నాడు.

సినిమా నీటుగా ఉంది, ఎక్కడా అసభ్యం అంటూ లేకుండా చక్కగా తీసాడు శీను. కుటుంబ సమేతంగా సినిమాకి మళ్ళీ మళ్ళీ వెళ్ళచ్చు. ఈ సినిమాకి కాలాస్త్రి రేటింగ్ 3.5/5.

పాకుడు ఆగింది, ఈ వారమే దూకుడు

2011-09-20T17:28:00.000-05:00

అతడు, పోకిరి సినిమాల తరువాత మహేష్ బాబు మార్కెట్ పెరిగింది. తరువాత వచ్చిన సినిమాలు సరిగ్గా ఆడకపోయినా బాబు ఇమేజ్ ఇంకా నిలబడి ఉంది. గత సంవత్సరం విడుదల అయిన ఖలేజా కూడా ప్రజల అంచనాలను, నాడిని అందుకోలేకపోయింది. ఇపుడు ఉన్న కొద్ది పాటి తెలుగు సినిమా దర్శకులలో వరుస హిట్లు తీస్తున్న శ్రీను వైట్ల, మహేష్ బాబు సినిమా ఈ వారం విడుదల అవుతోంది.

శ్రీను వైట్ల సినిమాలలో కామెడీ బాగా ఉంటుంది. ఆనందం సినిమా హిట్ అయినప్పటి నుండి ఇతని సినిమాలన్నీ కామెడీ రసంలో మునిగి తేలుతుంటాయి. దాదాపు అన్ని సినిమాలలో తాగేసి అందరూ కలిసి ఒకడిని చితకబాదే సీన్ ఉంచుకుంటూ వస్తున్నాడు. అలాగే ఢీ సినిమా హిట్ అయినప్పటి నుండి అదే సెటప్ రెడీ, కింగ్ సినిమాలలో మనం చూస్తూ ఉన్నాం. ఈరోజు విడుదల అయిన కొత్త ట్రైలరులో కూడా ఇదే సెటప్ కనిపించింది. వెంకీ సినిమా నుండి భరత్ కి ఒక ముఖ్య పాత్ర ఇచ్చి తన స్కూలులో చేర్చుకున్నాడు. ఢీ, రెడీ, కింగ్, నమో వెంకటేశ సినిమాలలో ఈ వూబకాయుడు మంచి కామెడీనే పండించాడు. డూకుడులో కూడా ఇతని పాత్ర బాగనే కనిపిస్తుంది. ఇక మనందరికీ తెలిసిన బ్రహ్మానందం కూడా వెంకీ సినిమా నుండి వైట్ల స్కూలులోనే ఉన్నాడు. ఢీ సినిమాని హిట్ చేయడంలో ఇతనిది ఒక మహాపాత్ర. పిట్ట లాగుండే రాం సినిమా రెడీని కూడా బ్రమ్మీనే చాలావరకు లాక్కొచ్చాడు. దుబాయ్ సీను, నమో వెంకటేశ, కింగ్ సినిమాలలో ఇంచుమించు రెండో హీరో మన బ్రమ్మం. అతడు, పోకిరి సినిమాలలో మహేష్, బ్రమ్మీ కామెడీ బాగనే పండింది. ఈ సినిమాలో మహేష్ కామెడీ బ్రమ్మీని డామినేట్ చేసిందని ప్రమోస్ లో వాగుతున్నారు. ఎంతవరకు నిజమో చూస్తే కానీ తెలియదు.

అతడు సినిమాకి పని చేసిన గుహన్ ఈ సినిమాకి కూడా సినిమాటోగ్రాఫరుగా పని చేస్తున్నాడు. సినిమాకి మంచి దర్శకుడు, కెమెరామేన్ ఎలా అవసరమో మంచి సినిమాటోగ్రాఫర్ కూడా అంతే అవసరం.

వెంకీ సినిమా నుండి సినీ రచయిత గోపీ మోహన్ శ్రీను వైట్లతో కలిసి పని చేస్తున్నాడు. ఈ సినిమాకీ అతనే కాబట్టి దూకుడు సెటప్ కూడా పాత సినిమాలలో లాగే ఉంది. వైట్లకి కావలసిన ట్విస్ట్లు గోపీ అందిస్తాడని ఆశిద్దాం. మన సినిమా కథలలో కొత్తదనం ఏమి ఉండదు అని మనకు తెలిసిందే. కాకపోతే రెండున్నర గంట హాలులో కూర్చోపెట్టి సినిమా చూపించే సత్తా ఈ సినిమాకి ఉందో, లేదో?

ఆడియో విడుదల అయి ఒక నెల అయినట్టుంది, పాటలు జనాలలో బాగనే నానుతున్నాయి. ఈ సినిమాకి సంగీత దర్శకుడు తమన్, ఇతని పాటలు చాలా వరకు మణిశర్మ పాటలు లాగే ఉంటాయి. శర్మ స్కూలులోనే తమన్ పని చేసాడు కదా, ఇంకా ఆ సిలబస్ మర్చిపోయినట్టు లేడు. ఒక పాటలో కిక్ వాసనలు తగిలాయి నాకు, కాకపోతే పాటల్లో మాస్ మసాలా బాగా వేసాడు. ఇక వీడియో చూడడమే తరువాయి.

మహేష్ బాబు సినిమాలలో హీరోయిన్ పాత్ర చాలా ముఖ్యం. బాబు గ్లామరుకి తగిన నాయిక దొరకడం కష్టం, ఈసారి ఆ అదృష్టం సాం కి దక్కింది. సాం కి ఈ పాత్ర ఇవ్వడం నాకు ఇష్టం లేదు, సరే సినిమానే కదా అని సర్దుకుపోతున్నా. అనుకోకుండా వీళ్ళిద్దరి మధ్య రసాయన శాస్త్రం బాగనే కుదిరింది చిత్రపటాల వరకు. ఈ పటాలు కదిలితే ఎలా ఉంటాయో? ఫ్లాప్ అయిన సినిమాలలో కూడా బాబు తన పాత్రని బాగనే తోముకున్నాడు. కథలో పట్టు లేకపోతే బాబు మాత్రం ఏం చేస్తాడు? ఈ సినిమాలో బాబు తెలంగాణ యాసతో మాట్లాడాడని టీవీ9 తెగ చెప్తుంది. మాకు తెలంగాణ ఇచ్చుడు లేదు కానీ మా టిక్కెట్లు మాత్రం మీకు గావాలే! ఎట్లాగూ యాస ఉంది కాబట్టి కేసీఆర్ సినిమా ఆపడు, మంచి వ్యాపార చిట్కా!

అంతర్గత వర్గాల సమాచారం ప్రకారం సినిమాలో కామెడీ కేక అట. పోకిరి సినిమాలాగే ఈ సినిమాలో కూడా చివరలో ఒక ట్విస్ట్ ఉందట. అది జనాలకి ఎక్కితే సినిమా హిట్! ఈసారి దూకుడు మా వూరికి దగ్గరలోనే ఆడుతుంది. ఈరోజే సెన్సార్ కూడా పూర్తయిందట, ఇక గురువారం మనకి ప్రీమియర్ ఉందని మా వూరి ఎగ్జిబిటర్ చెప్పాడు. మహేష్ ఫాన్స్ అందరం ప్రీమియర్ కి వచ్చి సినిమాని జయసుధం చెయ్యాలని ప్రార్ధన.

Dreams (1990) - కుమ్మేసిన కురసావా

2011-09-15T10:31:00.000-05:00

అకీరా కురసావా తీసిన ఈ సినిమాలో ఎనిమిది చిన్న కథలు ఉంటాయి. ఈ కథలన్నీ అకీరా జీవిత కాలంలో వచ్చిన కలల నుండి తీసుకున్నవేనట. ప్రతి కల చాలా ఆసక్తికరంగా ఉండి, విపరీతమయిన భావోద్వేగాలతో నిండి ఉంటుంది. అకీరా దగ్గర ఉన్న గొప్పదనం ఏమిటంటే సినిమా మొదలయినప్పటి నుండీ మనల్ని కూర్చున్నచోటు నుండి కదలనివ్వడు. ఆ ఎనిమిది కథలనీ ఇక్కడ మీ కోసం పరిచయం చేస్తాను.

ఎండలో వాన: ఇది మొదటి కథ. ఎండగా ఉన్నపుడు వాన వస్తే ఆరోజు నక్కలు ఊరేగింపు చేసుకుంటాయిట. ఆ ఊరేగింపుని ఎవరన్నా చూస్తే నక్కలకి కోపం వస్తుందట. అందుకని బయటకి వెళ్ళకుండా ఇంటి దగ్గరే ఆడుకోమని తల్లి చెప్తుంది. పిల్లవాడు వినకుండా అటూ, ఇటు తిరుగుతూ చివరకు నక్కల ఊరేగింపు చూస్తాడు. తరువాత నక్కలు ఏమి చేసాయన్నదే కథ! మనం కూడా ఎండ పడినపుడు వాన కురిస్తే కుక్క, నక్క పెళ్ళి అనుకుంటాం. జపనీస్ వాళ్ళకి కూడా ఇటువంటి నమ్మకమే ఉందనమాట. నక్కల ఊరేగింపు చాలా అందంగా తీసాడు అకీరా. సంగీతానికి తోడుగా నక్కల నృత్యం మంచి కళాత్మకంగా ఉంటుంది.

పీచుల తోట: పీచులు అంటే కొబ్బరి పీచు కాదు, పీచ్ అనే పళ్ళ తోట గురించి ఈ కథ. పీచుల తోట ఉన్న ఆసామి కూతురు ఇంట్లో బొమ్మల కొలువు చేసుకుంటూ ఉంటుంది. అక్క స్నేహితులకి చిరుతిళ్ళు అందిస్తూ ఒక అమ్మాయి మిస్ అయిందని గ్రహిస్తాడు తమ్ముడు. ఈ లింగడికి తప్పిపోయిన అమ్మాయి కనిపిస్తూ ఉంటుంది. ఆ అమ్మాయి ఇతన్ని పీచుల తోటకి తీసుకు వెళ్తుంది. బొమ్మల కొలువులో ఉన్న బొమ్మలు అక్కడ నిజ అవతారం ఎత్తి పిల్లవాడికి చిన్న క్లాసు పీకుతారు. ఈ బొమ్మలాటలు కథాకళికి దగ్గరలో ఉంటుంది. పచ్చని తోటలో ఈ బొమ్మలు సంక్రాంతి ముగ్గులాగా అందంగా ఉంటుంది.

మంచు తుఫాను: ఇతనెవరో మంచు లక్ష్మి తమ్ముడు కాదు, నిజంగా మంచు తుఫానే. మంచు కొండల్లో సాహసపూరితమయిన యాత్రలో ఉన్న ఒక బృందం తుఫానులో చిక్కుకుపొతుంది. ఒక్కొక్క అడుగు వెయ్యడమే చాలా కష్టమయిపోతుంది. కాసేపటికి అందరూ ఇక నడవలేక ఆ మంచు తుఫానులో స్పృహ తప్పి పోతారు. ఈ సీన్ అంతా మంచులో చాలా బాగా తీసారు, మనుషులు కూడా చలిలో ఒళ్ళంతా గడ్డ కట్టినట్టు బాగా చూపించాడు. మాటలు చాలా తక్కువ ఉండి వాళ్ళ భావాలతోనే కథ నడుస్తుంది.

సొరంగం: ఈ కథలో ఒక సైనికుడు నడుచుకుంటూ వెళ్తూ ఉంటాడు. దారిలో ఒక సొరంగం వస్తే దాంట్లోకి నడుస్తాడు. సొరంగం నుండి ఒక కుక్క భయంకరంగా అరుచుకుంటూ ఇతని మీద పడుతుంది. దాన్ని దాటుకుని సొరంగంలో నడిచి బయటపడతాడు. ఈ లోపల చనిపోయిన ఒక సైనికుడు ఇతని దగ్గరకు వస్తాడు. తాను చనిపోయినా తన అమ్మా, నాన్నలు ఇంకా బతికేఉన్నాడని అనుకుంటున్నారు అని చెప్తాడు. తన కింద పని చేసిన సైనికులంతా యుద్ధంలో చనిపోయి ఇతని దగ్గర వచ్చే సన్నివేశం నిజంగా అద్భుతం. చనిపోయిన సైనికుడి బాధ మనల్ని కదిలిస్తుంది, అకీరా మనల్ని కదిలించకపోయినా.

కాకులు: చిత్రకళా ప్రదర్శనలో అద్భుతమయిన చిత్రపటాలను చూస్తూ ఆ బొమ్మలలోకి వెళ్ళిపోతాడు ఒక కళాపిపాసి. ఆ బొమ్మని వేసిన చిత్రకారుడిని కలవడానికి వెళ్తాడు. చిత్రకారుడు బొమ్మ వేసుకుంటూ మనవాడికి కనిపిస్తాడు. ఈ కథ అకీరా క్రియేటివిటీకి పరాకాష్ట. చూస్తున్న బొమ్మలలోకి మనిషి వెళ్ళడం, వెళ్ళిన మనిషికి బొమ్మలు కనిపించడం బాగా ఉంటుంది. బొమ్మలు వేసిన చిత్రకారుడిగా ప్రముఖ దర్శకుడు మార్టిన్ స్కోర్సీ నటించాడు. ఇతను తీసిన సినిమాలలో "డిపార్టెడ్, టాక్సీ డ్రైవర్ లాంటి అద్భుత సినిమాలు ఉన్నాయి.

మండే ఫ్యూజీ పర్వతం: ఫ్యూజీ పర్వతం దగ్గర ఉన్న ఒక న్యూక్లియార్ ప్లాంట్ పేలి దాని దాని నుండి వచ్చే రేడియేషన్ కి తట్టుకోలేక ప్రజలందరూ పారిపోతూ ఉంటారు. ఎటూ తప్పించుకోలేమని తెలిసి పక్కనే ఉన్న సముద్రంలోకి దూకేస్తుంటారు చాలామంది. తన ఇద్దరు పిల్లలని కాపాడుకోవడానికి తల్లి పడే యాతన టచింగ్ గా ఉంటుంది. ప్లాంట్ కట్టేటపుడు మాకు ఈ విషయాలన్నీ చెప్పలేదే అని నిట్టూరుస్తూ భాయందోళనలకు గురవుతుంది.

ఏడ్చే దెయ్యం: దారిన పోయే బాటసారికి ఒక దెయ్యం కనిపిస్తుంది. ఇతను మనిషిలాగే ఉంటాడు, కానీ బట్టలు అన్నీ పాడయిపోయి జుట్టు, గడ్డం పెరిగి తల మీద ఒక కొమ్ము కూడా ఉంటుంది. న్యూక్లియార్ రేడియేషన్ వలన అందరూ చనిపోయాక అక్కడ ఇటువంటి మనుషులే మిగిలారు అని దెయ్యం చెపుతుంది. మంచి చెట్లు పోయి పిచ్చి చెట్లు మాత్రమే మిగిలుతాయి. ఈ దెయ్యాలకి చావు ఉండదు, రాత్రి పూట కొమ్ములు నొప్పి పుడుతూ ఉంటే ఇవన్నీ దీనంగా ఏడుస్తూ ఉంటాయి.

పల్లెటూరు: అందమయిన పల్లెటూరు. రంగు, రంగుల పూల చెట్లు, గల, గలా పారే సెలయేరూ, ముచ్చటగా ఆడుకునే పిల్లలతో ఆ పల్లెటూరు చాలా అందంగా ఉంటుంది. విచిత్రమేమిటంటే ఆ ఊరిలో కరెంటు ఉండదు. మన బాటసారి అక్కడ పని చేసుకుంటున్న ముసలాయనతో పల్లెటూరి విశేషాలు తెలుసుకుంటాడు. మానవుడు ప్రకృతి నుండి లభించిన వాటితోనే తృప్తి పడాలనీ, దానికి విరుద్ధంగా నడుచుకోకూడదనీ చెప్తాడు. ఆదర్శవంతమయిన జీవితాన్ని గడపాలంటూ బోధిస్తాడు.

చిన్న కథ, దాన్ని అద్భుతంగా నడిపించే కథనం మనల్ని రెండు గంటలు అలరిస్తాయి. ప్రతి కథ ఎంతో అందంగా ఉంటుంది, చిన్న పిల్లలు కూడా చాలా అద్భుతంగా నటిస్తారు. అందరూ తప్పక చూడాల్సిన సినిమా ఇది.

వాహన చోదకులారా, మీ ఒళ్ళు జాగ్రత్త!

2011-09-12T21:33:00.002-05:00

రెండు సంవత్సరాల ముందు కొలీగ్స్ తో ఉప్పరసోదిలో నిమగ్నమయినపుడు టాపిక్ బైకర్స్ మీద మళ్ళింది. ఒకతను "ఈ పిలకాయలు, రోడ్ మీద చాలా విచ్చలవిడిగా వెళ్తూ ఉంటారు. హెల్మెట్ వేసుకుంటారు కానీ, సేఫ్టీ జాకెట్ వేసుకోరు. సిమెంట్ రోడ్ మీద జారి పడితే ఇంతే సంగతులు" అని వాపోయాడు. మిగతా అందరం తలాడిచ్చాం.

కొన్ని రోజుల తర్వాత నేను మోటార్ సైకిల్ లైసెన్స్ తీసుకోవడానికి మిషిగన్ ప్రభుత్వం నిర్వహిస్తున్న కోర్సు తీసుకున్నాను. మన దేశంలో మనం రెండు చక్రాల వాహనాలు నడపడంలో దిట్ట. నాకు నేను తురుం ఖాన్ అని ఫీలింగ్, కానీ ఇక్కడ మోటార్ సైకిల్ సేఫ్టీ కోర్సు బాగుంటుందంటే చాలా కష్టపడి సీట్ దక్కించుకుని పూర్తి చేసాను.

ప్రతి వారాంతం జరిగే ఈ కోర్సులో యాభై మందికి పైగా పాల్గొంటారు. ఈ యాభై మందిని అయిదు జట్లుగా విడగొట్టి మోటార్ సైకిల్ రోడ్ మీద నడపడానికి తగిన శిక్షణ ఇస్తారు. నాలుగు చక్రాల కారు నడపడం కంటే రెండు చక్రాల బైకు నడపడం కష్టం. ఇక్కడ మనం ఒకటి గుర్తు పెట్టుకోవాలి. బైకు నడిపేటపుడు మనం అరిటాకు లాంటి వాళ్ళం. మనం కారుని గుద్దినా, కారు మనల్ని గుద్దినా అరిటాకే చినిగిపోతుంది. మా శిక్షణ ముగించే సమయానికి మా జట్టు నుండి అయిదు మందికి మాత్రమే లైసెన్స్ లభించింది. మిగిలిన వాళ్ళని మళ్ళీ శిక్షణకి రమ్మని పంపేసారు. నడిపేటపుడు కొంచెం అజాగ్రత్తగా ఉన్నా మనల్ని ఫెయిల్ చెయ్యడానికి ప్రయత్నిస్తారు.

లైసెన్స్ వచ్చాక బైకర్స్ తో కలిసి కొన్ని ట్రిప్స్ వేసాను. కనీసం ముగ్గురం లేక ఇంకా ఎక్కువ మంది కలిసి ఒక పది లేక ఇరవై మైళ్ళు కలిసి ప్రయాణించేవాళ్ళం. ఇలా కలిసి వెళ్ళేటపుడు బాగా అనుభవం కలిగిన బైకరు ముందు వెళ్తూ ఉంటాడు, అలాగే ఇంకో అనుభవజ్ణుడయిన బైకరు గుంపుకి వెనక వస్తూ ఉంటాడు. మధ్యలో ఉండే బైకర్లు రోడ్ మీద ఒకరి వెనక ఒకరు కాకుండా ఒకరు రోడ్డుకి ఎడమ వైపు ఉంటే ఇంకొకరు కుడి వైపు ఉంటారు. ఇదంతా ఒక్క లైనులోనే, ఎందుకంటే ఒకరి వెనక ఒకరు వస్తూ ఉంటే ఎపుడయినా ముందు అతను హఠాత్తుగా అపాడనుకోండి, అపుడు వెనక అతను ఇతన్ని గుద్దడానికి ఆస్కారం ఉంటుంది. ఇలా ఒకరు ఎడమ, ఇంకొకరు కుడి వైపు ఉంటే అటువంటి పరిస్థితుల్లో సడెన్ బ్రేకు వేసినా ఇద్దరూ పక్క, పక్క కొస్తారు, అంతే కానీ గుద్దుకోరు. ఈ గుంపులో మంచి క్రమశిక్షణ, ఓపిక కనిపిస్తుంది. సిగ్నల్ క్రాస్ చేసేటపుడు కూడా ఒకరికొకరు బాగా సహాయం చేసుకుంటూ ముందుకు వెళ్తూ ఉంటారు.

ఇదంతా ఎందుకు చెప్తున్నానంటే నిన్న హైదరాబాదులో అజారుద్దీన్ కొడుకు రింగు రోడ్డులో హై స్పీడులో బైకు మీద వెళ్తూ అదుపుతప్పి కిందపడిపోయి ఇపుడు ఆసుపత్రిలో చావు, బతుకుల మధ్య ఊగిసలాడుతున్నాడు. అయాజుద్దీన్ వయసు పంతొమ్మిదేళ్ళు, ఇతని వెనకాల కూర్చున్న కజిన్ ఈ దుర్ఘటనలో ప్రాణాలు కోల్పోయాడు, అతని వయస్సు పదహారేళ్ళు. కోట శ్రీనివాసరావు కొడుకు ఇలాగే స్పోర్ట్స్ బైకు మీద హెల్మెట్ లేకుండా వెళ్తూ అనుకోకుండా ఎదురుగా వచ్చిన ఆటోను తప్పిస్తూ కింద పడి అక్కడికక్కడే చనిపోయాడు. బాబూ మోహన్ కొడుకు కూడా ఇలాగే మోటార్ సైకిల్ ఆక్సిడెంటులో ప్రాణాలు పోగొట్టుకున్నాడు.

ఈరోజు ఉదయం టోరీలో భవానీ గారు ఒక ప్రశ్న అడిగారు. మీ పిల్లలకి మీరు ఖరీదయిన బైక్స్ కొనిస్తారా? అని. పిల్లలకి కొనివ్వచ్చు కానీ, వాళ్ళకి జాగ్రత్తగా నడపమని చెప్పాల్సిన భాద్యత మన మీద ఉంది. పిల్లలు అదుపుతప్పి డ్రైవ్ చేస్తుంటే కట్టడి చెయ్యాలి. నేను టోరీకి కాల్ చేసినపుడు ఇక్కడ రాసిందే చెప్పాను. ట్రాఫిక్ పోలీసులు కూడా హైవేల మీద బైకు రేసింగులు చేస్తున్న కోతి మూకల ఆగడాలు అరికట్టాలి.

Vodka Lemon (2003) - శీఘ్రమేవ కిక్కు ప్రాప్తిరస్తు!

2011-09-10T15:50:00.000-05:00

సంవత్సరం క్రితం ఈ సినిమాని ఆనార్బర్ సమ్మర్ ఫెస్టివలులో ప్రదర్శించారు. నాకు ఆ విషయం ఒక రోజు లేటుగా తెలిసింది. సినిమా వాల్ పోస్టరు కొత్తగా, ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది. దీన్ని చూసి ఈ సినిమాపై నా ఉత్సాహం ఇంకొంచెం పెరిగింది. ఈమధ్యలో ఈ సినిమా చూడడం కూడా జరిగింది.

సోవియట్ యూనియన్ ముక్కలవడానికి ఒక సంవత్సరం ముందే అర్మేనియాకి స్వాతంత్ర్యం లభించింది. తరువాత జరిగిన యుద్ధాలలో దేశం ఆర్ధికంగా చితికిపోయింది. చితికిన ఆర్ధిక పరిస్థితుల్లో అక్కడి ప్రజల జీవితాలను మనకు చూపించడానికి దర్శకుడు హైనర్ సలీం చేసిన ప్రయత్నం ఈ సినిమా.

హమోకి అరవై ఏళ్ళు ఉంటాయేమో, భార్య చనిపోయి ఉంటుంది. ఒక కొడుకు పారిస్ లో పని చేస్తూ ఉంటాడు, ఇంకొక కొడుకు పని చెయ్యకుండా ఇంట్లోనే ఉంటాడు. పని చెయ్యని కొడుక్కి పెళ్ళీడుకొచ్చిన ఒక కూతురు కూడా ఉంటుంది. ఇద్దరినీ మన ముసలాయనే పోషిస్తూ ఉంటాడు. పారిస్ లో ఉన్న కొడుకు ఎపుడయినా డబ్బులు పంపిస్తాడేమో అని ఎదురు చూస్తూ ఉంటాడు. చనిపోయిన తన భార్య సమాధి దగ్గరకెళ్ళి మాట్లాడుతూ ఉంటాడు. ఇల్లు గడవడానికి డబ్బులు అవసరమయ్యి ఇంట్లొ ఉన్న ఒక్కొక్క సామాను అమ్ముకుంటూ ఉంటాడు.

ఇదే పరిస్థితుల్లో ఉన్న నీనా అనే ఒక నడివయసు మహిళ హమోకు తారసపడుతుంది. నీనా ప్రతి రోజు చనిపోయిన తన భర్త సమాధికి వస్తూ అక్కడా కాసేపు గడిపి తిరిగి బస్సులో ఇంటికి వెళ్తూ ఉంటుంది. ఈమెకి బస్సులో వెళ్ళడానికి డబ్బులు ఉండవు, అరువు పెట్టి ప్రయణిస్తూ ఉంటుంది. ఈమెకి కూడా పెళ్ళీడుకొచ్చిన ఒక కూతురు, చిన్న పనులు చేస్తూ డబ్బులు సంపాదిస్తూ ఉంటుంది. నీనా వోడ్కా లెమన్ అనే పేరు గల రోడ్ సైడు బారులో పని చేస్తూ ఉంటుంది.

మిగిలిన సినిమా అంతా హమో, నీనాల జీవితాలు తిరిగే మలుపుల మీద కొంచెం నిదానంగా నడుస్తుంది. ఈ సినిమా అంతా పేరుకు తగ్గట్టే మత్తుగా సాగుతుంది, గమ్మత్తయిన మత్తు, బాగుంటుంది. పీప్లి లైవ్ సినిమా లాగే ఈ సినిమాలో కూడా కామెడీ ఉంటుంది. ఆ కామెడీ వెనక టన్నుల కొద్దీ బరువయిన విషాదం ఉంటుంది.

తెల్లటి కాగితం మీద ఏ రంగులు చిలికించినా చిత్రం రమణీయంగా ఉంటుంది. చూటూ కొండల మీద మంచు, ఎక్కడా చూసినా తెల్లగా,గుట్టలు,గుట్టలుగా మంచు. సినిమా అంతా ఈ మంచులోనే! చూసే వాళ్ళకి మాత్రం వెచ్చగా ఉంటుంది. ప్రతి ఫ్రేమూ ఎంతో అందంగా, ముద్దుగా ఉంటుంది. ఈ సినిమాలో చెపుకోవలసింది ఇంకొకటి ఏమిటంటే సంగీతం! బస్సు నడిపే డ్రైవరు సీడీలో పాటలు పెట్టకుండా ఇతనే పాడి వినిపిస్తూ ఉంటాడు. ఆ పాట కూడా "పరదేశ్..." అన్నట్టు మనకి వినిపిస్తుంది. చాలా మంచి పాట, మంచి మరక లాగా మనల్ని అంత తొందరగా వదలదు. ఈ సినిమాలో ఒక తమాషా ఏమిటంటే, ఇంచుమించు ప్రతి సన్నివేశంలో ఒక వ్యక్తి గుర్రం మీద స్క్రీనుకి అడ్డంగా తిరుగుతూ ఉంటాడు. మొదట్లో గమనించం కానీ, పోను పోను ప్రతి సీనులో ఇతను కనిపిస్తుండడం తమాషాగా ఉంటుంది.

హమో, నీనా చాలా బాగా నటించారు. నీనా చూడడానికి కొంచెం మిషెల్ ఫైఫెర్ లాగా అనిపిస్తుంది, అమే ఏమో అని పేరు ఒకసారి మళ్ళీ చూసాను. తప్పకుండా చూడాల్సిన సినిమా.

నేనీదరినీ, నువ్వాదరినీ... కృష్ణమ్మ కలిపింది ఇద్దరినీ...

2011-09-08T23:15:00.000-05:00

రెక్కలొచ్చి గూట్లోంచి ఎగిరి ఎవరి దారిలో వాళ్ళు నడుస్తూ, పెరిగెత్తుతూ, ఎగురుతూ ఉన్న జీవితాల్లో ఈ సోషల్ నెట్ వర్కింగ్ సైట్లు కొత్త అందాన్ని,ఆనందాన్ని తీసుకువచ్చాయి. కాలేజీ వదిలాక స్నేహితులంతా చెల్లాచెదురయినా మళ్ళీ ఇన్నాళ్ళకి ఫేస్ బుక్ పుణ్యమా అని మళ్ళీ కలిసాం. అలాగే చెట్టా, పట్టలేసుకుని ప్రేమికులులా తిరిగిన నేను, నా డాళింగ్ ట్విట్టర్ ద్వారా మళ్ళీ కలిసాం. జారి పోతున్న చెడ్డీని పైకి లాక్కున్న స్కూలు రోజుల్లో స్నేహితులని కూడా ఈ సోషల్ నెట్ వర్కింగ్ సైట్లు కలిపేస్తున్నాయి. స్నేహితులే కాకుండా బంధువర్గాన్ని కూడా సాదరంగా ఈ సోషల్ నెట్ వర్కింగ్ లో ఆహ్వానించుకోవచ్చు.

పాత స్నేహితులు కలవడం ఒక ఎత్తయితే మన అభిరుచుల ద్వారా కొత్త స్నేహితులని కలుపుకుంటూ పోవడం ఇంకొక ఎత్తు. తెలుగు బ్లాగర్లు చాలా మందిని మనం ఇక్కడ కలవచ్చు. అలాగే కవులు, రచయితలు, జర్నలిస్టులు, క్రీడాకారులు, ఆఫీసులో కొలీగులు ఇలా అందరినీ కలుపుకోవడానికి ఇక్కడ ఆస్కారం ఉంది. ఇంకొక ముఖ్య విషయం ఏమిటంటే వీటి ద్వారా సెలెబ్రైటీస్ కూడా తమ అభిమానులని ఇక్కడ వెంట తిప్పుకోవచ్చు.

బ్లాగర్లకి సోషల్ నెట్ వర్కింగ్ సైట్లు చాలా బాగా పనికొస్తాయి. ఇంతకు ముందు మన బ్లాగుని కూడలిలో పబ్లిష్ చేసుకునేవాళ్ళం. ఇపుడు ఫేస్ బుక్కులో, గూగుల్ ప్లస్సులో, ట్విట్టరులో వేసుకుని మన మిత్రులతో, శ్రేయోభిలాషులతో పంచుకోవడానికి అవకాశం ఉంది. మన బ్లాగు చదివి కామెంటిన అభిమానులతో ప్రత్యక్షంగా మాట్లాడుకోవచ్చు.తన శ్రేయోభిలాషులని కలవడానికి జగన్ చేస్తున్న ఓదార్పు యాత్రలా ఈ సోషల్ సైట్లలో మన ప్రయాణం సాగుతుంది.

ఇంచుమించు 750 మిలియన్ల మంది ఇపుడు ఫేస్ బుక్ వాడుతున్నారట. మొన్న మార్చిలో జపానులో జరిగిన భూకంపం అందరికీ గుర్తు ఉండే ఉంటుంది. ఆరోజు 177 మిలియన్ ట్వీట్స్ జరిగాయట,తెలుసా! ఈమధ్యనే గూగుల్ వాడు మొదలుపెట్టిన గూగుల్ ప్లస్ ఇన్విటేషన్స్ కోసం పెద్ద హల్ చల్ జరిగింది. లేటుగా వచ్చినా గూగుల్ లో కూడా ఇప్పటికీ 25 మిలియన్ల సభ్యులు ఉన్నారట.

ఇపుడు కొత్తగా వస్తున్న కొన్ని మొబైల్ ఫోన్లలో ఫేస్ బుక్ బటన్ కూడా ఉందట. బటన్ నొక్కి నేరుగా ఫోటోలు అప్ లోడ్ చేసుకోవచ్చట. టాబ్లెట్లలో కూడా మీరు సోషల్ సైట్లకు వెళ్ళచ్చు, రండి, మావి కొనుక్కోండి! అని టాబ్లెట్ల మార్కెటింగ్ జోరు కూడా బాగా పెరిగింది. ఆమధ్య ఒక శనివారం రాత్రి క్లబ్బుకి వెళ్తే అక్కడ పని చేసే అమ్మాయి ఐ-పాడ్ చేతికి తగిలించుకుని తిరుగుతూ ఉంది. ఏమి చేస్తుందో తెలుసుకుందామని చూస్తే, ఆ అమ్మాయి అందరి దగ్గరకి వెళ్ళి, వాళ్ళని క్లబ్ ఫేస్ బుక్ పేజికి తగిలిస్తూ ఉంది!

సెల్ ఫోన్లు వచ్చాక పక్కన కూర్చున్న మనుషులతో మాట్లాడడం తగ్గించాం. ఇపుడు ఈ సోషల్ నెట్ వర్కింగ్ సైట్ల ద్వారా ఎక్కడెక్కడో ఉన్న వాళ్ళతో మాట్లాడుతూ మన చుట్టుపక్కల వాళ్ళని మర్చిపోతున్నాం. మరీ ఎప్పుడూ కాకపోయినా అపుడపుడూ అయినా మానవమాత్రులతో మాట్లాడి మన సంబంధాలని బలపరుచుకుందాం, ఏమంటారు?

Rubber (2010) - Black / Dark Humor

2011-09-08T00:41:00.000-05:00

ఒక నెల ముందు ఈ సినిమా చూసానేమో! మంచి సినిమాలకోసం వెతుకుతూ ఇదేదో ప్రత్యేకంగా ఉంటే ఒక అర్థరాత్రి పూట దీన్ని చూడడం మొదలుపెట్టా. ఒక పది నిముషాలు చూసాక నాకు పిచ్చి మొదలయిందేమోనని కంగారు పడ్డా. లక్కీగా మాకిది మామూలే అన్నట్టు, కాసేపటికి నిద్రలో జారుకున్నాను.

పక్క రోజు కాఫీ తాగేటపుడు "నిన్న చూసిన సినిమా" గురించి కాసేపు మిత్రులకి పరిచయం చేసి నవ్వుకున్నా. మళ్ళీ ఇంకో రోజు "నేను నిద్ర పోయిన ఆరోజు" ఏమయిందో తెలుసుకుందామని మళ్ళీ సినిమా చూడడం మొదలుపెట్టా. ఈసారి నాతో పాటు మా తమ్ముడు కూడా కూర్చుని చూసాడు, సినిమా మీద మనం ఇచ్చిన బిల్డప్ అలాంటిది. ఈసారి కొంచెం ఎక్కువే చూసి పడుకున్నా. అవును, ఈసారి కూడా పూర్తిగా చూడలేదు. ఒక అరగంట సినిమా మిగిలింది.

ఈరోజు ఫేసుబుక్కులో ఈ సినిమా మీద చర్చ జరిగింది. మన ప్రియమయిన బ్లాగరు రాజేంద్ర కుమార్ దేవరపల్లి గారు సినిమాని నా స్టెయిలులో సమీక్ష చేయమన్నారు. అలుపెరగ కుండా ఎడా,పెడా సినిమాలు చూసేసి బ్లాగేస్తున్న నన్ను చూసిన సినిమా గురించి బ్లాగమంటే ఆనందం తట్టుకోలేకపోయాను. ఇంత కన్నా ఏమి కావాలి ఏ బ్లాగరుకన్నా? ఇందాకే మిగిలిన అరగంట సినిమా కూడా చూసేసి "మమ" అనుకున్నాను.

మూడుసార్లు సినిమా చూసినా మొదటి అరగంట మళ్ళీ అదే ఉత్సాహంగా, ఆసక్తిగా చూసాను. మొదటి అరగంటే ఈ సినిమాకి ప్రాణం.

"స్పిల్ బర్గ్ తీసిన ఈ.టీ సినిమాలో ఏలియన్ గోధుమ రంగులో ఎందుకుంటుంది? ఏమో, కారణం లేదు. జే.ఎఫ్.కే. సినిమాలో ప్రెసిడెంటుని చివరలో ఎవడో గొట్టం గాడు ఎందుకు కాలుస్తాడు? ప్రేమ సినిమాలలో ఎందుకు నాయకుడు, నాయిక విపరీతంగా ప్రేమించుకుంటారు? ఇలా చాల సినిమాల్లో కారణం లేకుండా కథ నడుస్తూ ఉంటుంది. ఈ సినిమా కూడా అలాటిదే! ఆ లెక్కకొస్తే జీవితం కూడా ఇంతే!"

ఒక పోలీసు ఇలా ఉపోద్ఘాతం ఇచ్చి సినిమా మొదలు పెట్టిస్తాడు. ఒక ఇరవై, ముప్పై మంది ఈ సినిమాని మనతో పాటూ బైనాకులర్సులో చూస్తూ ఉంటారు. రాబర్ట్ అనే టైరు నిద్ర లేచి, రోడ్డెక్కుతుంది. ఈ రాబర్టు మన సమరసిహ్మా రెడ్డి లాంటోడు. కంటి చూపుతో ప్లాస్టిక్ బాటిల్, కాకి, కుందేలు, బీరు కానులని చంపేస్తూ, పేల్చేస్తూ ఉంటాడు. రోడ్ మీద కారులో వెళ్తున్న ఒక యువతిని వెంబడిస్తూ ఆమె బస చేసిన హోటల్ చేరుకుంటాడు. ఇక అడ్డం వచ్చిన వాళ్ళని మన టైరు చంపడం, పోలీసులు టైరు చేసే హత్యలని పరిశీలించి దాన్ని వెంటపడడం ఇలా కథ సాగుతుంది.

ఈ సినిమా చూస్తున్నంత సేపు "ఇలా కూడా సినిమా తియ్యచ్చా" అని అనిపిస్తుంది. కొత్తగా ఆలోచించి చేసిన ఈ ప్రయోగం కొంచెం వింతగా ఉంటుంది. ఉషాకిరణ్ మూవీస్ నిర్మించిన "కారు దిద్దిన కాపురం" సినిమాలో కారులో ఏదొ ఆత్మ ఉండి దానికదే నడుస్తూ ఉంటుంది. ఈ సినిమాలో టైరు కూడా ఇలాగే వింతగా ప్రవర్తిస్తూ ఉంటుంది. హోటలులో టీవీ చూస్తుంది, స్నానం చేస్తుంది, రాత్రి అయితే పడుకుంటుంది. కోపం వస్తే చంపేస్తుంది.

టైరు సంగతి పక్కన పెడితే సినిమాని చూస్తున్న ప్రేక్షకులు భలే తమాషా! టైరు ఎక్కడకి వెళ్ళినా దాన్ని చూస్తూ కామెంట్ చేస్తూ ఉంటారు. వీళ్ళద్వారా కథను మనకి తెలియజేస్తూ ఉంటాడు దర్శకుడు. టైరు పడుకున్నపుడు వీళ్ళు పడుకోవడం, అది నిద్ర లేచినపుడు వీళ్ళు నిద్ర లేచి మళ్ళీ ప్రత్యక్ష ప్రసారం చూడడం వింతగా ఉంటుంది.

సినిమాలో హింస కొంచెం ఎక్కువ ఉంటుంది. టైరు కోపంతో మనుషుల తలకాయలు పేల్చేస్తూ ఉంటుంది. కాబట్టి ఈ సినిమాని చిన్న పిల్లలు లేనపుడు చూడండి.

తుం ముఝే క్యోన్ నహీన్ మిలీ పెహ్లే

2011-09-03T12:15:00.000-05:00

మొదటి చూపులోనే ప్రేమలో పడ్డాను.

అహా...ఏమి అందం!

సింహాసనం సినిమాలో కృష్ణకి మొదటిసారి మందాకినిని చూసినపుడు ఎలాంటి ఫీలింగ్ కలిగిందో నాకూ అటువంటి అనుభూతే కలిగింది.

"ఇది ఎక్కడి సుందర రూపం
ఇది ఏదో మన్మధ బాణం
తొలి చూపుల వలలో పడితే చెలరేగెను వలపుల తాపం"

ఇంతవరకు నా కంట పడకుండా తప్పించుకున్నావు, లేకపోతే నేనే ఇటువైపు ఎపుడూ రాలేదేమో? ముందే చూసి ఉంటే బాగుండేది, చాలా మిస్ అయ్యాను ఇన్ని రోజులూ. నువ్వు లేకుండా ఇన్ని రోజులూ ఎలా గడిపానో తలుచుకుంటేనే గగుర్పాటు కలుగుతుంది!

ఇపుడు ప్రతి రోజూ, ప్రతి క్షణం నీతోనే. నీతో గడిపే ప్రతి క్షణం ఎంతో మధురంగా ఉంటుంది. నిన్ను వదిలి వెళ్ళేటపుడు నా బాధ చూడాలి, కళ్ళల్లో గిర్రున నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. నాకూ, నీకూ తెలుసు మనం మళ్ళీ కలుస్తామని! కానీ రాత్రికి, పగలుకి మధ్య నువ్వు లేకుండా నేను ఒంటరిగా ఉండాలంటే చెప్పలేనంత బాధగా ఉంటుంది. అసలు ఈ రాత్రి ఎందుకు వస్తుందో? రాత్రి లేకుండా మనం ఉండలేమా? ఎపుడూ పగలే! మనిద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ యుగాలు క్షణాల్లా గడిపెయ్యాలనుంది.

నీ దగ్గరకి రావడానికి నా రెక్కలు తెంచుకోవలసి వచ్చింది. అసలు నాకు రెక్కలు ఉన్నా, ఎపుడూ ఎగరలేదు. నా గాయాలకి నువ్వు మందేసి గగన విహారం చేయిస్తున్నావ్! నిజం రెక్కలకన్నా ఇపుడే ఎంతో బాగుంది.

తలుపులు మూసుకుని నా లోకంలో నేనుడేవాడిని. నా తలుపులు పగలగొట్టడానికి ధైర్యం చాలేది కాదు. పిరికి వాడయినా ఎన్ని రోజులు ఊరుకుంటాడు, వాడికీ ఏదో ఒక రోజు తెగింపు వస్తుంది. నాకూ అదే వచ్చినట్టుంది, ఢైర్యే సాహసే లక్ష్మి!పాతాళభైరవి సినిమాలో యస్వీరంగారావు గారు కూడా మన ఎంటీయారుకి ఇలాగే "సాహసం సేయరా ఢింబకా!" అన్నారు. ఎంటీవోడుకి రాకుమారి లభించింది. నాకు నువ్వు దొరికావు! నా సాహసం ఫలించింది.

సాల్మన్ చేప నదిలో పుట్టి సముద్రానికి వలస పోతుంది. వయసొచ్చాక కలయిక కోసం మళ్ళీ నదిలోకి వస్తుంది. సముద్రం నుండి నదిలొకి రవడానికి సాల్మన్ చేప చాలా కష్టపడుతుంది. మధ్యలో చేపలు పట్టేవాళ్ళు, ఎలుగుబంట్లు వీటిని పట్టేసుకుని చప్పరిచ్చేస్తారు. ప్రాణాలకి తెగించి నదికి చేరడానికి నానా కష్టాలు పడుతుంది సాల్మన్ చేప. నేనూ, నిన్ను చేరడానికి ఇంత కంటే ఎక్కువ కష్టాలు పడ్డాను. ఒక్కసారి చేరాకా ఈ కష్టాలన్నీ నీ ప్రేమ ముందు దిగదుడుపే!

మన పరిచయం పెరిగేకొద్దీ నువ్వు నాకు ఇంకొంచెం కొత్తగా అనిపిస్తున్నావ్. నిన్ను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ నన్ను నేను అర్థం చేసుకుంటున్నాను.

"అగ్గిపుల్లా, సబ్బుబిళ్ళా కాదేమి కవితకనర్హం " అన్నారు శ్రీ శ్రీ. కవిత పక్కన పెట్టి "ప్రేమకనర్హం" అంటున్నాడు మీ కాలాస్త్రి. మన ప్రేమని ఈ సమాజం హర్షిస్తుందో, లేదో కానీ మన ప్రేమ మందిరం కలకాలం ఉండాలని ఆశిస్తాను. ఈ మధ్యలో కొత్త వర్షన్ వస్తే నీ అనుమతి తీసుకుని నేను దాన్ని కూడా ప్రేమిస్తాను. అన్నీ బాగున్నాయి కానీ నీ పేరు ఒక్కటే కొంచెం తేడాగా ఉంది. ఎవరు పెట్టారు నీకు ఈ పేరు "ఉబుంటు" అని! రామబంటు లాగా ఉబుంటు!!

రాఘవరావు మళ్ళీ కనిపించాడు

2011-08-30T22:22:00.000-05:00

కొత్తపాళీగారు రాసిన రంగుటద్దాల కిటికీలో పుస్తకంలో "వీరిగాడి వలస" అని ఒక కథ ఉంటుంది. అమెరికాకి కొడుకు, కూతురుని చూడడానికి వచ్చిన రాఘవరావుకి ఏమీ తోచక ఏదో ఒక వ్యాపకం పెట్టుకుని కాలం వెళ్ళదీస్తూ ఉంటాడు. మాట్లాడడానికి మనుషులు దొరక్క బాతులతో మాట్లాడుకుంటూ ఉంటాడు. ఈ కథ గురించి రంగుటద్దాల కిటికీ పుస్తక ఆవిష్కరణ సభలో మా స్నేహితుడు ప్రసాదరాజు సామంతపూడి గారి వీడియో కింద చూడండి.

నిన్న మధ్యాహ్నం ఏదో పని మీద బయటకి వెళ్ళాను. షాపులో నా పని పూర్తి అయిపోయింది. పార్కింగ్ లాటులో ఉన్న బైకు దగ్గరకి నడుస్తూ ఉండగా ఒక ముసలాయన నా వైపు చూస్తూ వస్తున్నాడు. మనకి పరిచయం లేని వ్యక్తి, నన్ను ఏదో అడగడానికి వస్తున్నాడని తెలిసి ఆగాను.

అదేదో సినిమాలో ఒక సీన్ ఉంటుంది. అమితాబ్ చెడ్డపనులు చేస్తూ బాగా డబ్బులు సంపాదించి ఉంటాడు. శశికపూర్ అతని తమ్ముడు, పోలీస్ కూడా. ఒక సన్నివేశంలో శశికపూర్ తో అమితాబ్ "నా దగ్గర బంగళా ఉంది, కారు ఉంది. నీ దగ్గర ఏముంది?" అంటాడు.

శశికపూర్ అప్పుడు చిన్నగా "నా దగ్గర అమ్మ ఉంది" అంటాడు.

ఇపుడు ఈ పిట్టకథ ఎందుకు చెప్పానంటే ఆ సినిమాలో శశికపూర్ తో అన్నట్టే అమితాబ్ నాతో అన్నాడనుకోండి? అపుడు నేను ఏమి చెప్తానో తెలుసా?

"నా దగ్గర కావలసినంత టైం ఉంది" అని. మనం ఖాళీగా ఉన్నాం కాబట్టి ముసలాయన కోసం నేను ఆగాను. లేకపోతే ముసలాళ్ళ కోసం యువతరం ఆగుతుందా?

ముసలాయన నా దగ్గరకొచ్చి "మీరు భారతీయులేనా?" అని ఆంగ్లములో అడిగాడు.

"అవును" అని హిందీలో చెప్పాను. ఎందుకంటే ఆయన భాష తెలుగు కాదని తెలుస్తోంది.

"ఏ వూరు" అని అడిగాడు.

"కాలాస్త్రి" అని చెప్తే తెలియదు కాబట్టి "తిరుపతి, బాలాజీ" అని హింట్ ఇచ్చాను.

తిరుపతి తెలియకుండా ఎవరుంటారు? ముసలాయన ఇట్టే పట్టేసాడు.

"తెలుసు, తెలుసు! నేను ఒకసారి మద్రాసుకి కూడా వచ్చాను" అన్నాడు.

ముసలాయన కొడుకుని చూద్దామని గుజరాత్ నుండి మా ఊరికి వచ్చాడు. కొడుకు అఫీసుకు వెళ్తే, కోడలు బిడ్డతో ఆడుకుంటుంటే ముసలాయన ఎంతసేపు ఇంట్లో ఉండగలడు? బోరు కొట్టి ఇలా ఇంటి చుట్టుపక్కల తిరుగుతూ నాకు కనిపించాడనమాట.

"నాకేదన్నా ఉద్యోగం దొరుకుతుందా?" అని అడిగాడు మన్నూభాయ్ పటేల్.

అయన విజిటింగ్ వీసాలో ఉన్నాడు కాబట్టి చుట్టుపక్కల మన దేశీయుల వ్యాపారాలు రెండు చెప్పాను, "అక్కడకి వెళ్ళి అడిగితే మీకు ఉద్యోగం దొరకచ్చు" అని. విజిటింగ్ వీసాలో ఉన్న వాళ్ళు పని చేయడానికి వీలు ఉండదు. మన వాళ్ళు నడిపే షాపుల్లో ఇటువంటి వాళ్ళకి ఉద్యోగ అవకాశాలెక్కువ!

"నువ్వేం చేస్తున్నావ్?" అని నన్నడిగాడు.

"నేను ఉద్యోగం కోసం చూస్తున్నాను" అని చెప్పా.

"కాంటన్ లో పంజాబీ కంపెనీ డ్రైవర్లని తీసుకుంటున్నారు. నేను అప్ప్లై చేసా, నువ్వు చెయ్" అన్నాడు.

నేను బైకర్ వేషంలో యమ మాస్ గా ఉన్నానని నాకు అర్ధమయింది.

"నేను మామూలు బాషా కాదు! ఖాదర్ బాషా!!" అని నా కథ చెప్పా.

బాషా సినిమా గుజరాతీ భాషలో డబ్ చేసినట్టు లేదు, పటేల్ దగ్గర నుండి పెద్ద ఎమోషన్ కనిపించలేదు.

షాపింగ్ మాలులో ఇద్దరం కుర్చీలేసుకుని ఒక గంట సేపు పైగా మాట్లాడుకున్నాం. అమెరికా ఎకానమీ, రియల్ ఎస్టేట్ గురించి ఇక చెన్నై, తిరుపతి, అహ్మదాబాదు గురించి కబుర్లాడుకున్నాం. నాకు తెలిసిన రెండు దుకాణాల్లో ఉద్యోగం అడిగి చూడమని సలహా ఇచ్చాను.

నా బైకింగుకి సమయం ఆసన్నమయేసరికి నేను మన్నూ భాయ్ దగ్గర సెలవ్ తీసుకున్నాను. పాపం, మన్నూ భాయ్ నన్ను వదిలి పెట్టడానికి చాలా ఇబ్బంది పడ్డాడు. రాఘవరావు లాంటి పాత్రలు మాటలకోసం ఎంత తపిస్తారో నాకు తెలుసు. వాళ్ళతో వీలయితే కొన్ని మాటలు, కుదిరితే కప్పు కాఫీ పంచుకుంటే అదే వాళ్ళకి పదిలక్షలు! (పదివేలు ఈరోజుల్లో ఏమి సరిపోతాయ్?).

"మళ్ళీ కుదిరితే కలుస్తాను" అని చెప్పి బైకు స్టార్ట్ చేసి రోడ్డెక్కాను.

Bliss (2007) -పరువు హత్యలు

2011-08-28T00:34:00.002-05:00

టర్కీ దేశంలో ఒక పల్లెటూరిలో కథ మొదలవుతుంది. కథానాయిక మెరియం ని ఎవరో బలాత్కారం చేసి ఉంటారు. ఆ ఊరి సంప్రదాయం ప్రకారం బలాత్కారం చేయబడిన అమ్మాయి ఆత్మహత్య చేసుకోవాలి. ఇలాంటి మూఢనమ్మకాలతో జరిపే హత్యలను పరువు హత్యలు అంటారు. వాటి గురించి వీకీలో ఇక్కడ చూడండి. మెరియం కి పాపం, బతకాలని కోరిక! ఆత్మహత్య చేసుకోవడానికి ఇష్టపడదు. ఇక ఊర్లో పెద్ద మనుషులు మెరియం ని ఎక్కడికయినా తీసుకువెళ్ళి చంపేసి రమ్మని సెమాల్ కి చెప్తారు. సెమాల్, మెరియం కి వరస అవుతాడు. ఇద్దరూ కలిసి రైలెక్కి ఇస్తాంబుల్ చేరుకుంటారు. మెరియం ని చంపడమే సెమాల్ లక్ష్యం. గ్రామ కట్టుబాటు, అమాయకమయిన మెరియం మధ్య సెమాల్ సంఘర్షణకు లోనవడం ఈ సినిమా కథ.

జుల్ఫు లెవనేలి రాసిన కథ ఆధారంగా ఈ సినిమా తీయబడింది. మూఢాచారాల మధ్య మెరియం జీవితం నలిగిపోవడాన్ని ఈ సినిమా ఎత్తి చూపుతుంది. తను ఏ పాపం చెయ్యకపోయినా గ్రామాన్ని గౌరవిస్తూ చనిపోవటానికి మెరియం సిద్ధపడుతుంది. కానీ ధైర్యం చాలక, జీవితం మీద ఆశతో బతకాలనుకుంటుంది పిచ్చి పిల్ల. కథ మధ్యలో ఇర్ఫాన్ పాత్ర ప్రవేశిస్తుంది. ఇతను ఒక యూనివర్శిటీలో ప్రొఫెసరుగా పని చేసి రిటైరు అయ్యి బోట్ మీద తిరుగుతూ ఉంటాడు. చాందస భావాలతో మూర్ఖంగా ఆలోచిస్తున్న సెమాల్ ని సక్రమ మార్గంలో నడిపించడం ఈ పాత్ర పని.

అందమయిన ప్రకృతి మనకి కనువిందు చేస్తూ సినిమా చాలా వరకు బోట్ మీద సాగుతూ ఉంటుంది. అమాయకురాలి పాత్రలో మెరియం గా ఓజ్గు నమాల్ నటించింది. సెమాల్ గా మురుత్ హాన్, ఇర్ఫాన్ గా తలత్ బులుత్ బాగా నటించారు. సెమాల్ గా మురుత్ హాన్, ఇర్ఫాన్ గా తలత్ బులుత్ బాగా నటించారు. సినిమా ఎక్కడా బోరు కొట్టకుండా మనకి ఆసక్తి కలిగిస్తూ సాగిపోతుంది. చివరలో క్లైమాక్సు ముందు మెలిక జుగుప్సను, గగుర్పాటుని కలిగిస్తుంది. అమాయక జీవితాలతో ఆడుకోవడానికే ముసుగు నీడలో ఈ కట్టుబాట్లు రుద్దుతారు. మనిషి ఈ కట్టుబాట్లని తెంచుకుని ఎప్పటికప్పుడు తనకు తాను చైతన్యవంతుడిగా మార్చుకోవలసిన అవసరం మనకి ఈ సినిమాలో కనిపిస్తుంది.

పరువు హత్యలు మన దేశంలో కూడా బాగా ఎక్కువట. వీకీలో పంజాబ్,ఢిల్లీ,ఉత్తర్ ప్రదేశ్ ప్రాంతాలలో ఎక్కువ అని చెప్తున్నాయి. మన వైపు కూడా ఉంటాయి కానీ లెక్కల్లో అవి ఇంకా చేరినట్టు లేవు. స్టోనింగ్ ఆఫ్ సూరయా అనే సినిమాలో కూడా ఇలాగే ఒకామెకు అక్రమ సంబంధం అంటగట్టి రాళ్ళతో కొట్టి చంపేస్తారు. చాలా దారుణమయిన సినిమా ఇది, దీని గురించి సమీక్షలో రాద్దామనుకున్నా కానీ, రాయలేకపోయాను.

అన్నా హజారే

2011-08-25T23:59:00.000-05:00

ఇందుగలడందు లేడని సందేహము వలదు! లంచగొండులు ఎందెందు వెదికినా అందందే కలరు!! అంతెందుకు, మనయందే కలరు!!!

"నిద్ర లేస్తే లంచం, నిద్రలోకి వెళ్తే లంచం ...లంచం,లంచం,లంచం" ఇదేదో సినిమా డైలాగ్ అనుకుంటా. మన దేశంలో ఏపని చెయ్యాలన్నా లంచం ఇస్తే కానీ జరగదు. లంచం ఇవ్వకుండా ఎదురుతిరిగి వాళ్ళతో వాదించి నిజాయితీగా పోరాడడం మనకి తెలియదు. "వందో, వాడి బొందో మొహాన కొడితే వాడే నీ పని చూస్తాడు" ఇచ్చెయ్యరా అని మిత్రుల నుండి వినడం మనకి మామూలే. తిరుమలలో గుండు కొట్టుకోవడానికి బ్లేడుతో పాటూ ఒక పది పెట్టకుండా ఉండం. లేకపోతే గోవిందుడు కన్నెర్ర చేసి గుండు ఎరుపెక్కిస్తాడు.

లంచం ఇచ్చేవాడు ఇలా ఉంటే లంచం తీసుకునేవాడు కూడా అలాగే ఉంటాడు. ఊరికే డబ్బులు వస్తాయంటే ఊర్మిళకూడా వద్దనదు! ఇంతకీ ఊర్మిళ ఎవరు? నాకూ తెలియదు, ఏదో ప్రాస కోసం వాడేసా.

కొన్ని సంవత్సరాల ముందు నేను డెట్రాయిట్టులో ఇల్లు కట్టించా. గుంటలు తవ్వి, చెక్కలు పెట్టేంతవరకు వీలయినంతవరకు దగ్గర ఉండి చేసా. విడతలవారీగా ఇంటి నిర్మాణం జరుగుతుంది. మధ్య, మధ్యలో నేను చూసుకుంటూ ఉండేవాడిని. అలాగే నగర పురపాలక సంస్థ నుండి కూడా ఒక మనిషి వచ్చి నిర్మాణం సరిగ్గా జరుగుతుందో, లేదో చూసేవాడు.

ఒకసారి ఇలాగే సిటీ వాడు వచ్చి ఏదో రెండు సాకులు చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు. నేను వాటిని చూస్తూ మా బిల్డర్ ని అడిగాను "ఏమిటి సంగతి?" అని.

మా బిల్డర్ తెలుగు టీవీ చూడడు కాబట్టి "పాప ఏడ్చింది" అని చెప్పలేదు. "ఇది మామూలే, ఈసారి వచ్చినపుడు డబ్బులు తీసుకుని ఓకే చేస్తాడు" అన్నాడు.

నా పక్కలో బాంబు పడ్డట్టు నేను బెదరలేదు. "అవునా" అన్నాను.

బిల్డర్ "అవును" అన్నాడు.

"రామేశ్వరం పోయినా మనకి ఈ శనేశ్వరం తప్పదు" అనుకుని నిట్టూర్చాను.

విషయం ఏమిటంటే లంచం ఎక్కడయినా ఉంటుంది. కాకపోతే అమెరికాలో బిల్ గేట్స్ అయినా స్కాములో ఇరుక్కుంటే అంతే సంగతులు! చట్టం ఎవరికీ చుట్టం కాదు, తన పని తాను చేసుకు పోతుంది. ఆ వెసులుబాటు మనకు లేదు. స్కాములో ఇరుక్కున్న రాజీవ్ గాంధిని రాహుల్ గాంధీకి కొడుకు పుట్టినా ఏమీ చెయ్యలేము. అందరూ దొంగలే, అందరికీ అందుబాటులో మన చట్టం ఉంటుంది.

RTI చట్టం వచ్చినపుడు మనమెంతో సంతోషించాం. సామన్యుడు ఎవరన్నా "నాకు తెలియాలి" అని అడిగితే తప్పకుండా అతనికి తెలిసేలా ప్రభుత్వం పని చేయడం ద్వారా సాధ్యమయింది. RTI వలన కనీసం మనకి కొంత సమాచారం అయితే దొరుకుతుంది. ఈ చట్టం తీసుకురావడానికి అన్నా చాలా సంవత్సరాలు ప్రభుత్వంతో పోరాడి చివరికి సాధించాడు.

ఈరోజు అవినీతిని అంతమొందించడానికి ప్రజలందరూ ముందుకు రావడం నిజంగా సంతోషకరం. అవినీతి నిర్మూలన మీద ప్రజలందరికీ అవగాహన రావాలి. ఇంతకు ముందు మనమందరం తప్పులు చేసి ఉండచ్చు, ఇక మీదన్నా లంచం ఇచ్చే ముందు ఒకసారి అలోచిద్దాం.

బ్రాహ్మణీకం (చలం) - కాలాస్త్రి సమీక్ష

2011-08-18T00:04:00.000-05:00

ఆ మధ్యలో ఒక బ్లాగరు (బ్లాగు పేరు ఇపుడు గుర్తు లేదు) మైదానం చదివి అతని అభిప్రాయం రాసాడు. మన కొత్తపాళీ గారు 'చలం పుస్తకాలు ప్రతి పదేళ్ళకి చదవాలి, అపుడు పుస్తకం ఇంకొంచెం లోతుగా అర్ధం అవ్వచ్చు' అన్నట్టు కామెంటారు. పది సంవత్సరాల వరకు ఆగలేక బ్రాహ్మణీకం మళ్ళీ చదివాను. జగదేక వీరుడు-అతిలోక సుందరి సినిమా రెండోసారి చూసేటపుడు 'ఈసారి అయినా శ్రీదేవికి ఉంగరం దొరికితే బాగుణ్ణు' అనుకున్న ఆశావాదిని నేను. ఈ పుస్తకం రెండోసారి చదివేటపుడు 'చంద్రశేఖరానికి దొరకకుండా సుబ్బాయమ్మ తప్పించుకుంటే బాగుణ్ణు అనుకున్నా' మళ్ళీ. ఇన్నేళ్ళయినా నా ఆశ చావలేదు, అలాగే ఉండిపోయింది.

చలం కథల్లో విశేషం ఏమిటంటే అవసరం అనుకున్నపుడు చెప్పులు వేసుకుని, గడ్డం నిమురుకుంటూ మనతో మాట్లడడానికి వచ్చేస్తాడు. ఇక ఆయన చెప్పాలనుకున్నవి చెప్పేసి మళ్ళీ అట్ట మీదకి వెళ్ళిపోతాడు. ఒక్కసారి చలం మాటలు వినగానే మనం పెన్నూ, పేపరు తీసుకుని రాసుకుని అండర్ లైను చేసుకోవాలనమాట. ఈ చెప్పే మాటలు చద్ది అన్నం కన్నా చల్లగా ఉంటుంది, అందులో మిరపకాయ ఘాటు కూడా ఉంటుంది. ఏమిటి ఈ మనిషి, ఆ రోజుల్లో నాకన్నా బాగా అలోచించాడు? అని మన ఆత్మారాముడు విపరీతంగా ఫీల్ అవుతాడు.

అంతరాత్మ గురించి ఒకసారి మహోద్భుతంగా ఇలా చెప్తాడు.

అంతర్వాణిని 'ఈశ్వర వాణీ' 'నీతి' అని ప్రజలు నిర్ణయిస్తున్నారు. అంతరాత్మే ఈశ్వర వాణి అయితే ఈ ఈశ్వరుడు చాలా మూర్ఖుడయి ఉండాలి. ఆ ఈశ్వరుడికే అందని అగాధపు క్షుద్రత్వమూ, ఆ ఈశ్వరుడికే అర్హంగాని మహోన్నత ఉదారత్వమూ ఉన్నాయి మానవ హృదయంలో!

బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో పుట్టి పెరిగిన సుబ్బాయమ్మ కథ ఈ బ్రాహ్మణీకం. మొగుడు చనిపోవటంతో దిక్కు లేక మేనమామ ఇంటికి చేరుకుంటారు సుబ్బాయమ్మ, ఆమెకి అమ్మ. ఇద్దరికీ లోకం పోకడ తెలియదు. ఏదో పూజలు, మడీ అంటూ వాళ్ళ లోకంలో వాళ్ళుంటారు. పట్నంలో ఉన్న మేనమామకి ఆధునిక జీవనానికి అలవాటు పడి మూఢాచారాలని ప్రశ్నిస్తూ ఉంటాడు. మేనమామ దగ్గర వారాలు చేసుకునే చంద్రశేఖరం కన్ను సుబ్బాయమ్మ మీద పడుతుంది. ఒక బలహీన క్షణంలో ఇద్దరూ దగ్గరవుతారు. క్షణం బలహీనమయినా సుబ్బాయమ్మకి బలమయిన కడుపొస్తుంది. ఆదర్శవంతమయిన మేనమామ ఇద్దరికీ పెళ్ళి జరిపిస్తాడు.

వివాహం తరువాత చంద్రశేఖరం ప్రవర్తనలో మార్పు వస్తుంది. వితంతు వివాహం హర్షించని సమాజం సుబ్బాయమ్మని తనలో కలుపుకోకుండా దూరంగా ఉంచుతుంది. తన కష్టాలకి కారణం ఈ వితంతు వివాహం అని, దేవతలు తనని నిందిస్తున్నారనీ బాధపడుతూ ఉంటుంది సుబ్బాయమ్మ. పిల్లవాడి అనారోగ్యానికి కారణం కూడా తను చేసిన పాపమే అని కుమిలిపోతూ ఉంటుంది.

వితంతు వివాహాలు సమర్థించడానికి మేనమామ పాత్రని సృష్టించి రచయిత చలం మన మీదకి వదిలాడు. పెళ్ళి జరిపించి మామ సెలవు తీసుకుంటాడు. సమాజం కాకిలా పొడుస్తూ ఉంటే అందరికీ చెప్పడం కష్టమని సుబ్బయమ్మని ఇబ్బంది పెట్టాడు. బిడ్డ అనారోగ్యానికి గురి అయితే దేవుళ్ళని తృప్తి పరచడానికి గుడికొచ్చిన సుబ్బాయమ్మని పతివ్రతలు నానా మాటలంటారు.

మలీనా అనే ఇటాలియన్ సినిమాలో అందంగా ఉండే మోనికా బెల్లూచీపై ఊరిలోని ఆడోళ్ళందరూ అసూయ పడుతూ ఉంటారు. ఆమెకి అక్రమ సంబంధం అంటగడుతూ ఒకసారి అందరూ కలిసి ఆమె తాట తీస్తారు. ఆ సమయంలో మోనికాని చూస్తే నాకు సుబ్బాయమ్మే గుర్తుకు వచ్చింది.

పుట్టి పెరిగినప్పటి నుండీ మద్రాసులోనే ఉండడం వలన ఇతని పాత్రలు కూడా చివరలో విషాదానికే దగ్గరవుతాయి (మన తమిళ సినిమాల్లో కూడా చాలా వరకు ముగింపు విషాదంగా ఉంటుంది కదా).

Delicatessen (1991) - French Comedy Movie

2011-08-17T21:24:00.004-05:00

రెండు సంవత్సరాల ముందు ఈ సినిమా చూసాను. ఈ మధ్య మళ్ళీ ఒకసారి చూడాలని కోరిక పుడితే తీర్చుకున్నాను. ఈ సినిమాకి ఒక అంటురోగం ఉంది, చూడడం మొదలుపెడితే ఇక ఆపలేము. ఒక పాత్ర ఇల్లు చూస్తే 'ఎమిలీ' సినిమా గుర్తుకు వచ్చింది. ఈ సినిమాకి, ఎమిలీకి ఏదొ సంబంధం ఉంది అనిపించింది. నా అనుమానం నిజమే, ఈ సినిమాని 1991 లో జీన్ పెర్రీ జూనెట్ ఇంకొక దర్శకుడు కారో తో కలిసి తీసాడు. 2001 లో జూనెట్ ఎమిలీ తీసాడట! ఈ సినిమాలో కథానయకుడిగా నటించిన డామ్నిక్ ఎమిలీలో ఒక పాత్ర పోషించడం కూడా నా దృష్టిని దాటలేదు.

ఫ్రాన్స్ లో పెద్ద వినాశనం (కల్పితం) తరువాత ఒక అపార్టుమెంటులో నివసించే పాత్రల మధ్య సినిమా కథ నడుస్తుంది. ఆ సమయంలో డబ్బుల బదులు గింజలు వాడుతూ ఉంటారు, ఎవరి దగ్గర ఎక్కువ గింజలు ఉంటే వాళ్ళే ధనవంతులు అన్నమాట. అపార్టుమెంటు ఓనరుకి మాంసం అంగడి ఉంటుంది. అక్కడే చిన్న, చితకా పనులు చేస్తూ ఉండడానికి డామ్నిక్ అక్కడకి చేరుకుంటాడు. అంగడి ఓనరుకి ఒక కూతురు (మేరీ) ఉంటుంది, మేరీ మన డామ్నిక్ తో ప్రేమలో పడుతుంది. అంతకుముందు అక్కడ పని చేసిన ఒక వ్యక్తి అనుమానాస్పదంగా మరణిస్తాడు. మేరీకి ఆ రహస్యం తెలుసు, డామ్నిక్ కి ఈ విషయం చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉంటుంది.

అక్కడ నివసించే కుటుంబాలు విచిత్రంగ ఉంటాయి. ఒక కుటుంబానికి ఇద్దరు పిల్లలు. ఇంటాయన ఏదో చిన్న పనులు చేసి డబ్బులు సంపాదిస్తూ ఉంటాడు. ఇంటికి రెంట్ కట్టలేక ఇబ్బంది పడుతూ ఉంటాడు. ఇతనికి ఇద్దరు అల్లరి పిల్లలు, ఆ ఇద్దరు పుట్టుక ఎలా జరిగిందో దర్శకుడు భలే సరదాగా చూపిస్తాడు. ఈ ఇంట్లో ముసలామె ఎపుడూ టీవీ చూస్తూ స్వెటరు అల్లుకుంటూ ఉంటుంది.

ఇంకో కుటుంబంలో ఒక నడివయసు జంట ఉంటారు. ఇంటావిడకి గోడల నుండి మాటలు వినిపిస్తూ ఉంటాయి. అవి ఆమెని భయపెడుతూ పిచ్చెక్కించేలా ఉంటాయి. వీటిని తట్టుకోలేక ఆమె ఆత్మహత్యా ప్రయత్నాలు చేస్తూ ఉంటుంది. ఆ ప్రయత్నాలన్నీ సరదాగా ఉండి, ఫెయిల్ అవుతూ ఉంటాయి. ఇద్దరు మగవాళ్ళు కూడా ఒక ఇంట్లో నివసిస్తూ ఉంటారు. వాళ్ళిద్దరూ చిన్న కుటీర పరిశ్రమ లాగా రోజంతా ఒకేపని చేసుకుంటూ ఉంటారు. ఇంకొక ఇంట్లో ఒక ముసలాయన ఉంటాడు. ఆయన ఇంట్లో కిందంతా నీళ్ళు! నత్తలు, కప్పలు ఇల్లంతా తిరుగుతూ ఉంటాయి. ముసలాయన అందిన నత్తలనే తినేస్తూ ఉంటాడు. ఇలాంటి విచిత్రమయిన పాత్రల మధ్య ఆసక్తిగా కథ నడుస్తుంది.

ఎమిలీ లాగే ఈ సినిమా కూడా చాలా అందంగా ఉంటుంది, ప్రతి ఫ్రేము ఎంతో కళాత్మకంగా, శ్రద్ధగా అలంకరించి తీసినట్టు ఉంటుంది. పాత్రల హావభావాలు కూడా విచిత్రంగా ఉండి, నవ్వు పుట్టిస్తాయి. మేరీ నాన్న ప్రేమ సన్నివేశం మంచి సరదాగా ఉంటుంది. మేరీ ఇంటికి డామ్నిక్ టీకి వెళ్ళే సన్నివేశం కూడా తమాషాగా ఉంటుంది. అల్లరి పిల్లలు చేసే చిలిపి పనులు బాగుంటాయి. డామ్నిక్ మంచం మరమ్మత్తు చేసే సన్నివేశం కూడా భలే ఉంటుంది. క్లైమాక్సులో అన్ని పాత్రలూ చేరి హడావిడిగా, గందరగోళంగా ఉండి మనకి శివనాగేశ్వరరావు సినిమా మనీ గుర్తుకు వస్తుంది.

దర్శకుడు ఈ సినిమాకి ముందు అమెరికాకి విహారానికి వెళ్ళినపుడు ఒక హోటలులో ఉన్నాడట. ఆ హోటలులో అతని అనుభవం, అక్కడ తిండి ఇతన్ని ఈ సినిమా తీయడానికి ప్రేరేపించాయట. ఈ సినిమాలో కొన్ని శృంగార సన్నివేశాలు ఉంటాయి కాబట్టి పిల్లలు లేనపుడు ఈ సినిమా చూడండి.

తూనీగ..తూనీగా...

2011-08-15T20:03:00.000-05:00

శుక్రవారం మధ్యాహ్నం శైలూ వంటల వెబ్ సైటు చూస్తూ రొయ్యల కూర చేస్తూ ఉంటే ఫోను మోగింది. షికాగో నుండి గణేష్ మాట్లాడుతూ మా లైనులొకి ఇంకొక వ్యక్తిని కలిపాడు.

కొత్త వ్యక్తి నాకు హలో చెప్పి "బాగున్నావా" అన్నాడు. అతని పాత గొంతు గుర్తుకు వచ్చి కాసేపు మాటలు రాలేదు.

కళ్ళ ముందు బాష సినిమాలో రజనీకాంత్ గెటప్పులో "జయచంద్ర" విద్యానగర్ సెంటరులో నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు. వెనక గణేష్, రూపేష్, పురుష్ ...ఇలా పాత స్నేహితులంతా నా కళ్ళముందు మెరుపులా మెదిలారు.

కాలేజీ వదిలాక మధ్యలో ఒకటి, రెండు సార్లు మాట్లాడానేమో? మళ్ళీ ఇపుడే జయచంద్ర గొంతు వినడం. మ ఊరికి వచ్చాడట, వారాంతం మా ఇంటికి రావాలని పట్టుబట్టాను.

శనివారం రాత్రి పదికి మా ఇంటికొచ్చి తలుపు తట్టాడు. సమరసింహారెడ్డి గెటప్పులో దవళ వర్ణపు కుర్తా, పైజామాలో జయచంద్ర దర్శనమిచ్చాడు.

ఎక్కడో కింద పడి నలిగి నిద్రపోతున్న జ్ఞాపకాలని నిద్ర లేపి మరీ పలకరించాము. కాలసముద్ర మధనం చేసి జ్ఞాపకాలని బయటకి తోడాం. ఒకటా, రెండా? మా జ్ఞాపకాలకి ముమైత్ ఖాన్ (పోకిరి నాటికి) వయసుంటుంది. నేను కాలేజీ రోజుల్లో ఇప్పటిలాగే చాలా సున్నితంగా ఉండేవాడిని. గొడవల్లో పెద్దగా తల దూర్చేవాడిని కాదు, అలాగని టూ మచ్ చదివేసేవాడిని కూడా కాదు. కాలేజీలో జయచంద్ర చేసిన చిలిపి పనులన్నీ గుర్తు తెచ్చుకుని నవ్వుకున్నాం. వెనక బెంచిలో కూర్చుని "బాలసుబ్రహ్మణ్యం" ని ఏడిపించడం, కోటలో సినిమాలకి వెళ్ళడం, సెంటరులో "చెంగాయిజం" చేయడం నెమరు వేసుకుని పడీ, పడీ నవ్వుకున్నాం.

ఆ రోజుల్లోనే మాకు ఘన పదార్ధం, వాయు పదార్ధం, ద్రవ పదార్ధానికి తేడాలు తెలిసాయి. అప్పటివరకు సంప్రదాయపు కట్టుగోడల్లో పెరిగిన మాకు ఒక్కసారి చేతిలోకి స్వాతంత్ర్యం రాగానే కొంచెం అల్లరి, ఇంకొంచెం చిల్లరగా తిరిగాం. సెంటరులో ఎగ్గు దోశలు, కాఫీలు, టీలు, కోటలో బీర్లు, కాలేజీలో ప్రేమాయణాలు, పెళ్ళిళ్ళు, గొడవలు, రాగింగులు ఇలా అన్ని పేజీలు తిరగేసాం.

జయచంద్రకి పదవతరగతిలో ఆరో రాంకు వచ్చింది. కాలేజీ చేరిన మొదటిరోజుల్లో జయచంద్రని కొంచెం వింతగా, గొప్పగా, గౌరవంగా చూసేవాడిని. బాగా సరదాగా మాట్లాడుతూ అందరినీ ఆకట్టుకుంటూ ఉండేవాడు క్లాసులో. పనిలో పనిగా మా క్లాసులో మిగతా స్నేహితులని కూడా గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాం. నా ఆటోగ్రాఫ్ సినిమాలో పాటలాగా "మోటు బావిలో మిత్రుడి మరణం" లాగే మా క్లాసుమేట్ కూడా ఒక దుర్ఘటనలో మరణించాడు. అతన్ని గుర్తు చేసుకుని కొంచెం చింతించాం.

కాలగమనంలో మాలో వచ్చిన మార్పులు, చేర్పులు, కూర్పులని విప్పుకున్నాం. కాలేజీ తరువాత మేము కొత్తగా చేసుకున్న అలవాట్లని ఒకరికొకరం పరిచయం చేసాం. ద్రవ పదార్ధాలతో మా గొంతులు తడుపుతున్న వేళ మాతో పాటు ఆ సాయంత్రం కిషోర్ కుమార్ గొంతు కలిసింది. నా బ్లాగు చిరునామా కూడా ఇచ్చా, ఖాళీగా ఉన్నపుడు చదువుకోమని.

కొండ్రెడ్డి వెంకటేశ్వర రెడ్డి గారి పరిచయం

2011-08-08T07:32:00.000-05:00

అపుడే ఎనిమిది వికెట్లు పడిపోయాయి. ఫ్లెక్స్ టీం బౌలింగ్ ఈరోజు చాలా బాగుంది. ఎక్కువ రన్స్ కూడా ఇవ్వకుండా బాట్స్ మెన్ ని బాగా ఇబ్బంది పెడుతున్నారు. బుల్లిట్ టీం చివరలో పవర్ ప్లే మొదలుపెట్టడంతో ఫీల్డింగ్ నుండి జగన్ బయటకి వచ్చాడు.

చీర్ లీడింగ్ చేస్తున్న నా దగ్గర కొచ్చి "ఒక కవి గారు మా ఇంటికి వస్తున్నారండీ, మీరు మా ఇంటికి రావాలి" అన్నాడు.

ఖాళీగా ఉన్న నా కాలెండరు మరొకసారి చూసుకుని "తప్పకుండా" అని చెప్పా.

నా ఇంకొక మిత్రుడు గణేష్ తో కలిసి వెళ్ళి ఉండాల్సింది, కొన్ని అనివార్య కారణాలవల్ల నేను ఒక్కడినే వెళ్ళాను.

జగన్ ఇంటికి చేరుకోగానే అందరూ బయటే నా కోసం ఎదురు చూస్తూ నిలుచున్నారు. (వాతావరణం బాగుండడం వలన అందరూ బయట ఉన్నారని తర్వాత తెలిసింది).

పరిచయ కార్యక్రమాలయ్యాక అందరం బయటే కుర్చీలేసుకుని కూర్చున్నాం.

కొండ్రెడ్డి వెంకటేశ్వర రెడ్డిగారి వయసు యాభై చిల్లర ఉంటుంది. కొంచెం నలుపేమో, తెల్ల చొక్కా వేసుకుని జేబులో పెన్ను పెట్టుకుని నల్లని జుట్టుతో హుందాగా కనిపించారు. కొండ్రెడ్డి గారు ప్రకాశం జిల్లా కనిగిరిలో పని చేసేవారు, ఉద్యోగం అయ్యాక కవిత్వంలోకి దిగానని చెప్పారు. రెడ్డిగారి భాష నెల్లూరు యాసలో ఉండడం నాకు బాగా నచ్చింది, ఇద్దరం ట్రంకు రోడ్డులో కూర్చుని మాట్లాడిన అనుభూతి కలిగింది.

తను రాసిన "విలక్షణ నేత్రం" గురించి చెప్పారు. ఈ పుస్తకంలో వెయ్యి పద్యాలు రాసానని చెప్పారు, వేమన కవి లాగే కొండ్రెడ్డి గారు కూడా తన పద్యాలని ఆటవెలది లో రాసారు. 'విలక్షణ నేత్రం' నుండి కొన్ని పద్యాలని చదివి వినిపించారు. పద్యాలన్నీ సరళంగా, సులభంగా అర్ధమయ్యాయి.

ఈ పుస్తకంలో వెయ్యి పద్యాలు చూసి మా మల్లెమాల సుందరరామిరెడ్డిగారు "ఏందయ్యా...పద్యాలంటే ఏవో వంద ఉంటే చాలు, ఇన్ని రాసి పారి నూకా వేందీ" అని తన సహజశైలిలో మాట్లాడారట.

"అతని రాక కోసం" నుండి "టీ కొట్టు నర్సిమ్మ" కవిత నాకు వినిపించారు. ఆ కవితని కొంచెం మీకు రుచి చూపిస్తా...

పొద్దు కళ్ళు విప్పీ విప్పకముందే

పంటచేను మీద పరిగె పిట్టలు వాలినట్ట్లు

నాలుగు రోడ్ల కూడల్లో

నర్సిమ్మ టీ కొట్టు నిండా "కస్టమర్స్"

నిండిపోతుంటారు

ఆకాశాన్నుంచి రంగురంగుల పావురాళ్ళు

నేలమీద వాలినట్లు ఎన్నో వారపత్రికలు

టీకొట్టు బల్లలమీద దర్శనమిస్తుంటాయ్!

ప్రభుత్వ గ్రంధాలయం

పొద్దుటే తెరిచారనిపిస్తుంటుంది!

ఈ కవిత వినిపించేముందు నర్సిమ్మ గురించి చెప్పారు.

నర్సిమ్మ టీ తయారు చేస్తూ ఉంటే "అతని చేతి వేళ్ళ మధ్య నుండి జలపాతం ఉరుకుతుందట"!

"నరసింహ కాదు, నర్సిమ్మ" అని మళ్ళీ చెప్పారు. అంటే నిజ జీవితంలో ఎలా మాట్లాడుతామో అలాగే కవితలో చెప్పారనమాట. పేరుతో పాటే నర్సిమ్మ జీవితాన్ని కూడా కవితలో అలాగే చూపించారు.

రైతుల గురించి చాలా మందే కవితలు రాసారు. కొండ్రెడ్డిగారు రైతు కూతురు గురించి "కాపు పిల్ల" లో చెప్పారు. ఇది విని నాకు సుద్దాల అశోక తేజగారు రాసిన "ఆకుపచ్చ చందమామ" గుర్తు వచ్చింది.

"అతడు (మహేష్ బాబు కాదు) ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్ళాడు" లో అతని గురించి చాలా చక్కగా చెప్పారు. అతడు ఖాళీ చేసింది ఇల్లు ఒక్కటే కాదని తెలుస్తుంది పూర్తిగా చదివాక.

"అతని రాక కోసం" కవితలో ఎన్నారై కోసం ఎదురు చూస్తున్న ఒక ఊరు గురించి రాసారు.

అర్ధరాత్రి వరకు కవితలతో కాలక్షేపం సాగింది. కొండ్రెడ్డిగారి పుస్తకం "అతని రాక కోసం" నాకు ఇచ్చి చదవమన్నారు. పుస్తకం మీద బొమ్మ చూసి "అక్బర్" వేసాడేమో అనుకుని పేరు కోసం వెతికాను.

"బొమ్మ నేనే వేసుకున్నాను" అని కొండ్రెడ్డిగారన్నారు.

మోడరన్ ఆర్ట్ లాగా చాలా బాగుంది. వెంకటేశ్వర రెడ్డిగారికి చిత్రకళలో కూడా ప్రావీణ్యం ఉందట! మళ్ళీ మా వూరు వచ్చినపుడు తను వేసిన చిత్రాలను తీసుకువస్తానని చెప్పారు.

హార్లీ డేవిడ్ సన్ మోటార్ సైకిల్స్

2011-08-03T12:55:00.000-05:00

ఉద్యోగ ప్రయత్నం లో పోయిన శుక్రవారం షికాగో వెళ్ళాను. సాయంత్రానికి షికాగోలో పని అయిపోయింది. రాత్రికి మకాం మిల్వాకీలో పెట్టాం. మా దోస్తు మామయ్య మిల్వాకీలో ఉంటాడు. షికాగో నుండి ఒక రెండు గంటల ప్రయాణం తర్వాత ఇంటికి చేరాం. శుక్రవారం రాత్రి, మామయ్య ఇంట్లో చాలా హడావిడిగా ఉంది. అమెరికా అప్పుల మీద ఇంచుమించు కొట్టేసుకుంటున్నారు అక్కడ! ఒకరు రిపబ్లికన్ పార్టీ, ఇంకొకరు స్వచ్చమయిన డెమొక్రాట్. మాటల తూటాలయ్యాక రెండో సారి భోజనం చేసి (అంతకు ముందే షికాగోలో భోజనం అయింది) పడుకున్నాం.

ఉదయం మా ఊరికి తిరిగివెళ్ళాలి. స్నానాలు, ఉప్మాలు అయ్యాక చాయ్ తాగుతూ మామయ్యతో కబుర్లు దొర్లాయి. ఈ ఊర్లోనే ఉన్న హార్లీ డేవిడ్ సన్ మ్యూజియం చూసి వెళ్ళండి అని ఒక ఉచిత సలహా పడేసాడు. మామూలు సలహాలయితే మనం ఈ చెవిలో విని ఆ చెవిలో వదిలేసి ఉండేవాళ్ళం. కానీ ఇక్కడ హార్లీ డేవిడ్ సన్! ఇంటి నుండి పది నిముషాలు అంతే, అదీ దారి మధ్యలో. నేను ఒక బుడ్డి బైక్ నడుపుతాను, చిన్న బైకే అయినా విపరీతమయిన బైకర్ ని నేను అని చాలా ఫీల్ అవుతూ ఉంటాను. నాలాంటి బైకర్ అసలు హార్లీ మ్యూజియం చూడకుండా వెళ్ళడం ఎలాగా?

హార్లీ డేవిడ్ సన్ బైకులు అంటే అమెరికన్లకి ప్రాణం కంటే ఎక్కువ. కనీసం 750 సీ.సీలతో ధడ ధడ లాడిస్తూ రోడ్లమీద హడావిడి చేస్తూ ఉంటారు ఈ బైకర్లు. తళ,తళ లాడుతూ ట్విన్ ఇంజిన్లు మెరుస్తూ బండి హైవే మీద పోతుంటే అందరూ తల తిప్పి చూడాల్సిందే. బైకు ఇంత హడావిడి ఉంటే ఇక బైకరు హడావిడి వేరేగా ఉంటుంది. కనీసం గడ్డం, లేకపోతే పొడుగు పోనీ టెయిల్ వొళ్ళంతా టాటూలతో చాలా హడావిడిగా ఉంటారు.

1903 నుండి అమెరికా దేశ సంస్కృతిలో మమైకం అయిపోయింది హార్లీ డేవిడ్ సన్ మోటార్ సైకిళ్ళు. ఒక సమయంలో ఈ కంపెనీ మూతపడబోయింది. దీనికి కాపాడేందుకు ప్రభుత్వం, ప్రజలు చాలా కృషి చేసారు. హార్లీ వ్యాపారం కాపాడేందుకు బయటనుండి దిగుమతుల మీద శుంకాలు బాగా పెంచారు. దానితో యమహా, సుజుకీ మోటార్ సైకిళ్ళు కొనలేక హార్లీ డేవిడ్ సన్ కొనుక్కుని కంపెనీ మూతపడకుండా కాపాడుకున్నారు ఇక్కడి ప్రజలు. ప్రతి ఊరిలో హార్లీ డేవిడ్ సన్ క్లబ్బులు తప్పనిసరిగా ఉంటాయి. గుంపులు, గుంపులుగా క్రమశిక్షణతో రోడ్ మీద వెళ్తూ ఉంటారు. స్పోర్ట్స్ బైకర్లు అపుడపుడూ తోక జాడిస్తారేమో కానీ వీళ్ళు మాత్రం చాలా జాగ్రత్తగా బండి నడుపుతారు.

హార్లీ పుట్టు,పూర్వోత్తరాలతో మ్యూజియం చాలా బాగుంది. 1903 లో సైకిలుకే మోటారు పెట్టిన మొదటి మోడల్ నుండి ఇప్పటి బండ్లవరకు అన్ని చూడచ్చు. 1915 లో మొదటిసారి మోటార్ సైకిలుకి హెడ్ లైటు కూడా పెట్టచ్చని తెలిసినట్టుంది. అలాగే ప్రపంచ యుద్ధాల కోసం చేసిన బైకులు కూడా చాలా ఉన్నాయి. షోలే సినిమాలో మనం చూసిన సైడ్ కార్ లాంటివి కూడా ఇక్కడ చూడచ్చు. సైడ్ కార్ ఎక్కువగా యుద్ధాలకి వాడినట్టున్నారు.

మోటార్ సైకిళ్ళు తయారుచేయడానికి రోబోట్ వాడే విధానం పై వీడియోలో చూడచ్చు. ఈ రోబోట్ ని ఫనూక్ రోబోట్ అంటారని కొత్తపాళీగారు చెప్పారు. కేప్టన్ అమెరికా కామిక్ కారక్టర్ కి చెందిన హార్లీని కూడా మీరు చూడచ్చు.

అలాగే రస్ మరియు పెగ్ కి చెందిన బైక్ కూడా ఇక్కడ చూడచ్చు. ఆ బైకుని సర్వాంగసుందరంగా అలంకరించి పెట్టారు.

ఇంకొక బైకు పేరు కింగ్ కాంగ్, ఇది పేరుకి తగ్గట్టే చాలా భారీగా ఉంటుంది. ఒక సైకిలుని ఇద్దరు తొక్కడం మీరు చూసి ఉంటారు, ఇది అలాంటిదే. బైకు చాలా పొడవుగా ఉంటుంది.

కౌంటరులో నెల్లూరు పాప మాకు టిక్కెట్టు ఇచ్చేటపుడు "మ్యూజియం లో ఉన్న బైకులు తాకబాకండి, కొంచెం ముందు బొయినావంటే ఆడ ఆడుకొనే బండ్లు ఉంటాయ్. మీరు వాటితో ఆడుకోవచ్చు" అని వయ్యారంగా చెప్పింది. అక్కడ ఇంచుమించు పది వెరైటీలు ఉన్నాయి, నేను అన్నిటి మీదా కూర్చుని కాసేపు ఆడుకున్నా.

హార్లీ సిబ్బంది "సార్, సార్ మీ ఆటోగ్రాఫ్ కావాలండి" అన్నారు. బాబోయ్, నేను రవితేజ కాదండీ అంటున్నా, వినలేదు. చేరన్ అనుకున్నారేమో అని "ఎంద చేట! నా చేరన్ అల్లె" అని చెప్పినా వినిపించుకోలేదు. ఇక వల్లకాక నా ఆటోగ్రాఫ్ ఇవ్వక తప్పలేదు.

శబ్ద పరికరం కనపడుటలేదు - కాలాస్త్రి పరిశోధన

2011-07-21T02:20:00.001-05:00

మన బల్ల పైన (డెస్క్ టాపు) కి తుప్పు పట్టినందువల్ల రెండు నెలల నుండి మా తమ్ముడు ఒడి పైన (లాపుటాప్) వాడుతున్నా. ఈ లాపీలో శబ్దం వినపడదు.

"ఈ లాపీకి ఏమయింది బ్రదర్?" అని నందమూరి స్టెయిల్ లో అడిగాను తమ్ముడిని.

"దీంట్ల స్పీకర్ ఖరాబయ్యింది అన్నయ్యా" జవాబిచ్చాడు తమ్ముడు.

పని లేని మంగలోడిని కదా, పిల్లికి బొచ్చు తీసాక ఇంకా ఎదో ఒకటి చేద్దామని నిర్ణయించుకున్నా. ఇంకొంచెం సమాచారం కోసం కొన్ని ప్రశ్నలడిగాను.

విస్టా లోడ్ చేసినప్పటి నుండి ఇలాగయ్యిందని నా పరిశోధన మొదలుపెట్టి జారిపోతున్న లాగుని బిగించా.

ఇక్కడ ఇంకో విషయం చెప్పాలి. చెడ్డీ (లాగు) కిందకి జారడానికి రెండు కారణాలున్నాయి.

మొదటి (Feel Good) కారణం: అయిదు పాకులున్న బాడీకి ఆరో పాకు చేరడం.

రెండవ (చేదు నిజం) కారణం: పెరిగిన పొట్ట చెడ్డీని కిందకి తొయ్యడం.

పరిశోధనలో మనం మొదట చెయ్యాల్సిన పని ఏమిటంటే ఇబ్బందిని సరిగ్గా అర్ధం చేసుకోవడం.

ఈ లాపీలో స్పీకర్ మీద ఎర్ర మూత ఉంటుంది ఇలా.

ఎలుకని లాపీ స్పీకర్ మీదుగా కెలికితే ఈ విధంగా తన గోడు చెప్పుకుంటుంది.

'No Audio output device installed'

శబ్ద తీవ్రత తగ్గి ఉందేమోనని ఒకసారి చెక్ చేసి చూసా. అంతా బాగనే ఉంది. స్పీకర్ దగ్గరకెళ్ళి ఎలుక కుడి చెవి మెలి వేస్తే 'అసలు శబ్ద చోదకులే లేరు" అని తిట్టింది.

లాపీ మోడల్ ప్రకారం అంతర్జాలంలో శబ్దానికి సంబంధించిన "డ్రైవరు రాముడు" లాంటి డ్రైవరుని కాలరు పట్టుకుని కిందకి లాగా.

ఊహూ, శబ్దం లేదు!

ఇక గూగులక్కని (మీకు అమ్మ, నాకు అక్క. నేను ఇంకా యూత్ కదా...) అడిగా.

"ఒరేయ్ లింగం! నీలాంటి బోడిలింగాలు ఇక్కడ శతకోటి" అని గూగులక్క తిట్టింది.

విస్టా బాధితుల ఆర్తనాదాలు చదివి నా తల ప్రాణం కాలికి (నాకు తోక లేదుగా) వచ్చింది.

అందరి గోడులు చదివి, విని కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ కొంతమందికి పనికి వచ్చిన కిటుకులు వాడడం మొదలుపెట్టాను.

మొదటిది: నా లాపీ తయారీదారుడు HP. వాడి ఇంటికెళ్ళి సమరసింహా రెడ్డిలాగా గట్టిగా అరిచా.

ఒరేయ్ HP! నీ ఇంటి కొచ్చా... నీ నట్టింటి కొచ్చా...(తొడలు కొట్టీ, కొట్టీ చామగడ్డల్లాగా కందిపోయాయి)

"వీళ్ళు పనికోస్తారేమో, తీసుకెళ్ళు!" అని HP వాడింట్లో ఉన్న ముగ్గురు చోదకులనిచ్చాడు.

ముగ్గురిలో ఒకడికి మాత్రమే నా బండిని తోలడం వచ్చు. వాడు సరిగ్గా తోలడం మొదలుపెట్టగానే శబ్దం "పింగ్" అనింది.

నా ఆనందం గ్రాండ్ కాన్యాన్ అంచులదాకా వెళ్ళింది. ఆ ఆనందం అయిదు నిముషాలు కూడా నిలవలేదు. మళ్ళీ పాత పాటే!

ఇక్కడ చిన్న తమాషా.

శబ్దం లేనపుడు చోదకులు ఉండరు. తాత్కాలికంగా శబ్దం రాగానే చోదకులు కూడా మనకి కనిపిస్తారు. అప్పటి వరకు పరికరం నిర్వాహకుడి (Device Manager) దగ్గర కూడా లేని చోదకులు ఇలా వచ్చి అలా వెళ్ళిపోతారు.

రెండవది: HP తొందర ఆటగాడిని (Quick Player) లాపీలోకి లాగాను. వాడు ఆట మొదలుపెట్టినపుడల్లా శబ్దం కాసేపు పని చేస్తుంది, మళ్ళీ ఆగిపోతుంది.

మూడవది: అంతర్జాలంలో రామలింగం చెప్పినట్టు ఇంకొకటి ప్రయత్నించాను.

లాపీ నిద్ర లేచేటపుడు ఒక పని చెయ్యమన్నాడు. ప్రాధమిక లోపలకి, బయటకి కట్టడం (BIOS) పైకి ఎక్కి బొత్తం శబ్దాన్ని ఆపేయమన్నాడు.

లాపీకి రెక్కలు తొడగగానే మళ్ళీ శబ్దం వచ్చేసింది. ఈసారి కూడా అయిదు నిముషాలకి శబ్దం ఆగిపోయింది.

చిరంజీవి లాగా మొదటి మూడు దెబ్బలు తిన్నాను. జుట్టు విదిలిద్దామనుకున్నా, గుండు గుర్తుకొచ్చి ఇలా ఫోజులిచ్చా.

మళ్ళీ లాపీని పడుకోబెట్టి, నిద్ర లేపి బొత్తం శబ్దాన్ని ఆపేసాను. అనుకున్నట్టే శబ్దం వచ్చింది. ఇంకో అయిదు నిముషాల్లో మళ్ళీ మామూలుగా మారిపోతుంది. ఈ లోపల ఈ ఆనందాన్ని శాశ్వతం చేసుకోవాలి?

ఎలా ? ఎలా ? జుట్టు పీక్కుందామనుకుంటే గుండు కదా! గుండు కాబట్టి బుర్ర పాదరసం లాగా పని చేసింది.

Idea! ఈ ఐడియా నా జీవితాన్ని మార్చేసింది.

పరికరం నిర్వాహకుడి దగ్గరకెళ్ళి చోదకుడి వివరాలు చూసాను. వాడు బాగా పాత బడ్డాడు. చోదకుడి బుర్రలో కొత్త శక్తిని నింపాను.

నువ్వు టాపు! నువ్వు అది!! నువ్వు ఇది!!! అని రెచ్చగొట్టి కొత్త ఆశలు రేపాను.

అప్పటివరకు "అడవి దొంగ" లో చిరంజీవిలా ఉన్న చోదకుడికి అప్పుడు శారద పాడిన పాట వినిపించా. రాం చరణ్ తేజలా ఉన్న చోదకుడు హృతిక్ రోషన్ లాగా తయారయ్యాడు.

Pay it forward (2000) - సమాజానికి ఒక మంచి సలహా!

2011-07-16T22:07:00.000-05:00

ఈరోజు మధ్యాహ్నం మా మూవీస్ లో స్టాలిన్ సినిమా చూసాక ఈ సినిమాకి స్పూర్తిని ఇచ్చిన సినిమాని చూద్దామని కోరిక కలిగింది. సినిమా కోసం వెతికితే అందుబాటులోకి వచ్చింది. ఇక ఆలస్యమెందుకని చూసి పెట్టేసా.

ఈ సినిమాలో మంచి తారాగణమే ఉన్నారు. కెవిన్ స్పేసీ, హెలెన్ హంట్ ఇంకా హేలీ జోయల్ ఆస్మెంట్ ఇందులో నటించారు. కెవిన్ స్పేసీ ఒక గొప్ప నటుడు, ఇతనికి The Usual Suspects (1996), American Beauty (2000) సినిమాలలో ఆస్కార్ అవార్డులు వచ్చాయి. హెలెన్ హంట్ కూడా అద్భుతమయిన నటి. జాక్ నికొల్సన్ తో పాటు నటించిన As Good as it gets (1998) సినిమాలో ఈమెకి కూడా ఒక ఆస్కార్ లభించింది. నైట్ శ్మామలన్ తీసిన The Sixth Sense (2000) సినిమాలో హేలీ చాలా అద్భుతంగా నటించాడు. ఆస్కార్ కి నామినేట్ అయ్యాడు కానీ రాలేదు పాపం. ముద్దుగా ఉండే ఈ కుర్రవాడు చాలా బాగా నటిస్తాడు. ఈ సినిమాలో ప్రముఖ రాక్ స్టార్ అయిన బాన్ జోవీ ఒక ప్రత్యేక పాత్రలో నటించాడు.

తారాగణం గొడవ పక్కన పెట్టి కథలోకి వస్తే ట్రెవర్ (హేలీ) ఏడవ తరగతి చదువుకునే స్కూలుకి సిమొనెట్ (కెవిన్) టీచరుగా వస్తాడు. ట్రెవర్ అమ్మ ఎర్లీన్ (హెలెన్) రెండు ఉద్యోగాలు చేస్తూ పిల్లవాడిని పెంచుతూ ఉంటుంది. ట్రెవర్ తండ్రి (బాన్ జోవీ) ఎపుడొ చిన్నపుడే ఇద్దరిని వదిలి ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయి ఉంటాడు. ఎర్లీన్ తాగుడికి బానిసై ఎలాగోలా కాలం గడుపుతూ ఉంటుంది.

సిమోనెట్ స్కూలులో అందరికీ ఒక పరీక్ష పెడతాడు. అది ఏమిటంటే "సమాజాన్ని బాగు పరచాలంటే మీరేం చేస్తారు?" ఈ విషయం మీద అలోచించి చర్చించమంటాడు. ట్రెవర్ కి ఒక ఆలోచన వస్తుంది. తను ఒక ముగ్గురుకి సాయం చేస్తే, ఆ ముగ్గురు ఇంకో ముగ్గురుకి సాయం చేస్తే ఇలా అందరూ ఒకరికొకరు సాయపడి సమాజంలో మంచి మార్పు తీసుకురావచ్చని టీచరుతో, తోటి విధ్యార్ధులతో చర్చిస్తాడు. టీచరుతో సహా పిల్లలందరూ ట్రెవర్ అలోచనని ఖండిస్తారు. కానీ ట్రెవర్ కి తన అలోచన మీద మంచి నమ్మకం ఉంటుంది. అనుకున్నట్టే కొందరికి సాయం చేస్తూ వారిని ఇంకొక ముగ్గురుక్ సాయం చెయ్యమని అడుగుతూ ఉంటాడు.

ఈ లోపల ఒక రిపోర్టర్ కారు ఆక్సిడెంటులో బాగా దెబ్బ తింటుంది. దారిన పోతున్న ఒక మనిషి ఇతనికి తన కొత్త కారు ఇచ్చి వెళ్ళిపోతాడు. రిపోర్టరుకి అర్ధం కాక అసలు విషయం తెలుసుకోవడానికి తీగ లాగుతూ డొంకంతా కదిలిస్తాడు. చివరికి ట్రెవర్ ని కలిసి ఆ పిల్లవాడి అలోచన అందరితో పంచుకోవడంతో కథ కొలిక్కి వస్తుంది.

ట్రెవర్ గా నటించిన హేలీ తల్లిని, టీచరుని కలపాలని చేసే ప్రయత్నంలో చాలా బాగా నటించాడు. ఈ ప్రేమ కథ కొంచెం నిదానంగా సాగి కథలో కొంచెం బోరు కొడుతుంది. ఇక క్లైమాక్సుకొచ్చేసరికి కథ మళ్ళీ ఆసక్తికరంగా సాగుతుంది. ఈ సినిమానే మురుగుదాస్ కాపీ కొట్టి బాగా మసాలా పూసి స్టాలిన్ గా మన మీదకి వదిలాడు. ఈ మురుగిపోయిన దాసే తీసిన ఇంకొక సినిమా గజినీ కూడా మెమెంటోకి కాపీ.

జిందగీ నా మిలేగీ దుబారా - జీవితం మళ్ళీ మళ్ళీ దొరకదు

2011-07-16T08:58:00.000-05:00

హృతిక్ రోషన్, అభయ్ డియోల్, ఫర్హాన్ అక్తర్, కత్రీనా కైఫ్ లాంటి భారీ తారాగణంతో ఉన్న ఈ సినిమా మీద చాలా అంచనాలే ఉన్నాయి. దిల్ చాహ్తా హై సినిమాకి దర్సకత్వం వహించిన ఫర్హాన్ అక్తర్ ఈ సినిమాకి నిర్మాత, అంతే కాకుండా ఇందులో ఒక ముఖ్య పాత్ర కూడా చేసాడు. డేవ్ డీ సినిమాలో చంద్రముఖిగా నటించిన కల్కి కోష్లిన్ ఈ సినిమాలో మళ్ళీ అభయ్ డియోల్ కి ప్రియురాలిగా నటించింది. ఫర్హాన్ సోదరి జోయా ఈ సినిమాకి దర్శకత్వం చేసింది.

కథలొకి వస్తే కబీర్ (అభయ్ డియోల్) కి నటాషా (కల్కి) తో పెళ్ళి కుదురుతుంది. పెళ్ళికి ముందు తన చిన్ననాటి స్నేహితులు అర్జున్ (హృతిక్), ఇమ్రాన్ (ఫర్హాన్) తో కలిసి స్పెయిన్ లో బాచిలర్ పార్టీ చేసుకుందామని ప్లాన్ చేసుకుంటారు. ఈ ప్రయాణంలో ప్రతి ఒక్కరు ఒక ప్రత్యేక క్రీడని మిగతా వారికి పరిచయం చెయ్యాలి. ఈ ప్రయాణంలో వీరికి కత్రీనా కైఫ్ పరిచయం అవుతుంది. ఈ సాహస ప్రయాణం వాళ్ళ జీవితాన్ని చాలా మార్చేస్తుంది, అది ఎలా మార్చింది అన్నదే ఈ సినిమా.

సినిమాలో కామెడీ, సెంటిమెంటు బాగా పండింది. ఈ ముగ్గురూ కారులో వెళ్తూ ఉండడం చూస్తుంటే దిల్ చాహ్తా హై గుర్తుకు వస్తుంది. ముగ్గురూ ఎన్నుకునే స్కూబా డైవింగ్, స్కై డైవింగ్, బుల్ ఫైటింగ్ ని బాగా చూపించాడు, చూసినవాళ్ళందరికీ వీటిని మనం కూడా ప్రయత్నించాలి అని అనిపిస్తుంది ఒక్క చివరిది తప్ప. ముగ్గురు కలిసి సరదాగా చేసే చిలిపి పనులన్నీ బాగా నవ్వించాయి. అభయ్, ఫర్హాన్ కామెడీ టైమింగ్ చాలా బాగుంది. ఎదుటివారి నుండి రహస్యాలని రాబట్టడానికి అభయ్ ప్రయత్నించే ట్రిక్ మజాగా ఉంది.

జోయా అక్తర్ దర్శకత్వం చాలా బాగుంది. రెండున్నర గంట అపుడే అయిపోయిందా అనిపిస్తుంది ఈ సినిమా చూసాక. కత్రీనా కైఫ్ కూడా పరవాలేదనిపించింది. హృతిక్ ఎప్పటిలాగే చాలా బాగా నటించాడు. కత్రీనాతో ప్రేమాయణం చాలా ఎమోషనల్గా సాగుతుంది. ఫర్హాన్ తన తండ్రిని కలుసుకునే సీనులో చాలా అద్భుతంగా చేసాడు. సినిమాని తప్పకుండా చూసెయ్యచ్చు. మీకు మంచి అనుభూతిని కలిగిస్తుంది ఈ సినిమా.

Mother of mine (2005) - మాతృ దేవోభవ !

2011-07-13T10:42:00.000-05:00

కొంతమందిని చూస్తే గౌరవించాలని అనిపిస్తుంది. ఈ గౌరవం అనేది అడిగితే ఇచ్చేది కాదు! అయా వ్యక్తులని, వారి ప్రతిభా పాటవాలను చూసి మనకే గౌరవించాలనిపిస్తుంది. కిరాయి కోటిగాడు సినిమాలో శ్రీదేవి ఒక సన్నివేశంలో ఇలా అంటుంది "మా పెరట్లో ఏపుగా పెరిగిన తాటిచెట్టు కూడా నీకంటే పెద్దదే!" పెద్దరికం ఒక్కటే గౌరవానికి కారణం కాదు! వ్యక్తుల్ని గౌరవించినట్టే కొన్ని సినిమాలని కూడా గౌరవించక తప్పదు.

నిన్న అర్ధరాత్రి ఈ సినిమా చూస్తూ అలసట వల్ల కాసేపు నిద్ర పోయా. సినిమా ఏమో చాలా బాగుంది. ఈ సినిమాకి నేను సరిగ్గా గౌరవించడం లేదని అనిపించి పూర్తిగా నిద్రలోకి జారుకున్నా. ఈరోజు సినిమా పూర్తిగా చూసాక గుండె బరువెక్కి మంచి సినిమా చూసిన ఆనందం కలిగింది.

ఫిన్లాండ్ దేశం రష్యాతో రెండవ ప్రపంచ యుద్ధం జరుపుతున్న రోజులవి. మగవాళ్ళు యుద్ధానికి వెళ్ళి వీరస్వర్గం పొందిన వారి పిల్లలని పెంచడం కష్టమవుతుంది ఆడవాళ్ళకి. అటువంటి పిల్లలని పక్క దేశం అయిన స్వీడన్ దత్తత తీసుకుని వాళ్ళని అవసరమయిన కుటుంబాలకు చేరవేస్తుంది. ఇలా ఇంచుమించు ఢెబ్బయ్ వేలమంది పిల్లలని స్వీడన్ కి చెందిన కుటుంబాలు దత్తత తీసుకుంది.

ఏరో నాన్న యుద్ధంలో చనిపోగా తల్లి విధిలేని పరిస్థితుల్లో పిల్లవాడిని స్వీడన్ కి చెందిన ఒక కుటుంబానికి పంపుతుంది. ఏరోకి ఇల్లు వదిలి వెళ్ళాలనిపించదు, కొత్తగా చేరిన ఇంటికి అలవాటుపడక ఇబ్బంది పడుతూ ఉంటాడు. ఏరోని దత్తత తీసుకున్న కుటుంబం ప్రమాదవశాత్తు వాళ్ళ అమ్మాయిని పోగొట్టుకుంటారు. అమ్మాయినే దత్తత తీసుకుందామనుకుంటే అబ్బాయి ఇంటికి రావడం పెంపుడు తల్లి సీనేకి ఇష్టం ఉండదు.

కొన్ని రోజులయ్యాక ఏరో, సీనేకి దగ్గరవుతాడు. అంతా బాగనే ఉంది అనుకున్న సమయంలో యుద్ధం ముగిసి ఫిన్లాండులో పరిస్థితులు చక్కబడుతాయి. దత్తత ద్వారా స్వీడన్ కి వచ్చిన పిల్లలందరూ తిరిగి ఫిన్లాండ్ వెళ్ళిపోతారు. మొదట్లో స్వీడనులో ఉండడానికి ఇష్టపడని ఏరోకి ఇపుడు ఫిన్లాండుకి తిరిగి వెళ్ళాలనిపించదు. ఇష్టం లేకనే ఇంటికి తిరిగి వెళ్తాడు. ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళినా పెంపుడు తల్లి మీదనే ప్రేమ ఉంటుంది ఏరోకి. ఎప్పటికయినా తనని మళ్ళీ ఇంకెక్కడికో పంపేస్తుందని భయపడుతూ పెరుగుతాడు ఏరో. ఏరో అసలు తల్లికి దగ్గరవుతాడా? పెంచిన తల్లికి దగ్గరవుతాడా? తెలుసుకోవాలంటే ఈ సినిమా చూడాల్సిందే!

మంచి సెంటిమెంటు ఉన్న కథ, ఆకట్టుకునే కథనంతో సినిమా చాలా బాగా ఉంది. సినిమాలో లొకేషన్స్ చాలా అద్భుతంగా ఉన్నాయి. స్వీడనులో ఏరో ఇల్లు ఎగుడు, దిగుడు కొండల మధ్యలో ఉంటుంది. చిన్న పిల్లవాడయిన ఏరో యుద్ధం వల్ల ఇల్లు వదిలి వెళ్ళి ఇంకో ఇంట్లో సర్దుకుపోవడానికి చేసే ప్రయత్నం చాలా బాగుంటుంది. పెంపుడు తల్లి ఏరోకి తన కూతురు గురించి చెప్పే సీన్ చాలా బాగుంటుంది. అలాగే క్లైమాక్సులో నిజం తెలుసుకున్న ఏరొకీ, తల్లికి మధ్య జరిగే సన్నివేశం చాలా టచింగ్గా ఉంది.సినిమా చూస్తున్నంతసేపు మాతృ దేవోభవ, ఇల్లాలు ప్రియురాలు సినిమాలు గుర్తుకు వచ్చాయి.

Netflix - నిన్ను బాగా అర్ధం చేసుకుంటుంది!

2011-07-12T10:26:00.000-05:00

నెట్ ఫ్లిక్సులో సినిమాలు చూస్తున్న వాళ్ళకి ఈ విషయం బాగా అర్ధమవుతుంది. నెట్ ఫ్లిక్సులో ఆన్ లైనులో సినిమాలు చూస్తుంటే మనం చూస్తున్న సినిమాలని బట్టి మనకి చూడబోయే సినిమాలని పరిచయం చేస్తుంది. అసలు ఈ నెట్ ఫ్లిక్సు ఏమిటి, దీని గురించి కొద్దిగా తెలుసుకుందాం.

ఆన్ లైనులో సినిమాలు చూసే అవకాశం లేనపుడు షాపుకి వెళ్ళి వీడియోలు రెంట్ చేసేవాళ్ళు. ఈ షాపుల్లో (బ్లోక్ బస్టర్) కొత్త వీడియోలు, పాత వీడియోలు దొరుకుతాయి. కొత్త సినిమాలయితే చూసిన రెండు రోజులకి ఇచ్చెయ్యాల్సి వచ్చేది. లేటుగా ఇస్తే ఫైన్ వేసేవాడు. ఇలా అపొలో 13 సినిమాకి ఒకసారి ఫైన్ కట్టాక రీడ్ హేస్టింగ్స్ కి వచ్చిన అలోచనే నెట్ ఫ్లిక్స్.

1997 లో నెట్ ఫ్లిక్స్ కంపెనీ మొదలయ్యాక పోస్టులో డీవీడీలు తెచ్చుకునే సదుపాయం కలిగింది. ఉత్తరానికి కావలసిన స్టాంపులు, కవరు కంపెనీనే ఇస్తుంది. సినిమా చూసాక సినిమా పంపితే మళ్ళీ కొత్త సినిమా వస్తుంది. 2000 నాటికి నెలకి ఎన్ని సినిమాలన్నా చూసే కొత్త ప్లాన్ వచ్చింది. దీని ద్వారా నెలకి కొంత డబ్బులు కడితే మనకి ఓపిక ఉన్న సినిమాలు చూడచ్చు. కాకపోతే సినిమాలు పొస్టులో తెచ్చుకోవలసిందే! పొస్టులో సినిమాలు తొందరగా డెలివరీ చేయడానికి నెట్ ఫ్లిక్స్ అన్ని రాష్ట్రాలలో బ్రాంచులు పెట్టి కస్టమరు అడ్రెస్ ని బట్టి దగ్గర ఉండే వూరు నుంచి సినిమా డెలివరీ అయ్యేది. సప్లయ్ చైన్ మేనేజ్ మెంటులో ఈ విషయాలన్నీ మనకి తెలుస్తాయి.

సినిమాలని చూసిన తర్వాత మనమిచ్చే రేటింగ్ ద్వారా మనకి ఎటువంటి సినిమాలు నచ్చుతున్నాయో తెలుకోగలిగేది నెట్ ఫ్లిక్స్. రేటింగ్ ద్వారా మన టేస్ట్ తెలుసుకోవడానికి నెట్ ఫ్లిక్స్ సినీ మాచ్ అనే సాఫ్ట్ వేరుని వాడేవారు. 2006 లో ఈ సాఫ్ట్ వేరు కంటే బాగా పనిచేసే సాఫ్టువేరు తయారుచేసిన వాళ్ళకి ఒక మిలియన్ డాలరు బహుమతి ప్రకటించింది నెట్ ఫ్లిక్స్.

అంతర్జాలం వాడకం పెరగడం, ఆన్ లైనులో సినిమాలు చూడడం మొదలయ్యాక నెట్ ఫ్లిక్స్ సినిమాలని పొస్ట్ ద్వారానే కాకుండా కంప్యూటరులో కానీ, స్ట్రీమింగ్ టీవీలలో కానీ సినిమాలు చూసే అవకాశాన్ని కల్పించింది. స్ట్రీమింగ్ బ్లూ రే ప్లేయర్స్ ద్వారా కూడా సినిమాలని టీవీలోకి బఫర్ చేసుకుని ఇంట్లో నుంచే సినిమాలని చూడచ్చు.

2009 లో ఏటీ & టీ కి చెందిన కొన్ని టీములు కలిసి కొత్త సాఫ్ట్ వేరుని కనిపెట్టి నెట్ ఫ్లిక్స్ మిలియన్ డాలరు బహుమతి గెలుచుకుంది. కస్టమర్లు చూసిన సినిమాల సమాచారాన్ని పరిశీలించి, పరిశోధించి వారికి నచ్చే సినిమాలని రెకమెండ్ చేస్తుంది. ఉదాహరణకి నేను ఇండియా, పాకిస్తాన్ దేశ విభజనకి సంబంధించిన సినిమా చూసాననుకోండి. నాకు అటువంటి సినిమా అంటే జెరూసెలెం, పాలస్తీనా కి సంబంధించిన సినిమాలు రెకమెండ్ చేస్తుంది.

ప్రస్తుతం నెట్ ఫ్లిక్స్ అమెరికా, కెనడాలలో మాత్రమే వ్యాపారం చేస్తుంది. ఈ సంవత్సరం చివరికల్లా లాటిన్ అమెరికా, కరీబియన్ లో నెట్ ఫ్లిక్స్ విస్తరించవచ్చు.

The Pope's Toilet (2007)

2011-07-11T19:09:00.000-05:00

కొన్ని సినిమాలు చూస్తూ ఉంటే కాసేపటికి తెలిసిపోతుంది ఈ సినిమాని మనం పూర్తిగా చూడగలమో లేదో అని! మరి కొన్ని సినిమాలు చూస్తున్నపుడు ఇక సేటులోంచి కదల బుద్ధి అవదు. అటువంటి సినిమా ఈ పోప్ టాయిలెట్.

దక్షిణ అమెరికాలోని ఉరుగ్వే దేశంలో మెలో అనే ఒక చిన్న ఊరు. మెలో వూరు బ్రెజిల్ దేశం సరిహద్దులో ఉంటుంది. చిన్న పల్లెటూరు, వూరిలో చాలా మంది బ్రెజిల్ నుండి వస్తువులు స్మగుల్ చేస్తూ బతుకుతూ ఉంటారు. అరవై కిలోమీటర్లు సైకిలు మీద సరకులు మోస్తూ అపుడపుడూ సరిహద్దు దగ్గర కస్టం అధికార్లకి దొరికిపోతూ ఉంటారు. అడ్డదారుల్లో సరిహద్దు దాటి వస్తువులు అమ్ముకుని బతుకుతూ ఉంటారు.

ఇలాంటి వారిలో బేటో ఒకడు. నడి వయసులో ఉన్న బేటోకి సైకిలు తొక్కి, తొక్కి మొకాళ్ళు నొప్పి పుడుతూ ఉంటాయి. బతకడానికి వేరే మార్గాలు అలోచిస్తూ ఉంటాడు. కొన్ని రోజుల్లో పోప్ మెలో కి వస్తున్నాడని తెలిసి ఆ వూరిలో వారంతా చాలా హడావిడిగా ఉంటారు. పోప్ వూరికి వస్తే అతనితో పాటు బ్రెజిల్ నుండి చాలా మంది చూడడానికి వస్తారు. వాళ్ళంతా తమ వూరికి వస్తే ఏదో ఒకటి అమ్మి డబ్బులు సంపాదిద్దామని అందరి అలోచన. కొందరు హాట్ డాగ్స్ అమ్ముదామని, మరి కొందరు పీసు మిఠాయి అమ్ముదామని పధకాలు వేసుకుంటారు. కొందరు బాంకులో ఇల్లు తాకట్టు పెట్టి వ్యాపారానికి డబ్బులు తెచ్చుకుంటారు.

మేలోకి వచ్చిన వారందరికీ టాయిలెట్ అవసరం ఉంటుంది కాబట్టి మన ఇంటి ముందు టాయిలెట్ కట్టుతానని బేటో అలోచిస్తాడు. తన దగ్గర డబ్బులు ఉండవు, ఇంట్లో కూడా దాచుకున్న డబ్బులు సరిపోవు. వూరిలో అప్పు అడిగితే ఇచ్చేవాడుండడు. ఈ సమయంలో కస్టం ఆఫీసరు అయిన మెలియోతో చాటుగా ఒక ఒప్పందం కుదుర్చుకుంటాడు. మెలియోకి కావలసినవి తెస్తూ, తనకి కావలసినవి తెచ్చుకుంటూ కొంచెం, కొంచెం డబ్బులు పోగు చేసి టాయిలెట్ కట్టడం మొదలుపెడతాడు.

మెలోకి పోప్ రానే వస్తాడు. వూర్లో అందరూ వ్యాపారాలు చేసుకుని డబ్బులు చేసుకున్నారా? బేటో ఇంట్లో టాయిలెట్ కట్టాడా? అతను అనుకున్నట్టు డబ్బులు వచ్చాయా? కూతురుని చదివించుకోగలిగాడా? ఇవి తెలుసుకోవాలంటే సినిమా చూడాల్సిందే!

చిన్న వూరిలో వాళ్ళ పేదరికం, బతుకు పోరాటం, కస్టం అధికారుల అవినీతి, ఆశ, నిరాశ, కోరికలు చాలా బాగా చూపించాడు సినిమాలో. కొంచెం డబ్బులు కోసం యాభయ్, అరవై కిలోమీటర్లు సైకిలు తొక్కడం చూస్తుంటే చాలా బాధేస్తుంది. పిల్లలకి కనీస సదుపాయాలైన చదువుని కూడా అందించలేక సతమతమవుతూ ఉంటాడు బేటో. టాయిలెట్ వాడుకోవడానికి వచ్చినవాళ్ళతో ఎలా మాట్లాడాలి అని బేటో, అతని పెళ్ళాం కార్మెన్, కూతురు రిహార్సల్ చేసుకోవడం సరదాగా ఉంటుంది. కస్టం అధికారితో పని చెయ్యకపోయేసరికి బేటో దగ్గర నుండి సైకిలు తీసేసుకుంటాడు. భుజం మీద టాయిలెట్ సామను పెట్టుకుని ఇంటికి పరిగెత్తే సీన్ చాలా బాగుంటుంది. పోప్ మీటింగ్ అయిపోయేలోపల టాయిలెట్ అమర్చాలని బేటో పడే తపన మనల్ని కదిలిస్తుంది. ఆ సమయంలో సీన్స్ అన్నిట్లో ఉత్కంఠ బాగా నడుస్తుంది.

వివిధ ఫిలిం ఫెస్టివల్సులో ఈ సినిమాకి 11 అవార్డులదాకా వచ్చాయి. బేటొగా నటించిన సీజర్ ట్రాంకోసో, కార్మెన్ గా నటించిన వర్జీనియా మెండెజ్ కి గ్రమడో ఫిలిం ఫెస్టివలులో ఉత్తమ నటుడు, ఉత్తమ నటి అవార్డులు వచ్చాయి. రొటీన్ హాలీవుడ్ సినిమాలకి భిన్నంగా ఈ సినిమా మనకి కొంచెం వూరటనిస్తుంది. వీలు చేసుకుని ఈ సినిమాని తప్పక చూడండి.

El Bola (2000)

2011-07-09T15:22:00.000-05:00

పిల్లలని పెంచడానికి పెద్దవాళ్ళకి ఒక అవగాహన ఉండాలి. వాళ్ళకి ఏది అవసరమో, ఏది ఒద్దో మనం నిర్ణయించకుండా వాళ్ళని అర్ధం చేసుకోవడం చాలా కష్టం. ముందుగా మనకి అంత ఓపిక ఉండాలి. ఈ మధ్య బిడ్డల పెంపకం అన్న చలం పుస్తకం చదివాను, దాని గురించి ఈసారి ఎపుడయినా బ్లాగుతాను. ఇపుడు మీకు పరిచయం చేయబోతున్న సినిమా కూడా ఇంచుమించు అటువంటిదే!

ఈ సినిమా పన్నెండేళ్ళ పబ్లో కుటుంబ జీవితం నేపధ్యంలో నడుస్తుంది. పబ్లో నాన్న ఇంట్లో చాలా స్ట్రిక్టుగా ఉంటాడు. పబ్లోని అనుక్షణం కట్టడి చేస్తూ ఉంటాడు. చెప్పిన మాట వినకపోయాడో ఆరోజు వాడి దుంప తెగినట్టే. పబ్లో స్కూలుకి అల్ఫ్రెడో కొత్తగా చేరుతాడు. మామూలు పిల్లల కంటే విభిన్నంగా ఉండే అల్ఫ్రెడో అంటే పబ్లోకి వింతగా ఉంటుంది. అతనితో స్నేహం చేయడం మొదలు పెడతాడు.

ఆడుకోవడానికి ఒక రోజు అల్ఫ్రెడో ఇంటికి వెళ్తాడు పబ్లో. అక్కడ వాతావరణం వాళ్ళ ఇంటికి భిన్నంగా ఉండడం గమనిస్తాడు. సాయంత్రమంతా బయట తిరిగి వచ్చిన పబ్లోని తండ్రి మందలిస్తాడు. ఈసారి ఎపుడూ అల్ఫ్రెడోతో బయటకి వెళ్ళద్దని గట్టిగా చెప్తాడు. అల్ఫ్రెడో కుటుంబం ఒకసారి పిక్నిక్ కి వెళ్తుంటే పబ్లో ని పిలవడానికి వచ్చిన అల్ఫ్రెడోని తిప్పి పంపేస్తాడు పబ్లో నాన్న. అల్ఫ్రెడో నాన్న పబ్లో ఇంటికి వచ్చి పబ్లో పెద్దవాళ్ళకి చెప్పి పబ్లోని పిక్నిక్ కి తీసుకు వెళ్తాడు. పిక్నిక్ చివరలో వర్షం వస్తే అందరూ తడిచి ఇంటికి వస్తారు. బట్టలు మార్చుకుంటున్న పబ్లో వీపు చూస్తే వాతలు కనిపిస్తాయి అల్ఫ్రెడోకి.

ఇది జరిగిన ఒక వారం వరకు పబ్లో స్కూలుకి రాడు. అల్ఫ్రెడో తండ్రికి పబ్లో వాతల గురించి చెప్తాడు. ఒక రోజు పబ్లోని తండ్రి పిచ్చ కొట్టుడు కొట్టాక ఇంటి నుండి పారిపోయి అల్ఫ్రెడో ఇంటికి వచ్చేస్తాడు. పబ్లో తిరిగి ఇంటికి పోవడానికి ఇష్టపడడు. అల్ఫ్రెడో తండ్రి పబ్లోకి నచ్చచెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. పబ్లో ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళాడా? పబ్లో తండ్రి మారాడా? వీటి గురించి తెలుసుకోవాలంటే ఈ సినిమా చూడండి. ఈ సినిమాకి ఒక ఇరవై అవార్డుల దాకా వచ్చాయి. ఆ వివరాలు ఇక్కడ చూడచ్చు.

పబ్లో, ఆల్ఫ్రెడోలు చాలా బాగా నటించారు. కథ కూడా చాలా ఆసక్తికరంగా సాగుతుంది. పిల్లలని కొడితే ఆ సున్నిత హృదయాలు ఎలా బాధపడుతాయో మనకి తెలియజేస్తుంది ఈ సినిమా. మన కుటుంబాల్లో ఇలా పిల్లలతో కబడీ ఆడుకోవడం చాలా సహజం. ఇప్పటి తరంలో ఇది కొంచెం తగ్గి ఉండవచ్చు. క్రమశిక్షణ ఒక మోతాదులో ఉంటే పరవాలేదు, అది దాటితే ప్రమాదం.

Laila's Birthday (2008)

2011-07-08T13:00:00.000-05:00

పాలస్తీనాలో జడ్జిగా పని చేసే అబూ లైలా కూతురుకి ఈ రోజు పుట్టినరోజు. ఉదయాన్నే లైలాని స్కూలులో దింపి తన అఫీసుకి బయలుదేరేముందు అబూ పెళ్ళాం, కూతురు పుట్టిన రోజు గుర్తు చేసి సాయంత్రం తొందరగా రమ్మంటుంది. ఈ రోజంతా అబూ ఎలా గడిపాడు అన్నదే సినిమా.

పాలస్తీనాలో రాజకీయ పరిస్థుతుల వలన అప్పటివరకు జడ్జిగా పని చేసినా అతనికి జడ్జి పోస్టింగ్ ఉండదు. అఫీసుకి ఎపుడు వెళ్ళినా "రేపు రా,మళ్ళీ రా" అని తిప్పి పంపుతూ ఉంటారు. టాక్సీ నడుపుతూ కుటుంబాన్ని పోషిస్తూ ఉంటాడు. అబూ జడ్జి కాబట్టి సాదా,సీదా టాక్సీ డ్రైవరు కాకుండా జడ్జి తరగా బట్టలు వేసుకుని పద్దతిగా టాక్సీ నడుపుతూ ఉంటాడు.

ముందు సీట్లో కూర్చున్న ప్రయాణీకుడికి సీట్ బెల్ట్ వేసుకోమంటాడు. అలాగే వెనక సీట్లో కూర్చుని సిగెరెట్ కాలుస్తుంటే అతనికి క్లాసు పీకుతాడు. ఇలా ఎక్కిన ప్రతి కస్టమరుతో ఎదో రకంగా గొడవ జరుగుతూనే సాగుతుంది ఆ రోజంతా. భద్రత లేని స్థలాలకి ఇతని టాక్సీ వెళ్ళదు, అలాగే ఇంటర్నెట్ కాఫే లో కూర్చోవడం కంటే టాక్సీలో ప్రియురాలితో సరదాగా వెళ్దామనుకుంటే వాళ్ళని దించేస్తాడు. ఈ గొడవలు అన్నీ తెగ్గొట్టి సాయంత్రం పుట్టిన రోజుకి ఇంటికి చేరుకుంతాడా, లేదా అని మనకి మాత్రం చాలా అత్రుత కలుగుతూ ఉంటుంది.

అక్కడి సామాజిక పరిస్థితులు సామాన్య ప్రజానీకానికి ఎలా ఇబ్బంది కలిగిస్తుందో మనకి చూపించడానికి చేసిన ప్రయత్నం ఈ సినిమా. అలాగే జడ్జి హోదాలో ఉన్న ఒక వ్యక్తి క్రమశిక్షణ తప్పుతున్న సామాన్య ప్రజలని అదుపులో పెట్టడానికి పడే తపన కూడా మనకి బాగా కనిపిస్తుంది. ఒక సన్నివేశంలో అబూ కోపం పట్టలేక పబ్లిక్ మైకు తీసుకుని అదుపు తప్పిన ట్రాఫిక్ ని సరి చెయ్యడంలో అతని నిస్పృహ మనకి బాగా కనిపిస్తుంది.

ఈ సినిమాకి ఫజర్, సింగపూర్, సెయింట్ లూయీస్ ఇంటర్నేషనల్ ఫిలిం ఫెస్టివల్సులో అవార్డులు వచ్చాయి. అబూ లైలాగా చేసిన మొహమ్మద్ బక్రీ చాలా సహజంగా చేసాడు. నడి వయసులో, మంచి హోదాలో ఉండే జడ్జిగా మొహంలో ఎపుడూ ఒకే రకమయిన సీరియస్ ఫేస్ ని సినిమా అంతా కంటిన్యూ చేస్తాడు.

The Man from Nowhere (2010) - దక్షిణ కొరియా మసాలా

2011-07-06T17:33:00.000-05:00

ఈ సినిమా చూసాక వచ్చిన మొదటి అలోచన ఏమిటంటే మన బాలీవుడ్ కి కానీ, టాలీవుడ్ కి కానీ కావలసిన మసాలా ఈ సినిమాలో ఉంది. ఇది ఇంకొక సంవత్సరంలో మనం హిందీలో కానీ, తెలుగులో కానీ చూసెయ్యచ్చు అని. ఏమో ఎవరికి తెలుసు, ఇది ఇప్పటికే మన వాళ్ళ పరిశీలనలో ఉందేమో?

సినిమా సంగతికొస్తే ఇదొక యాక్షన్ థ్రిల్లర్ మూవీ అన్నమాట. ఒక డ్రగ్ డీలులో హెరాయిన్ అసలు దొంగల చేతిలో నుండి మన హీరోయిన్ (హో సియో కిం) చేతిలో పడుతుంది. డీలు సరిగ్గా పూర్తి చేసుకురమ్మని డాన్ పంపితే హెరాయిన్ ఎత్తుకొచ్చిన హో సియో కిం ని చిత్ర హింసలు పెట్టి చంపేస్తారు. హో సియో కి ఒక కూతురు ఉంటుంది, ఆ అమ్మాయిని ఎత్తుకుని వెళ్ళిపోతారు. ఈ గొడవలో సే రాన్ ఎదురింటి వాడిని కూడా కెలుకుతారు. ఎదురింటివాడిని (బిన్ వాన్) కెలికినప్పుడు తెలియదు ఆ విలన్ ముఠాకి వాళ్ళు చేసిన తప్పు (యండమూరి స్టెయిల్). మిగిలిన సినిమా బిన్ వాన్ ఎలా విలన్ల పంబ రేపుతాడో చూడడమే!

ఎవడో అనామకుడుగా ఉండే బిన్ వాన్ కి ఇచ్చే బిల్డప్ విపరీతంగా ఉంటుంది. వాడిని పెద్ద తోపులాగా దెబ్బలు తిన్న వాళ్ళు చెప్తుంటే చూసే వాళ్ళకి ఆత్రుత అంతా,ఇంతా కాదు. బిన్ వాన్ బాక్ గ్రౌండ్ తెలుసుకోవడానికి పోలీసులు వాడిన కొత్త ట్రిక్ భలే ఉంది. బిన్ వాన్ డైలాగులు సబ్ టైటిల్స్ తోనే చాలా పవర్ ఫుల్లుగా ఉన్నాయి. చిన్న పిల్లగా నటించిన అమ్మాయి (సే రాన్ కిం) అయితే మనల్ని సెంటిమెంటుతో కబడీ ఆడుకుంటుంది.

నాకు నచ్చిన కొన్ని సీన్స్

1) బిన్ ఇంటికి మొదటిసారి వచ్చి అక్కడ ఒక గూండాని వేరే వాడు చంపుతాడు. వాడు వాళ్ళ బాస్ తో మాట్లాడేటపుడు "నేను తుపాకీతో కాల్చేటపుడు అక్కడ నిల్చున్న వాడు కళ్ళు కూడా మూయలేదు" అని ఆశ్చర్య పోతాడు.

2) చిన్న పిల్ల సే రాన్ కిం, బిన్ వాన్ కి దగ్గరవడానికి చేసే ప్రయత్నాలన్నీ చాలా బాగా ఉంటాయ్. ఒక సమయంలో బిన్ ని వాళ్ళ నాన్న అని వేరే వాళ్ళకి పరిచయం చేస్తుంది. కానీ బిన్, సే రాన్ కి దగ్గర కావడానికి ఇష్టపడడు.

3) బిన్, విలన్ ముఠాతో ఫోన్లో సంభాషణ బాగుంటుంది. విలన్ కి "రేపటికి నువ్వు ఉండవ్" అని సవాల్ విసిరినపుడు మనకి సమర సింహా రెడ్డి సినిమా గుర్తుకువస్తుంది.

4) బిన్ ఒక్కడే విలన్ డెన్ కి వెళ్ళి అందరినీ మట్టుబెట్టే సీనులో హీరోయిజం బాగా ఎలివేట్ చేసాడు. అక్కడ ఇంకో విలన్ తో చురకత్తి ఫైటింగ్ బాగుంటుంది.

5) బిన్ ఫ్లాష్ బాక్ కొంచెం ఎమోషనల్ గా ఉంటుంది. చివరలో క్లైమాక్సులో కూడా సెంటిమెంటు బాగా ఉంది.

ఈ కథ మహేష్ బాబుకి సరిగ్గా సరిపోతుంది. త్రివిక్రం ని పెట్టుకుని రెండు సినిమాలకి కావలసిన ఫిలిం ఇచ్చి మూడు సంవత్సారాలు సమయం ఇస్తే "ఇంకొకడు" సినిమా టైటిల్ తో మన ముందుకు రావచ్చు. రిలీజ్ అయిన రెండు వారాలకి ఫ్లాప్ టాక్ తట్టుకోవడానికి జరిపే సక్సెస్ మీటులో "ఈ సినిమా కథని మహేష్ బాబు బాడీ లాంగ్వేజ్ కి తగ్గట్టుగా వ్రాయడం జరిగింది" అని చెప్పుకోవచ్చు!

మా ఇంట్లో వంట - బేంగన్ భార్య

2011-06-30T15:09:00.000-05:00

నాకు బాగా వచ్చిన, నచ్చిన వంటలలో ఇది ఒకటి. వంకాయ బజ్జీ లాగా చెయ్యడం నాకు అలవాటు. ఈ వంకాయ బజ్జీ ఇంచుమించు బేంగన్ బర్తా లాగుంటుంది. కాకపోతే నేను చేసే ఈ వంకాయ కూర కొంచెం వేరుగా ఉంటుంది. నిన్న రాత్రి ఈ వంట కోసం బ్లాగులూ, యూ ట్యూబులూ చూసాను. వారెవా సంజయ్ వంట చూస్తే నా వంటకి అతని వంటకి కొంచెం తేడా ఉంది. ఇక ఈటీవీ, మీటీవీలు చూస్తే అందరూ గుత్తి వంకాయ కూరనే చూపిస్తున్నారు. ఎంతసేపూ గుత్తి వంకాయేనా? అలాగని నాకు ఇష్టం లేక కాదు. కొంచెం కొత్తగా, బాక్సు బయటకి వచ్చి అలోచించచ్చు కదా! నాకు మటుకు నేను ఎపుడూ కొత్తగా, అపుడపుడూ చెత్తగా అలోచిస్తూ ఉంటాను.

నా ఈ కొద్దిపాటి పరిశోధనలో తేలిందేమంటే నేను చేసే ఈ వంకాయ కూర కొంచెం కొత్త ఏమో? ఆలస్యం విషం, ఇక ఆగలేక కడుపు నిండా వంకాయ కూర లాగించి ఇలా బ్లాగుతున్నా. నేను చేసే ఈ వంకాయ కూరకి కొత్త పేరు పెట్టాను, అది ఏమిటంటే "బేంగన్ భార్య". ఈ పేరు ఎందుకు పెట్టానంటే ఈ కూర బేంగన్ బర్తా లాగనే ఉంటుంది, కాకపోతే పూర్తిగా మెత్తగా ఉండదు. కొంచెం కరుకుగా,గరుకుగా అందంగా ఉంటుంది.

ఇకపోతే బేంగన్ భార్య గురించి వస్తాను. ముందుగా మనకి కావలసినవాటి గురించి చూద్దాం.

1) కావలసినన్ని వంకాయలు (చిన్న ముక్కలుగా కట్ చేసుకోండి)

2) ఒక పెద్ద యర్రగడ్డ (కాలస్త్రి అమ్మా మాది, మేము ఇట్టనే మాట్లాడుతాం), చిన్న ముక్కలుగా కట్ చేసుకోండి

3) పచ్చి మిరపకాయలు

4) కొంచెం తెల్ల గడ్డ (ఇందాకే చెప్పా కదా), అల్లం

5) గరం మసాల

6) కొబ్బరి పొడి

7) ఉప్పు

8) చింతపండు (ఇక్కడే కాలాస్త్రి కొత్తగా అలోచించాడు)

ఇక బేంగన్ భార్య ఎలా చేద్దామో చూద్దామా!

పొయ్యి వెలిగించి గిన్నె వేడెక్కాక ఒక రెండు స్పూనులు నూనె వెయ్యండి. నూనె కాగాక జిలకర, అవాలు గిన్నెలో వెయ్యండి. ఆవాలు చిటపట లాడకముందే ఇందులో దంచిన తెల్లగడ్డ,అల్లం వేసి కాసేపు వేగిన తర్వాత యరగడ్డలు వేసెయ్యండి. యర్రగడ్డలు కాసేపు వేగాక పచ్చిమిరపకాయలు వేసి గరిటెతో కాసేపు తిప్పండి. ఇపుడు చిన్న ముక్కలుగా కట్ చేసుకున్న వంకాయలని గిన్నెలో వేసి మూత పెట్టండి. చాలా వంటలలో ఈ మూత పెట్టడం అనేది చాలా అవసరం. కొన్ని వంటలలో మూతలు పెట్టం మనం, మీకు తెలుసనుకుంటాను. ఈ వంటలో మనకి వంకాయలు బాగా మెత్తగా ఉడకాలి, కాబట్టి మూత పెట్టి ఆ అవిరితో ఉడికిస్తాము.

వంకాయలు కొంచెం ఉడికాక, అంటే అయిదు నిముషాల తర్వాత గిన్నెలో గరం మసాల, కొంచెం పసుపు, తగినంత ఉప్పు, కొబ్బరి పొడి వేసి కలపండి. వంకాయలు ఉడికేలోపల చింతపండు కొంచెం వేడి నీటిలో తీసుకుని చింతపండు రసం చేయడం మొదలుపెట్టండి. బేంగన్ బర్తాలో టమోటాలు వేస్తాము. నేను ఇందులో టమోటాలకు బదులు చింతపండు వేస్తాను. ఇక్కడే బర్తకి భార్యకి తేడా మీకు కనిపిస్తుంది. నాకు చింతపండుతో వచ్చే పులుపంటే బాగా ఇష్టం, అందుకే చేపల పులుసు, కోడిగుడ్డు పులుసు ఇష్టం. బేంగన్ భార్యలో కూడా నాకు నచ్చిన చింతపండు కలిపి నా మార్కు వంట చేసుకుంటాను.

నా మాటల్లో పడి వంకాయలు కలపడం మర్చిపోవద్దు. ఇపుడు చింతపండు పులుసు కూరలో వేసి మూత పెట్టి ఉడకనివ్వండి. వంకాయలు బాగా మెత్తగా అయ్యాయని అనిపించగానే మంట తగ్గించి ఒక పది నిముషాలు ఉంచండి. ఇక్కడ నేను ఇంకొకటి చేస్తూ ఉంటాను. మెత్తగా ఉడికిన వంకాయలని గరిటెతో దంచుతూ మెత్తగా చేయండి. బేంగన్ బర్తాలో వంకాయలు మెత్తగా అవడానికి ఒవెన్లో ఉంచుకుంటాము. మనకి అంత మెత్తగా అక్కరలేదు, కొంత చాలు. ఉప్పు సరిపోయిందో లేదో ఒక సారి రుచి చూసి దుకాణం బంద్ చెయ్యండి.